«Σοσιαλιστικός χώρος»: Ρήγμα, ανάχωμα, «μήνυμα»;

Αν πάρουμε στα σοβαρά τα χθεσινά γκάλοπ που έβγαλε ο Πρετεντέρης τότε αποδεικνύεται ότι ο ΣΥΝ κακώς στηρίζει την υποψηφιότητα του αντάρτη Μητρόπουλου στην Π. Αττικής καθώς ο αντάρτης Γ. Δημαράς φαίνεται να έχει προβάδισμα και να δημιουργεί μεγαλύτερο ρήγμα... Μάλιστα σε ενδεχόμενη αναμέτρηση στο δεύτερο γύρο μεταξύ Δημαρά-Σγουρού ο Δημαράς παίρνει την Περιφέρεια!
Περί ρήγματος και συναφών ιδεών ανεβάζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι από τον Δρόμο:

«Σοσιαλιστικός χώρος»: Ρήγμα, ανάχωμα, «μήνυμα»; Γραμμένο από Ρούντι Ρινάλντι
Δευτέρα, 27 Σεπτέμβριος 2010 11:05
Τoυ Ρούντι Ρινάλντι

Από το καλοκαίρι, η συνάντηση με το «σοσιαλιστικό χώρο» αναγορεύτηκε σε κεντρικό ζήτημα που ξεπερνά τα όρια μιας ειδικής αυτοδιοικητικής τακτικής και πήρε τις διαστάσεις στρατηγικής επιλογής, αφού ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας τη χαρακτήρισε ως «συνάντηση της επόμενης δεκαετίας».

Ας επιχειρήσουμε να τακτοποιήσουμε τη σκέψη για το τι πραγματικά συμβαίνει, εμμένοντας σε εκτιμήσεις και όχι σε διακηρύξεις και προπαγανδιστικά σλόγκαν.
Με την είσοδο της χώρας σε μια νέα καθεστωτική φάση και την ουσιαστική της παράδοση στους δανειστές της, ταρακουνήθηκε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ένιωσαν οι κομματικοί σχηματισμοί και κρατικοί θεσμοί έντονους κλυδωνισμούς, υποβαθμίσεις και αναπροσαρμογές. Το πολιτικό σύστημα, σχεδόν στο σύνολό του, φάνηκε γυμνό να δώσει πειστικές απαντήσεις και εναλλακτικές προτάσεις και η οργή του κόσμου το θεωρεί ήδη ανίκανο και αναξιόπιστο.
Την ίδια στιγμή, μέσα στην αυξανόμενη πίεση μιας δυνάμει πολιτικής κρίσης, έχουμε το ξεδίπλωμα μιας διπλής κίνησης: Από τη μια, η ολόπλευρη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, έστω και για ένα απαραίτητο διάστημα (όσο βγάζει τη δουλειά σε πέρας) με βολιδοσκοπήσεις για διάδοχες φόρμουλες, εφόσον χρειαστούν την «επόμενη μέρα». Από την άλλη, το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου προσπαθεί να αναδειχθεί ως η μόνη συμβατή και λειτουργική λύση για τη νέα καθεστωτική φάση, αναδεικνυόμενο ως το μόνο κόμμα που μπορεί να εφαρμόσει το γενικό ξεπούλημα και ξεχαρβάλωμα της χώρας και να διατηρήσει σε ισχύ μια κάποια πενιχρή μορφή «κεντροαριστερής ισορροπίας».
Η «κεντροαριστερή ισορροπία», σε διάφορες εκδοχές της, από τη δεκαετία του ’70 και δώθε αποτέλεσε βασικό τρόπο ύπαρξης του πολιτικού συστήματος. Συνακόλουθα, υπήρξε μοχλός ανάδειξης νεοαστικών μεσοαστικών δυνάμεων που βρίσκονταν εκτός εξουσίας τις προηγούμενες δεκαετίες και εκφράστηκε κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη δορυφοροποιημένη (και απομυζούμενη εθελοντικά) από αυτό Αριστερά. Αυτή η κεντροαριστερή ισορροπία κλυδωνίστηκε στα χρόνια 1989-1990, αλλά αντέχει στο κοινωνικό σώμα ως «αντιδεξιά» διάθεση και κουλτούρα και παρά τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη ολόκληρου του ΠΑΣΟΚ ξαναλανσάρεται κάθε που τη χρειάζεται το σύστημα. Ο ρεαλισμός της άποψης «ότι αυτά που περνά και ψηφίζει το ΠΑΣΟΚ, καμιά δεξιά κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περάσει», δείχνει ότι η «κεντροαριστερή ισορροπία» -πολιτικά και κοινωνικά- δεν έχει τελειώσει. Η ιστορία με το ΔΗΑΡΙ του Φ. Κουβέλη και η έντονη συνεργασία τους στις επικείμενες εκλογές το αποδεικνύει.

ΠΑΣΟΚ, Μητρόπουλος και ΣΥΝ
Υπάρχει, όμως, πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ και στον κόσμο του; Βεβαίως και μάλιστα πολύ μεγάλο. Ο λαϊκός κόσμος του ΠΑΣΟΚ νιώθει μεγάλη απογοήτευση και βλέπει μπρος τα μάτια του να αθετούνται υποσχέσεις και προεκλογικά συνθήματα. Ο συνδικαλιστικός βραχίονας του ΠΑΣΟΚ νιώθει την πίεση σε τόπους δουλειάς και ως αποτέλεσμα των πολιτικών άγριας λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλλει το ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ δεν είχε σημαντικές διαρροές σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας και οι 3 που διαφοροποιήθηκαν δεν είχαν συνοχή και ενιαία στάση. Επίσης, μέσα στα κορυφαία όργανα του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε κάποια ρωγμή ή έντονη αντίθεση. Τηρουμένων των αναλογιών, στη Γερμανία, παρουσιάστηκε ένας Λαφοντέν που τα βρόντηξε και έφυγε από το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα καταγγέλλοντας την ευθυγράμμισή του με τον νεοφιλελευθερισμό. Εδώ, τέτοιο ρήγμα δεν παρουσιάστηκε.
Όταν ο Μητρόπουλος (μέχρι τώρα ακόμα μέλος του ΠΑΣΟΚ) δηλώνει ότι πρέπει «να στείλουμε μήνυμα και να πείσουμε την κυβέρνηση», δεν πρόκειται απλά για έναν τρόπο απόσπασης ψήφων από τον πασοκικό χώρο, που δεν έχει ωριμάσει η συνείδησή του να έρθει σε ευθεία ρήξη με το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνησή του (όπως υποστηρίζει ο Ν. Βούτσης στο προηγούμενο τεύχος του Δρόμου). Πρόκειται για κάτι βαθύτερο. Πρόκειται για δήλωση παραμονής στο έδαφος της «κεντροαριστερής ισορροπίας», για μια επιχείρηση συγκράτησης της λαϊκής οργής μέσα στα όρια της «κεντροαριστερής ισορροπίας» και επένδυσής της σε νέους συσχετισμούς στο εσωτερικό της.
Κάποια ριγμένα από τις εξελίξεις τμήματα της πασοκικής τέως νομενκλατούρας θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα στο παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και να πλασαριστούν στις εξελίξεις που μπορεί να έρθουν. Αυτά τα τμήματα, αξιολογώντας ως μόνιμο εταίρο των κεντροαριστερών πρωτοβουλιών τον ΣΥΝ, διείδαν στην τεράστια κρίση του ΣΥΝ την ευκαιρία να τον ενσωματώσουν στα σχέδιά τους και να στείλουν το «μήνυμα» στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Να «γίνει μια ζημιά» στο ΠΑΣΟΚ και μετά βλέπουμε.
Η ηγεσία του ΣΥΝ είδε την πρόταση αυτή ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισής της στο νέο πολιτικό σκηνικό. Γιατί: α) κέρδιζε έδαφος μπροστά στην ομάδα του Κουβέλη και το πλησίασμα που αυτή έκανε άμεσα με το ΠΑΣΟΚ, β) μπορούσε να φέρει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, αφού το αυτοδύναμο κατέβασμα θα έδειχνε μεγάλη γύμνια, γ) αφόπλιζε (ή νόμιζαν ότι θα απέτρεπε) του κατέβασμα του Αλέκου Αλαβάνου.
Η επιλογή Μητρόπουλου συμβολίζει, έτσι, μια πιο βαθιά και ουσιαστική επιλογή.
Ο ΣΥΝ θυσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ για να παραμείνει σχεδόν ολόκληρος μέσα στην «κεντροαριστερή ισορροπία» και να βρεθεί με αυτό το όχημα σε όποιες εξελίξεις έρθουν. Η ηγετική ομάδα έδειξε γερά γραπωμένη από το σχέδιο αυτό και δεν υπολόγισε ούτε την αντιπολίτευση του 30% που εκφράζει το Αριστερό Ρεύμα μέσα στο ΣΥΝ, ούτε την άρνηση της νεολαίας του ΣΥΝ να συναινέσει στην επιλογή αυτή.
Άρα, συμβαίνει κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο από μια τακτική συνάντηση με ορισμένους από τον «σοσιαλιστικό χώρο», σε μια αυτοδιοικητική μάχη.

Ποιος σύρει ποιον;
Η επιχειρηματολογία του Ν. Βούτση ότι, δηλαδή, ξέρουν πως η Αριστερά δεν είναι ώριμη για αυτήν τη συνάντηση, αλλά αυτή πρέπει όπως και δήποτε να γίνει, δεν πείθει, γιατί όλοι ξέρουν πως η θύελλα και η τρικυμία μέσα στο ΣΥΝ δεν θα κοπάσει και τα σημάδια μιας διαλυτικής διαδικασίας είναι παραπάνω από ορατά. Εδώ πρέπει να τεθεί με σαφήνεια ένα ερώτημα: Είναι ο ΣΥΝ που σύρει ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική του ή, αντίθετα, ο ΣΥΝ σύρθηκε για να διασωθεί σε μια υπαγωγή του στις στοχεύσεις μια πασοκογενούς αντιπολίτευσης;
Πάρα πέρα θα έπρεπε να επισημανθεί ότι η παραδοσιακή αντίληψη απεγκλωβισμού δυνάμεων από το ΠΑΣΟΚ και η μετατόπισή τους στην Αριστερά, επιχειρείται για χρόνια τώρα, μέσα από κάθε ευκαιρία, για να αποτύχει, αποκαλύπτοντας την απλοϊκότητά της. Η αντίληψη αυτή καθώς φέρνει έντονα την σφραγίδα των ρόλων, σχεδίων, ισορροπιών στο πλαίσιο του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, βρίσκεται και η ίδια στο επίκεντρο της αμφισβήτησης. Είναι και αυτή, πλέον, «μπαγιάτικη». Μια νέα κομματική γεωγραφία και μια νέα αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος έχει αρχίσει, κιόλας, να ξεπροβάλλει.
Η αμφιλεγόμενη για τον κόσμο της Αριστεράς υποψηφιότητα του Α. Μητρόπουλου -που συνάντησε την καθολική σχεδόν άρνηση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και πολύς κόσμος μέσα από το ΠΑΣΟΚ τηρεί αποστάσεις από αυτήν- δεν μπορεί να εκφράσει αυτά που η ίδια η κατάσταση θέτει και απαιτεί. Ακόμα περισσότερο, δεν φαίνεται να ξεφεύγει από κλασικές πλέον προσπάθειες στο χώρο του ΠΑΣΟΚ -που παρά τους όρκους- δεν ξεκολλούσαν από τον χώρο αυτό και επέστρεφαν σε αυτόν ταπεινωμένοι και υποταγμένοι πλήρως. Αυτές οι διαφοροποιήσεις λειτούργησαν ως αναχώματα, για να εμποδίσουν, τελικά, να υπάρξουν πραγματικές και ουσιαστικές συναντήσεις του λαϊκού στοιχείου.

Ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάγκη του Μετώπου
Αφού στην αρχή τονίσαμε ότι χρειάζονται εκτιμήσεις, να επιχειρήσουμε μία θέση: Ο ΣΥΡΙΖΑ σωστά το 2008 έθεσε ως στόχο μια μεγάλη αλλαγή στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, μέσω μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας με επίκεντρο την Ριζοσπαστική Αριστερά. Η θέση αυτή, μαζί με την ιδιότυπη εξορία του Α. Αλαβάνου από το πολιτικό προσκήνιο, αποσύρθηκε και ξεχάστηκε. Η θέση αυτή υπονοούσε και ρητά έλεγε πως η Αριστερά πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και να πρωτοστατήσει σε μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Αυτή η αλλαγή προϋπόθετε τρεις σειρές ζητημάτων: α) την ήττα του δικομματισμού και την ανάδειξη ενός μαζικού και φερέγγυου αριστερού πόλου στην πολιτική ζωή, β) άρα την ανατροπή της κεντροαριστερής ισορροπίας που κρατούσε την Αριστερά στο ρόλο του φτωχού συγγενή και γ) συνεπή αντικυβερνητικό αγώνα.
Με την είσοδο στην μετά-ΔΝΤ εποχή, η θέση αυτή εμπλουτίζεται (και με βάση την πείρα των αγώνων) στην αναγκαιότητα δημιουργίας του Μετώπου που θα ανατρέψει το φαύλο πολιτικό σύστημα, θα εγγυηθεί τις ελάχιστες λαϊκές απαιτήσεις και ανάγκες, θα προωθήσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Ένα Μέτωπο που -λίγο ή πολύ- θα προωθήσει μια πολιτική και οικονομική διέξοδο για τη χώρα και το λαό.
Οι εξελίξεις στον ΣΥΝ (και η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ) απομακρύνουν, προς το παρόν, τη συγκέντρωση όρων για απάντηση αυτών των απαιτήσεων. Η πιθανή επανένταξη του ΣΥΝ στην «κεντροαριστερή ισορροπία» θα είναι μια αρνητική εξέλιξη για την Αριστερά της χώρας.

Πόσο μου το πουλάς;

Η Καθημερινή αναφέρει έναν διάλογο που μεταφέρθηκε στην εφημερίδα από συνεργάτη του πρωθυπουργού:

«Μπορεί να σας φανεί τρελό, αλλά στις συζητήσεις με τους Καταρινούς κάποια
στιγμή ο εμίρης απηύθυνε ένα ερώτημα στον Παπανδρέου που τον άφησε άφωνο. «Θέλω
να το αγοράσω ολόκληρο το... Ελληνικό. Πόσο μου το πουλάς;» τον ρώτησε...»

Είναι προφανές ότι όλοι μιλούν στον Γιωργάκη λες και μιλούν με μεσίτη...

Ευτυχώς που δεν επισκέφθηκε ο Παπανδρέου τα Κύθηρα-θα τα πουλούσε σε κανέναν εμίρη

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ

ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Ο Αλέκος Αλαβάνος μαζί με πολλούς φίλους και φίλες από το Μέτωπο για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ ξεκίνησαν για συμβολικούς και ουσιαστικούς λόγους το πρόγραμμα επισκέψεων στην Περιφέρεια με ένα "Ταξίδι στα Κύθηρα", όπου βρέθηκαν το Σαββατοκύριακο.

Ο Αλέκος Αλαβάνος μίλησε στο Συνέδριο για την "Ιστορία και τον Πολιτισμό των Κυθήρων", ενημερώθηκε από τον Δήμαρχο, περιόδευσε στη Χώρα, τον Ποταμό και άλλους οικισμούς των Κυθήρων, έδωσε συνέντευξη σε τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Με το τέλος της ζωντανής και όμορφης αυτής περιοδείας, ο επικεφαλής του Μετώπου για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ έκανε την παρακάτω δήλωση :

" Η κυβέρνηση θεωρεί ότι η πρώτη προυπόθεση για την έξοδο από την κρίση είναι το "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" της δημόσιας περιουσίας σε άραβες εμίρηδες και σε λωποδύτες των διεθνών χρηματαγορών, κάνοντας έτσι την Ελλάδα ακόμα πιο φτωχή και εξευτελισμένη. Εμείς θεωρούμε ότι η πρώτη προυπόθεση είναι να αξιοποιηθούν οι καταπιεσμένες και ανεξάντλητες δυνάμεις του λαού και οι τεράστιες δυνατότητες του τόπου μας.

Τα Κύθηρα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Με τις εντολές της τρόικα το Ταξίδι στα Κύθηρα θα κρατάει ώρες και ώρες, η συγκοινωνιακή υποδομή θα μένει ανεπαρκής, η μελισσοκομία και η αγροτική οικονομία καθυστερημένη. Επενδύσεις δεν θα υπάρχουν. Η κατάσταση θα χειροτερεύει.

Με την ανατροπή του μνημονίου, με μια λαϊκή κυβέρνηση στην Περιφέρεια Αττικής, με μικρές και ουσιαστικές επενδύσεις μπορεί να μπει το δεύτερο πλοίο από την Νεάπολη, μπορεί να επιταχυνθεί η διαδρομή Αττική - Λακωνία, μπορεί να επανακάμψει η οικοδομική δραστηριότητα σεβόμενη το τοπίο και την παράδοση.

Ευτυχώς που δεν επισκέπτεται τα Κύθηρα ο κ. Παπανδρέου. Είναι τόσο ελκυστικός αυτός ο τόπος που θα μπορούσε να τα πουλήσει αμέσως σε κάποιον εμίρη."

26/9/2010
πηγή: ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗ

Δήλωση του Α. Μητρόπουλου για το Ελληνικό

Επειδή κάποιοι μπορεί να μας κατηγορήσουν για ευνοϊκή προβολή στο μπλόγκ μας των απόψεων του Α. Αλαβάνου, γι' αυτό δημοσιεύουμε δήλωση του Αλέξη Μητρόπουλου για το θέμα της συμφωνίας εκποίησης του Ελληνικού στο Κατάρ. Παρακαλείται κάθε νοήμων αναγνώστης του μπλογκ μας να μας βοηθήσει να την κατανοήσουμε, γιατί η αλήθεια είναι ότι με τα σύνθετα νοήματα και έννοιες δεν τα πάμε καλά:

(Ξένη δημοσίευση)-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ-ΣΥΝ- ΔΗΛΩΣΗ TOY ΑΛ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΔΗΛΩΣΗ TOY ΑΛ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

για την πρωτοβουλία υπογραφής Μνημονίου Συνεργασίας της Ελλάδας με την Κυβέρνηση του Κατάρ και την… «αξιοποίηση» μέρους του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού

Μετά τις δημοσιονομικές «δουλείες» του Καλλικράτη, που του προικοδότησαν το αρχικό και το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, η Περιφέρεια Αττικής δέχεται άλλο ένα καταλυτικό πλήγμα.

Ο σχεδιασμός τής μετατροπής του Ελληνικού σε «πολύκεντρο» ψυχαγωγικών και οικονομικών δραστηριοτήτων» τύπου Ντουμπάι, από ξένα συμφέροντα, διαψεύδει το όραμα πολλών γενεών προοδευτικών πολεοδόμων, αρχιτεκτόνων και οραματιστών ακτιβιστών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και όλου του Λαού της Αττικής, να λειτουργήσει επιτέλους ως Μητροπολιτικό Πάρκο, ως τόπος διαλεκτικής συνάντησης των ανθρώπων και των θεσμών, με τα διαχρονικά στοιχεία της Φύσης.

Κάτι που θα ήταν για τον μετέχοντα του Ελληνικού Πολιτισμού πρώτιστο καθήκον, αφού αποτελεί αναγκαία συνθήκη της καθημερινής κοινωνικής και ατομικής μας ευτυχίας (ως ανυπέρβλητο ανθρωπολογικό πρόταγμα συνυφασμένο με την ύπαρξη και εξέλιξη της φυλής μας), μεταβάλλεται σε μετανεωτερικό εφιάλτη του ακραίου και αδυσώπητου νεοφιλελεύθερου οικονομισμού. Αντί για την αποκατάσταση και την επανασυγκρότηση της ταυτότητας, καταστρέφουμε και τα τελευταία στοιχεία που την συνέθεταν.

Αλλά όταν οι φορείς του πολιτικού εποικοδομήματος δεν τα αναγνωρίζουν, πρέπει ο μνήμων Λαός να αποκαταστήσει τη συνέπεια λόγων και έργων. Η Αττική και οι πολίτες της δεν πρέπει να στερηθούν του μοναδικού αυτού πνεύμονα πρασίνου, πολιτισμού και κοινωνικής μέθεξης, όπως έχει αποτυπωθεί ως ενεργός απαίτηση στο φαντασιακό όλων.-

Αθήνα 24-9-2010
[πηγή: http://www.ana.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=9136205]

Σάββατο 25/9 : Ο Βαγγέλης Πισσίας και ο Νασίμ Αλάτρας στο Δον Κιχώτη

Το Σάββατο ο Δον Κιχώτης έχει την τιμή να φιλοξενεί δυο πολύ σημαντικούς ανθρώπους οι οποίοι θα μιλήσουν για το ζήτημα της Παλαιστίνης και της αλληλεγγύης.
Ο Βαγγέλης Πισσίας είναι Καθηγητής στο ΤΕΙ Αθήνας και ήταν συντονιστής του "Στόλου της Ελευθερίας" που δέχθηκε την αιματηρή επίθεση του Ισραηλινού στρατού! Δείτε ένα βίντεο από εκείνες τις στίγμές:

Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος. Ζει στην Αθήνα και αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία για ζητήματα Μέσης Ανατολής και διεθνών θεμάτων. Είναι παραγωγός του ντοκιμαντέρ «Γάζα Ερχόμαστε» για λογαριασμό του αραβικού τηλεοπτικού καναλιού Αλ-Τζαζίρα.
Είναι συγγραφέας του γνωστού βιβλίου "Παλαιστίνη: αιτίες και μύθοι".


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 25/9 και ώρα 8μμ στον χώρο του Δον Κιχώτη.

πηγή: http://donquixoteargos.blogspot.com/2010/09/259.html

Διαβάστε στο Δρόμο, Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΟΣΟ-ΟΣΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΛΟΥΤΟ
Συνέντευξη με τον Χρήστο Κορτζίδη για το ξεπούλημα του Ελληνικού

Συνέντευξη με τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη για τις αλλαγές στον τρομονόμο

«Σοσιαλιστικός χώρος»: ρήγμα-ανάχωμα-«μήνυμα», του Ρούντι Ρινάλντι

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Μιλάει η επικεφαλής της Ανοικτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου

Διάλυση του ΟΣΕ, απαλλαγή από τους σιδηροδρομικούς, συνέντευξη με τον συνδικαλιστή Παναγιώτη Τερζόγλου

«Εξαιρετική περίοδος για να προβάλουμε ξανά το μαρξισμό», Συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϋ

Γράφουν μεταξύ άλλων: Νίκος Μπελαβίλας, Κώστας Μελάς, Χρήστος Γιοβανόπουλος, Γιώργος Καλαντζόπουλος, Αλίκη Βεγίρη, Θοδωρής Μπαλτάς, Γιάννης Καϊμακτσίδης, Δέσποινα Κουτσούμπα, Δημήτρη ς Αρβανίτης, Στέλιος Θεοδωρίδης, Βένιος Αγγελόπουλος, Γιάννης Σκαλιδάκης και Ηλίας Μεταλλίδης

Αναλυτικά η ύλη:

Editorial

Αντιμνημονιακός αγώνας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

· Στον Εμίρη του Κατάρ πουλάνε και το πρώην αεροδρόμιο

Συνέντευξη με τον Χρήστο Κορτζίδη για το ξεπούλημα του Ελληνικού

· Πλήρης η ευθυγράμμιση με τις προσταγές των ΗΠΑ

· Συνέντευξη με τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη για τις αλλαγές στον τρομονόμο

· ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Μιλάει η επικεφαλής της Ανοικτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου

· Η «μεθοδική» αποδιάρθρωση του κράτους προχωρά

· Πάγκαλος: «Τα φάγαμε μαζί» - εσείς θα στενάξετε!

· Οι κορώνες Σαμαρά και οι πιέσεις του αστισμού

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

· Οι άρχοντες του χρήματος ομνύουν τώρα σε Ελλάδα και ευρώ, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

· (Διεκ)περαίωση μεγάλων συμφερόντων: Νέα φορομπηξία σε βάρος 1 εκατ. μικρομεσαίων εταιριών, της Μαίρης Ευθυμιάτου

· Το απαιτούμενο πρωτογενές αποτέλεσμα για τη σταθεροποίηση του λόγου ΔΧ/ΑΕΠ: το Μνημόνιο και η Πραγματικότητα, του Κώστα Μελά

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

· Ένταση και αντεγκλήσεις στην ΚΠΕ του ΣΥΝ

· «Σοσιαλιστικός χώρος»: ρήγμα-ανάχωμα-«μήνυμα», του Ρούντι Ρινάλντι

· Θετικός απολογισμός και νέα ώθηση: Συνέλευση του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης, του Χρήστου Γιοβανόπουλου

· Η χαμένη τιμή της Αριστεράς..., του Γιώργου Καλαντζόπουλου

· Αριστερά αλά καρτ; του Σωκράτη Μαντζουράνη

ΕΡΓΑΣΙΑ

· Διάλυση του ΟΣΕ, απαλλαγή από τους σιδηροδρομικούς, συνέντευξη του Παναγιώτη Τερζόγλου

· Οι συνδικαλιστικές διώξεις είναι εδώ: Παράταξη στο χώρο των ΜΜΕ καλείται να απολογηθεί στην ασφάλεια για ανακοίνωσή της

· ΔΟΛ: Μείον δυο μισθούς για να μην απολυθείτε

ΔΙΕΘΝΗ

· Οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ευρώπη και η 29η Σεπτέμβρη

· «Εξαιρετική περίοδος για να προβάλουμε ξανά το μαρξισμό», συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϋ

· Η εκπαίδευση και οι Αγγλοσάξονες έμποροι, της Αλίκη Βεγίρη

· Από κέλτικη τίγρις, βρεγμένη γάτα. Η Ιρλανδία ζει την κρίση που φέρνει η νεοφιλελεύθερη «θεραπεία», της Αλίκης Βεγίρη

· Τι γίνεται στην Κούβα, της Αριάδνης Αλαβάνου

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

· Ξεπουλιέται και η Δωδώνη, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

· Φασιστική τρομοκρατία στον Άγιο Παντελεήμονα

· Καβάλα: Πρώτα ο μαθητής;

· Δημοτικές με ολίγη από μετανάστες, του Μάριου Διονέλλη

· Μια εκδήλωση για το πολιτικό τραγούδι, της Ελβίρας Κρίθαρη

ΝΕΟΛΑΙΑ

· Ένεση αδρεναλίνης, της Μαρίας Σιδηροπούλου

· Γ’ ΛΥΚΕΙΟΥ, γράφει ο Έφηβος

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

· Αθώα η Μαργαρίτα Κουταλάκη για την υπόθεση BANQUET

· Viva Palestina:Το καραβάνι αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη

· Μάθε παιδί μου γράμματα …στα υπόγεια, στους διαδρόμους, στα λυόμενα!, του Θοδωρή Μπαλτά

· «Τα πράσινα άλογα», του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

· Δυτική Ελλάδα: Υποψήφιος περιφερειάρχης ο Βασίλης Χατζηλάμπρου

· Η Δυτική Αθήνα μπαίνει στη μάχη. Καταλήγουν οι διεργασίες των αυτοδιοικητικών σχημάτων της περιοχής, του Ερρίκου Φινάλη

· Δολιχοδρομίες στην Καλαμαριά, του Γιάννη Καϊμακτσίδη

· Παρουσιάσεις αυτοδιοικητικών σχημάτων από το Χαλάνδρι, την Ηλιούπολη και τον Δήμο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

· Η ηγεσία της ΠΟΕ ΥΠΠΟ έχει ξεχάσει ότι ο πολιτισμός αποτελεί δημόσιο αγαθό, της Δέσποινας Κουτσούμπα

· Πολιτισμός... offshore, του Σταμάτη Μαυροειδή

· H περιπέτεια ενός ζωγράφου, στα πελάγη της ελληνικής τυπογραφίας, του Δημήτρη Αρβανίτη

· Μας λείπεις Μάνο, του Φαίδωνα Θεοφίλου

· Κόκκινος Καπνάς: Δρόμος Οχτοβριανής Επανάςτασις…, του Στέλιου Θεοδωρίδη

· Η Έλενα Πατρικίου παρουσιάζει ένα επίκαιρο πολιτικό σχόλιο με θεατρική μορφή

ΓΝΩΜΕΣ

· «Μια ουτοπία που έχασε τα λογικά της»: Μια μη ιστορία του ΔΣΕ, του Γιάννη Σκαλιδάκη

· Η δεύτερη πατρίδα μου, η Σοβιετική Ένωση, εκεί που ράγισε η καρδιά μου!, του Ηλία Μεταλλίδη

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, επιμελείται ο Στέλιος Ελληνιάδης

Ιστορία: στην υπηρεσία της αποικιοκρατίας, με αφορμή το βιβλίο «Ο Μάο: Η άγνωστη ιστορία»

ΕΝΑΛΛΑΞ

Για πάντα μαζί, του ΚΙΜΠΙ

ΟΣΑ ΘΑΦΤΗΚΑΝ
Τουλάχιστον ας γλιτώσει η λογική

ΕΝ ΤΕΛΕΙ
Εκλογές και Μνημόνιο, του Βένιου Αγγελόπουλου

Σκιτσάρουν ο Πάνος Μαραγκός, o Latuff και ο Πέτρος Ζερβός

Και πολλά άλλα…

Αναζητήστε την επίμονα στα περίπτερα

BANQUET. Μηνύσεις & συλλήψεις για να μη μιλάς

Εδώ και μήνες στο ρεστοράν Banquet έχει ξεκινήσει ένας αγώνας των εργαζομένων για βασικά δικαιώματα τους. Η εργοδοσία προσπαθεί με μαφιόζικους τρόπους και έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση των επίσημων αρχών να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους. Σήμερα ήταν η δίκη της Μ. Κουταλάκη επειδή "διένειμε προκηρύξεις που δυσφημούσαν τον εργοδότη"!!! Κατά τα άλλα "όλοι μαζί τα φάγαμε" που είπε και ο μονοφαγάς Πάγκαλος.

ΠΟΓΚΡΟΜ ΜΗΝΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ BANQUET ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ «ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ»

Η Αστυνομία και η Ασφάλεια της Θεσ/νίκης, κάτω από την επίβλεψη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, έχουν εξαπολύσει ένα πογκρόμ συλλήψεων και διώξεων ενάντια στους εργαζόμενους του Banquet και στους αγωνιστές που συμπαραστέκονται στον αγώνα τους, μόνο και μόνο για να στηρίξει την εργοδοσία στο ρεστοράν Banquet. Αυτή η εργοδοσία: α) Διατηρούσε πολλούς εργαζόμενους ανασφάλιστους, σε καθεστώς «μαύρης» εργασίας ή δεν κολλούσε τα κανονικά ένσημα. β) Δεν κατέβαλε τα δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων και επιδόματα αδείας ή έδινε μόνο μέρος αυτών σε ορισμένους «τυχερούς». γ) Δεν κατέβαλε τις προσαυξήσεις για αργίες, νυχτερινά, Κυριακές, υπερωριακή εργασία, και εργασία κατά τη διάρκεια των ρεπό. δ) Δεν πλήρωνε κανονικά τους μισθούς με βάση τη συλλογική σύμβαση εργασίας του επισιτισμού. ε) Και το πιο εξωφρενικό, κρατούσε για τον εαυτό της το μεγαλύτερο μέρος των φιλοδωρημάτων που έδιναν οι πελάτες για τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία στο ρεστοράν Banquet δεν αρκέστηκε σε αυτές τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας. Προχώρησε στην απόλυση του εργαζόμενου Βαγγέλη Κιτσώνη επειδή έκανε το μεγάλο «έγκλημα» να ζητήσει να του καταβληθεί το δώρο Πάσχα. Έκλεισε εκβιαστικά το ρεστοράν για σχεδόν τρεις μήνες (λοκ άουτ) για να εξοντώσει οικονομικά τους εργαζόμενους γιατί είχαν κάνει ένα ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα: είχαν προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας για τα δεδουλευμένα που τους όφειλαν. Έβαλε δικά της τσιράκια που στις 18 Μάη ξυλοκόπησαν τρεις συναγωνιστές από την Επιτροπή Αλληλεγγύης. Αυτή η εργοδοσία όταν ξανάνοιξε το ρεστοράν στις 23 Αυγούστου, απέλυσε άλλους επτά εργαζόμενους. Κάθε μέρα απέναντι στις ειρηνικές παραστάσεις διαμαρτυρίας της Επιτροπής Αλληλεγγύης βρίζει, χυδαιολογεί, προκαλεί, απειλεί ότι θα «σκοτώσει», κ.α. Είναι αυτή η εργοδοσία που κάθε μέρα κάνει και μηνύσεις με ψευδή στοιχεία ώστε η Αστυνομία και η Ασφάλεια με πρωτοφανή ζήλο να προχωρούν σε ένα αντεργατικό πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων των εργαζομένων του Banquet και των αγωνιστών που τους συμπαραστέκονται.

Έτσι την Τρίτη 31/8 συνελήφθη στο σπίτι του συνάδελφος εργαζόμενος στο Banquet, και μόνο μετά από διαμαρτυρία εκατοντάδων εργαζομένων αφέθηκε ελεύθερος, αφού του καθορίστηκε τακτική δικάσιμος. Την Πέμπτη 2/9 συνελήφθη και κρατήθηκε για μία νύχτα ένας ακόμη εργαζόμενος ο Β. Γούτας, μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης, ενώ η Ασφάλεια έψαχνε ολημερίς άλλους τρεις συναγωνιστές. Στην δίκη που επακολούθησε έγινε ένα άλλο δικαστικό πραξικόπημα: η απόφαση ήταν καταδικαστική για τον συναγωνιστή με το αιτιολογικό ότι «διένειμε προκηρύξεις που δυσφημούσαν τον εργοδότη» δηλαδή μόνο και μόνο γιατί η προκήρυξη έγραφε την αλήθεια. Αυτή η απόφαση-σταθμός απειλεί όλο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα γιατί επί της ουσίας απαγορεύει την όποια κριτική προς τους εργοδότες και την κυβέρνηση αλλά και την όποια συνδικαλιστική δράση!!! Στις 15/9 συνελήφθη η Μαργαρίτα Κουταλάκη μέλος του Δ.Σ. του Συνδικάτου Επισιτισμού με τις ίδιες ψευδής κατηγορίες. Ο αγώνας των εργαζομένων στο Banquet και της Επιτροπής Αλληλεγγύης που τους συμπαραστέκεται, κρατά ήδη 5 μήνες. Αυτός ο αγώνας είναι ένας αγώνας-σταθμός για τους εργαζόμενους στον επισιτισμό αλλά και για τους έλληνες εργαζόμενους συνολικά. Είναι ένας αγώνας ενάντια στην εφαρμογή του αισχρού Μνημόνιου της κυβέρνησης και του ΔΝΤ, ενάντια στους ανάλγητους εργοδότες. Είναι ένας αγώνας για την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων και των θέσεων εργασίας των εργαζομένων, για την υπεράσπιση της ζωής μας και της ζωής των παιδιών μας. Ο αγώνας αυτός δεν σταμάτησε ούτε με τις απολύσεις, ούτε με τις απειλές, ούτε με τους ξυλοδαρμούς, ούτε με τις διώξεις/συλλήψεις, ούτε με την κατάπτυστη δικαστική απόφαση ― είναι ένας αγώνας που θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση μέχρι την οριστική νίκη. Γι’ αυτό καλούμε κάθε εργαζόμενο και νεολαίο να συμπαρασταθεί σ’ αυτόν τον σημαντικό για το εργατικό κίνημα αγώνα μας.

― Να σταματήσουν οι διώξεις/συλλήψεις αγωνιστών εργαζόμενων
― Να επαναπροσληφθούν όλοι οι εργαζόμενοι του Banquet που απολύθηκαν και να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα που τους οφείλονται

Συγκέντρωση στη δίκη της συναδέλφισσας Μ. Κουταλάκη,
Τετάρτη 22/9 – 11πμ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Όλοι στις καθημερινές παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το Banquet
Συγκέντρωση: ώρα: 8:30μμ, Δημ. Γούναρη και Μητροπόλεως
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ BANQUET
epitropibanquet.blog.com, epitrophallhlegguhs@yahoo.gr

Η πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση της Ελεύθερης Αττικής

Krugman, ΟΝΕ και ευρωπαϊκή «αριστερή» μυωπία…

του Κώστα Παπουλή από το Δρόμο

Krugman, ΟΝΕ και ευρωπαϊκή «αριστερή» μυωπία…

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο των Krugman-Obstfeld, Διεθνής Οικονομική και συγκεκριμένα το κεφάλαιο 20, Oι άριστες νομισματικές περιοχές, και η ευρωπαϊκή εμπειρία, καταλαβαίνει ορισμένες θέσεις των συγγραφέων.
Ας δούμε αυτές που μας φαίνονται ως κυριότερες:

α) Η ένταξη σε μια περιοχή σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών (ΟΝΕ), για μια χώρα, έχει κόστη και οφέλη. Από τη μια είναι το λεγόμενο όφελος νομισματικής αποτελεσματικότητας που ισούται με την εξοικονόμηση πόρων από την αποφυγή της αβεβαιότητας, της σύγχυσης και του κόστους των συναλλαγών, τον χαμηλό -αν έχει η περιοχή- πληθωρισμό, της αξιοπιστίας της χώρας και από την άλλη είναι το λεγόμενο κόστος της απώλειας οικονομικής σταθερότητας, που προκύπτει από την παραίτηση από την χρήση των εργαλείων της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής, για τη σταθεροποίηση του προϊόντος και της απασχόλησης.
Το όφελος είναι μεγαλύτερο από το κόστος για τη χώρα, αν η τελευταία έχει έναν υψηλό βαθμό οικονομικής ολοκλήρωσης με την περιοχή, δηλαδή όσο πιο εκτεταμένες είναι οι διασυνοριακές συναλλαγές της και η κίνηση των συντελεστών παραγωγής. Ακόμη, ο υψηλός βαθμός οικονομικής ολοκλήρωσης, οδηγεί σε διεθνή σύγκλιση των τιμών και σε κοινά-χαμηλά, επίπεδα πληθωρισμού.
Αν σε αυτά που λέει ο Krugman, για μια υποθετική χώρα, βάλουμε την Ελλάδα, είναι σαφές ότι αυτή δεν έχει σημαντικό βαθμό οικονομικής ολοκλήρωσης με την ζώνη του ευρώ, άρα ζημιώνεται ποικιλοτρόπως. Παρόμοια είναι και η τοποθέτηση ενός άλλου Νομπελίστα οικονομολόγου του Mundell, που θέτει ως προϋπόθεση μιας άριστης νομισματικής περιοχής, τους κοινούς οικονομικούς κύκλους των χωρών που την αποτελούν. Αντίθετα στην Ευρωζώνη οι οικονομικοί κύκλοι των χωρών του Νότου, είναι αντίθετοι με τους οικονομικούς κύκλους της Γερμανίας και των εθνών της παλιάς Μπενελούξ και εφόσον κυριαρχούν οι τελευταίες, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα ασκεί μια επιζήμια πολιτική, για τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών του Νότου. Η Ελλάδα, λοιπόν, που οι περισσότερες εξαγωγές της κατευθύνονται εκτός ευρώ, παρουσιάζει μεγάλα μεγέθη πληθωρισμού, και ανάποδο οικονομικό κύκλο, τελικά μικρό βαθμό οικονομικής ολοκλήρωσης, γιατί να παραμείνει στην ζώνη του ευρώ;
β) Το ίδιο ερώτημα θέτει ο Κrugman για την Καλιφόρνια -που όταν γραφόταν το συγκεκριμένο βιβλίο βρισκόταν σε μεγάλη κρίση-: αν τη συμφέρει να αποκτήσει δικό της νόμισμα, ώστε να το υποτιμήσει και να μετατοπίσει την παγκόσμια ζήτηση από αλλού, προς τα προϊόντα της και να αντιμετωπίσει την ύφεση και την ανεργία. Απαντάει αρνητικά, επειδή ναι μεν η υψηλή ανεργία της Καλιφόρνια είναι ένα δυσάρεστο παράδειγμα απώλειας της οικονομικής αποτελεσματικότητας, αλλά έτσι δε η πολιτεία θα έχανε και τα οφέλη που απορρέουν από το oμοσπονδιακό δημοσιονομικό σύστημα των ΗΠΑ. Εδώ πάλι το ευρώ αξιολογείται αρνητικά, αφού η Ε.Ε. δεν διαθέτει μια ανάλογη ομοσπονδιακή δημοσιονομική δομή, ώστε αυτόματα να μεταβιβάζει πόρους, είτε με τη μορφή κοινωνικών παροχών, είτε μέσω άλλων μεταβιβαστικών πληρωμών, από τις πλουσιότερες περιφέρειες προς τις φτωχότερες. Αν, λοιπόν, στη θέση της Καλιφόρνια βάλουμε την Ελλάδα, το συμπέρασμα είναι προφανές.
γ) Ένας σημαντικός παράγοντας που δημιουργεί οικονομικές διαταραχές σε μια χώρα, σε σχέση με την Eυρωζώνη, είναι η ανομοιογένεια των οικονομικών δομών. Όμως, στην Ε.Ε., έχουμε από την μια τη Βόρεια Ευρώπη με μεγαλύτερα αποθέματα κεφαλαίου και εξειδικευμένης εργασίας και από την άλλη την Νότια Ευρώπη (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα, Ν. Ιταλία) με προϊόντα εντάσεως εργασίας. Αναρωτιέται εδώ ο Κrugkman, αν η ολοκλήρωση θα αυξήσει ή θα εξαλείψει αυτές τις διαφορές. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η τελευταία έκδοση του παραπάνω βιβλίου που αναφερόμαστε είναι το 2000 και η ζωή και η πραγματικότητα, έδωσαν την απάντηση με τη δημιουργία ενός καταμερισμού της εργασίας, κατά πολύ δυσμενέστερου για τον Νότο και ιδιαίτερα την Ελλάδα.
δ) Η συνθήκη του Μάαστριχτ και το συμπληρωματικό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που αυστηροποίησε τους δημοσιονομικούς κανόνες, δημιουργούν επιζήμιες απώλειες της δημοσιονομικής αυτονομίας, δεδομένης μιας απουσίας της εθνικής νομισματικής πολιτικής, ιδιαίτερα σε συνθήκες ύφεσης. Μάλιστα, μπορεί να απαιτηθεί αυστηρή δημοσιονομική αναδιάρθρωση σε περίοδο ύφεσης, όταν δηλαδή οι συσταλτικές επιδράσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Πώς μπορεί τώρα σε μια χώρα να αποκατασταθεί η ισορροπία; Μόνο μέσα από μια περίοδο επίπονης ύφεσης, στη διάρκεια της οποίας οι τιμές των αγαθών και των μισθών θα μειωθούν σημαντικά. Η ένταση μάλιστα της ύφεσης, είναι αντίστροφη με τον βαθμό οικονομικής ολοκλήρωσης αυτής της χώρας, με την ζώνη του ευρώ. Το ευρώ, λοιπόν, θα δοκιμαστεί, όταν μια χώρα εισέλθει σε μια μεγάλη περιπέτεια.
Το κίνητρο για τη συγγραφή του παραπάνω σημειώματος είναι η διαπίστωση, πως ακόμη και ορθόδοξοι οικονομολόγοι, όπως ο Krugman, μπορούν να δουν κριτικά τόσο το ευρώ, όσο και τα οφέλη-κόστη που έχει η συμμετοχή μιας χώρας στην Ευρωζώνη, ενώ μεγάλο τμήμα -όχι μόνο της ελληνικής-Αριστεράς αρνείται την στοιχειώδη συζήτηση, δείγμα της «ευρωπαϊκής» ιδεοληπτικής της τύφλωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην αρθογραφία του ο Krugman, δίπλα στην ανάγκη παραγραφής του μεγαλύτερου τμήματος του ελληνικού χρέους, τοποθετεί και το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ. Φυσικά, υπάρχουν και αρκετές άλλες «ανορθόδοξες» κριτικές και αναλύσεις για την ΟΝΕ, πέρα από αυτή του Κρούγκμαν και πιο αιχμηρές και πιο ουσιαστικές.


Κώστας Παπουλής

Παιχνίδια εξουσίας με μεταφορές και καύσιμα

Ο αγώνας που δίνουν οι "φορτηγατζήδες" είναι ένας πολύ σύνθετος αγώνας. Η κυβέρνηση πατάει για ακόμα μια φορά σε υπαρκτά προβλήματα (άδειες φορτηγών) και παίρνει μέτρα που αντί να θεραπεύσουν τον ασθενή τον σκοτώνουν. Και ο θάνατος του μικρομεσαίου έχει οφελειμένους τα μεγάλα καρτέλ (πολύ μεγαλύτερα από κάποια σημερινά) που θα δημιουργηθούν στον χώρο των μεταφορών.
Ο αγώνας τους πρέπει να μας βρει συμπαραστάτες γιατί συμμετέχουν και οι μικρομεσαίοι (κάτοχοι ενός ή λίγων αδειών) οι οποίο έχουν δίκιο και κρίνεται η άμεση επιβίωσή τους αλλά και για να σπάσει ο τσαμπουκάς μιας κυβέρνησης και ενός υπουργού που δείχνουν τυφλή υπακοή στα μεγάλα συμφέροντα.
Σχετικά με το τι γίνεται στο χώρο των μεταφορών διαβάστε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας Δρόμος.

Στη συκοφάντηση και τους κοινωνικούς αυτοματισμούς επενδύει η κυβέρνηση. Της Μαίρης Ευθυμιάτου.
Το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού επέλεξε να παίξει η κυβέρνηση με τους μεταφορείς και τους βενζινοπώλες, ποντάροντας στο θυμικό των οδηγών που… ταλαιπωρούνται από τα μπλόκα στις εθνικές οδούς ή… αγωνιούν για το αν θα έχουν αύριο (πανάκριβη) βενζίνη, αξιοποιώντας επικοινωνιακές τακτικές κοινωνικού αυτοματισμού και, βεβαίως, δικαιολογώντας πλήρως τον τίτλο της ως «υπηρέτριας» του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
Ύστερα από μια εβδομάδα σκληρής τακτικής απέναντι στους βυτιοφορείς, τους οδηγούς φορτηγών Δ.Χ. και τους πρατηριούχους υγρών καυσίμων, που εκτυλίχθηκε με φόντο τις «οδομαχίες» στην Eθνική Oδό εργαζομένων-ΜΑΤ, με τις προσχηματικές δηλώσεις υπουργών για δήθεν «διάλογο» με τους εργαζομένους και τις καθιερωμένες τηλεμαχίες στα δελτία βραδινής παραπληροφόρησης, που κινούνταν στο γνωστό μοτίβο της δημιουργίας πανικού στον ανήμπορο τηλεθεατή και της διαπόμπευσης των απεργών, η κυβέρνηση έκανε πίσω…
Όχι βέβαια προς τα αιτήματα των εργαζομένων, αλλά προς τις πιέσεις που προφανώς δεχόταν από τα παντοδύναμα καρτέλ της αγοράς υγρών καυσίμων, αλλά και των μεγάλων εταιριών οδικών μεταφορών, που αναμένουν την «απελευθέρωση» για να αναλάβουν το φιλέτο της ελληνικής αγοράς, πετώντας στον κάλαθο της ανεργίας και της απαξίωσης περί τους 150.000 δικαιούχους των σημερινών αδειών χρήσεως φορτηγών Δ.Χ.

Οι εντολές της τρόικας και οι «απελευθερώσεις»
Όλο αυτό το καλοστημένο σκηνικό έχει, βέβαια, φόντο τις εντολές του ΔΝΤ και της τρόικας περί «απελευθέρωσης» των κλειστών επαγγελμάτων, με πρώτο αυτό των οδικών μεταφορών, το οποίο ακολουθείται από μια μακρά λίστα επαγγελματιών. Για την περίφημη «απελευθέρωση» έχουμε γράψει ξανά στον Δρόμο, ωστόσο είναι χαρακτηριστικός ο ξεδιάντροπος τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση χαρίζει ουσιαστικά ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ανοίγοντας το δρόμο όχι για «υγιή ανταγωνισμό», όπως ευαγγελίζεται, αλλά για την καρτελοποίησή τους από μεγάλες εταιρίες.
Στους κολοσσούς που αναμένεται να δημιουργηθούν, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές προσφέρει ουσιαστικά γη και ύδωρ μέσα από «στημένα» νομοσχέδια, που κόβονται και ράβονται στα μέτρα των μεγάλων εταιριών (αφού, άλλωστε, οι εξωτερικοί σύμβουλοι που συμμετέχουν στη σύνταξη των νομοσχεδίων και πρακτικά νομοθετούν οι ίδιοι είναι τις περισσότερες φορές εταιρίες που έχουν άμεσα οικονομικά οφέλη από τον κλάδο για τον οποίο νομοθετούν).
Με εντολή της τρόικας, λοιπόν, και εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις εδώ και χρόνια συμβουλές διαφόρων φορέων σκέψης του αστισμού (βλέπε ΙΟΒΕ κ.λπ.), η κυβέρνηση οδηγεί στην απορρύθμιση, με συνοπτικές διαδικασίες, τις αγορές οδικών εμπορευματικών μεταφορών και πρατηρίων υγρών καυσίμων. Χαρακτηριστικό είναι πως το επικαιροποιημένο Μνημόνιο αναφέρει ρητά πως η ελληνική κυβέρνηση «στις οδικές εμπορευματικές μεταφορές, έως το τέλος Σεπτεμβρίου, θα επιδιώξει την ψήφιση του νόμου που αίρει τους περιορισμούς για τις άδειες και θα απελευθερώσει τις τιμές».
Σε άψογο συγχρονισμό, η παραδομένη κυβέρνηση ΓΑΠ σπεύδει με δουλικό τρόπο να εφαρμόσει τις επιταγές της τρόικας, δημιουργώντας νέα καρτέλ (στην αγορά μεταφορών), αφού ορίζει ότι μόνο μεγάλες εταιρίες θα λαμβάνουν πλέον μεταφορικές άδειες.

Στο απυρόβλητο το καρτέλ των καυσίμων
Όσον αφορά τα καύσιμα, η στάση της κυβέρνησης είναι χαρακτηριστική της ομηρίας υπό την οποία τελεί όχι μόνο από το ΔΝΤ αλλά και από το παντοδύναμο καρτέλ των διυλιστηρίων και των εταιριών εμπορίας καυσίμων. Οι τελευταίες πωλούν σε όποια τιμή θέλουν προς τα πρατήρια, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται πολύ συχνά το φαινόμενο, ενώ οι διεθνείς τιμές πετρελαίου έχουν υποχωρήσει, η τελική τιμή της βενζίνης προς τον Έλληνα καταναλωτή να είναι ιδιαιτέρως φουσκωμένη.
Οι κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, τα τελευταία χρόνια, με μια ακατάπαυστη ρητορεία περί πάταξης της αισχροκέρδειας, επιδίδονταν (και συνεχίζουν να το κάνουν) σε ανούσιους ελέγχους των τιμών λιανικής των καυσίμων στα πρατήρια, αφήνοντας στο απυρόβλητο τόσο τα διυλιστήρια όσο και τους προμηθευτές. Το αποτέλεσμα πολλές φορές τραγελαφικό, καθώς έχουν συρθεί στα δικαστήρια πρατηριούχοι που ουσιαστικά πωλούσαν «ελεύθερα» αψηφώντας το πλαφόν (που ίσχυε μόνο γι’ αυτούς και όχι για τους προμηθευτές), ενώ οι μεγάλοι καρχαρίες που ανεφοδιάζουν την αγορά, διαμορφώνοντας τις τιμές κατά το δοκούν, έχουν θησαυρίσει στις πλάτες των καταναλωτών.
Κάνοντας, λοιπόν, χάρη στους φίλους τους εφοπλιστές-ιδιοκτήτες πετρελαϊκών εταιριών και διυλιστηρίων, η κυβέρνηση «έλυσε» το πρόβλημα της κερδοσκοπίας επιβάλλοντας και καταργώντας το πλαφόν μέσα σε μόλις δυο μέρες. Βέβαια το «πυροτέχνημα» του πλαφόν αφορούσε μόνο τους πρατηριούχους και όχι τα μεγάλα αφεντικά.
Δικαίως ο Παν. Λαφαζάνης εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για «κυβέρνηση παραδομένη απολύτως στο έλεος των αγορών και στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που κυριαρχούν στον τόπο».

Καρότο και μαστίγιο
Στην αγορά των οδικών μεταφορών -το πρώτο «πείραμα απελευθέρωσης κλειστού επαγγέλματος» σύμφωνα με τις επιταγές της τρόικας- εντέχνως έχει καλλιεργηθεί ο μύθος ότι συμφέρει τον Έλληνα το άνοιγμα της συγκεκριμένης αγοράς, καθώς θα εισέλθουν σε αυτή περισσότεροι μεταφορείς και θα μειωθούν οι τιμές.
Για να καταρριφθεί ο μύθος, αρκεί μια ανάγνωση του νομοσχεδίου που προβλέπει την κατάργηση των αδειών φορτηγών Δ.Χ. και τη χορήγηση νέων όχι σε ιδιώτες, αλλά σε εταιρίες με συμβολικό μάλιστα τίμημα. Με τον τρόπο αυτόν, απαξιώνεται το επάγγελμα, πετιούνται στο δρόμο οι σημερινοί μικρομεσαίοι μεταφορείς κάτοχοι μιας άδειας (άρα ενός φορτηγού) καθώς, ακόμη κι αν λάβουν τη δεύτερη άδεια, που τους έταξε ο κ. Ρέππας, δεν θα μπορούν να την αξιοποιήσουν. Στο νομοσχέδιο ορίζεται ρητά ότι πλέον μόνο μεγάλες εταιρίες θα έχουν δικαίωμα στο μεταφορικό έργο. Άρα αυτές θα διαμορφώνουν και τα τιμολόγια για όλα τα μεταφερόμενα αγαθά.
Έχοντας, λοιπόν, εξασφαλίσει διά νόμου τη δημιουργία ενός ακόμη καρτέλ που θα διαχειρίζεται και τις εμπορευματικές μεταφορές (πόσο τυχαίο είναι που όλα αυτά συμβαίνουν, αφού παραδόθηκε στην Cosco το λιμάνι του Πειραιά και προωθείται δίκτυο ιδιωτικών εμπορευματικών κέντρων περιμετρικά της Αττικο-Βοιωτίας, όπου λαμβάνει χώρα το 80% του μεταφορικού έργου;), η κυβέρνηση προχωρά ένα βήμα παραπέρα, στη διαπόμπευση των εργαζομένων στις οδικές μεταφορές. Οι απεργοίεντέχνως εμφανίζονται ως κλειστή συντεχνία με υψηλές αποδοχές, που δεν δέχεται τις κινήσεις καλής θέλησης της κυβέρνησης και ταλαιπωρεί το κοινωνικό σύνολο, επειδή διαμαρτύρεται. Η απάντηση γνωστή: ΜΑΤ, καταστολή και τηλεοπτικά δικαστήρια. Ταυτόχρονα, τα φορολογικά και συνταξιοδοτικά κίνητρα, ωστόσο, που διαφημίζει η κυβέρνηση ότι δίνει στους ιδιοκτήτες αδειών δεν είναι τίποτα παραπάνω από το… καρότο για να φύγουν από τη μέση.
Παρά, ωστόσο, τις θεατρινίστικες κραυγές στα τηλεοπτικά παράθυρα του αρμόδιου υπουργού κ. Ρέππα και της κυβερνητικής παρέας του για την αναγκαιότητα της επίταξης (και της απελευθέρωσης) χάριν του κοινωνικού συμφέροντος, ο στόχος της κυβέρνησης είναι πλέον ξεκάθαρος: η πλήρης καρτελοποίηση της ελληνικής οικονομίας, προς όφελος του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου με μόνο θύμα τους εργαζόμενους και το λαϊκό εισόδημα.