Συνάντηση για δημιουργία στην Αργολίδα επιτροπής ΑΚΡΙΒΕΙΑ/ΑΝΕΡΓΙΑ-STOP.

Η κατάσταση δεν πάει άλλο! Η κυβέρνηση αυτή όπως και η προηγούμενη προσπαθούν να μας πάρουν όχι από το περίσσευμα αλλά από το υστέρημα. Είναι φανερό πως την κρίση και τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τόσα χρόνια θα την πληρώσουμε εμείς. Ή καλύτερα, θα την πληρώσουμε ΠΑΛΙ εμείς.
Πρέπει να πούμε ΟΛΟΙ ένα «φτάνει πια»! Να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε μόνο, να ξεπεράσουμε τον φόβο που σκορπούν τα ΜΜΕ, να σταματήσουμε να νιώθουμε αδύναμοι και μόνοι.
Ήρθε η ώρα και στην Αργολίδα του «δεν κινείται τίποτα» κάποιοι επιτέλους να κινηθούμε. Να σπάσουμε τη σιωπή. Να βρούμε τρόπους να συζητήσουμε συλλογικά τα προβλήματά μας και να πάρουμε πρωτοβουλίες που να μας ανακουφίζουν, να έχουμε αποτελέσματα και νίκες, να ανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας και την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας.
Σας καλούμε σε μια πρώτη συνάντηση για να δημιουργήσουμε και στην Αργολίδα επιτροπή ΑΚΡΙΒΕΙΑ-ΑΝΕΡΓΙΑ STOP. Να συντονιστούμε με την πανελλαδική κίνηση των επιτροπών και να θέσουμε στο επίκεντρο του προβληματισμού και της δράσης μας τα προβλήματα των πολιτών του νομού μας.
Στη συνάντηση αυτή δεν περισσεύει κανείς. Τα προβλήματα είναι κοινά για όλους και μόνο αν κινηθούμε όλοι μαζί μπορούμε να αποδράσουμε από το γκρίζο τοπίο και να δημιουργήσουμε την ελπίδα για τη δικιά μας και τις επόμενες γενιές.
Η πρώτη συνάντηση θα γίνει την Τετάρτη 10/2 στις 19.30 στον κοινωνικό χώρο «Δον Κιχώτης» στο Άργος (Καλαμαρά 4, στο δρόμο απέναντι από το Εμπορικό Επιμελητήριο).

Οι Επιτροπές ΑΚΡΙΒΕΙΑ-STOP συντονίζουν τη δράση τους μέσα από την ιστοσελίδα www.akribeia-stop.gr

Για περισσότερες πληροφορίες: 6946901764, 6936730668


...συνέχεια ανάρτησης

Μέτωπο ανατροπής και αλληλεγγύης

Το κείμενο που παρουσίασε σήμερα ο Αλέκος Αλαβάνος το οποίο συνυπογράφουν 40 άνθρωποι της αριστεράς (από την ΕΟΣ. Επίσης οπτικοακουστικό υλικό μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ):

ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

• ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
• ΓΙΑ ΕΝΑ «ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ»

Στις σημερινές συνθήκες «επιτροπείας» της χώρας από τις Βρυξέλλες και τους κερδοσκόπους των «αγορών», γίνεται ακόμα επιτακτικότερη ανάγκη απ’ ότι μέχρι σήμερα η παρουσία και δράση μιας ριζοσπαστικής αριστεράς που θα αξιοποιήσει, θα διευρύνει, θα αναπτύξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που, τα τελευταία χρόνια, την έκαναν, σε κάποιες στιγμές, να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις.

Η ριζοσπαστική αριστερά στήριξε και εξέφρασε αυθεντικά κινήματα του λαού και της νεολαίας. Το κίνημα για το άρθρο 16 σήμανε την αρχή του τέλους της κυβέρνησης της ΝΔ με την κατάρρευση της συνταγματικής αναθεώρησης. Ο Δεκέμβρης της μαθητικής νεολαίας έφερε έναν απελευθερωτικό άνεμο από την Ελλάδα στην Ευρώπη, μέχρι και τα πέρατα του πλανήτη. Γνήσια κινήματα «από τα κάτω» για τους δημόσιους χώρους και για την προστασία του περιβάλλοντος έφεραν σε πολλές περιπτώσεις αποτελέσματα.

Οι εργαζόμενοι που βρέθηκαν να αγωνίζονται για τη δουλειά και τη ζωή τους και οι αγρότες
που βγήκαν στα μπλόκα για να υπερασπιστούν την ύπαρξη τους, ξέρουν ότι μπορούν να υπολογίζουν στην υποστήριξη και την αλληλεγγύη της αριστεράς. Με πρωτοβουλίες της ριζοσπαστικής αριστεράς τα ζωντανά κινήματα εμφανίστηκαν και βρήκαν θερμή στήριξη μέσα στην γκρίζα αίθουσα του Κοινοβουλίου.

Αυτά είναι τα «εγκλήματα», που δεν μας συγχώρησε ποτέ το σύστημα. Εμείς θα τα ξανακάνουμε, και μάλιστα με την ένταση που απαιτεί η εποχή. Μπορούμε. Έχουμε διδαχθεί από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Γνωρίζουμε πια πώς να διαμορφώνουμε την ημερήσια διάταξη της πολιτικής ζωής. Νοιώθουμε σιγουριά από την εκπληκτική δημιουργική δύναμη και την πρωτοβουλία που διαθέτει ο κόσμος της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Να βαδίσουμε το δρόμο της αλληλεγγύης,
της ρήξης και της ανατροπής.

Έχουμε πλήρη συνείδηση της δίνης στην οποία έχουν φέρει τη χώρας μας οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οικονομικά, μαζί με άλλες χώρες της περιφέρειας, ο «αδύναμος κρίκος» σε μια Ευρώπη που ολόκληρη παραπαίει στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας παρατεταμένης και πολύπλευρης καπιταλιστικής κρίσης. Της πιο οξείας κρίσης που βιώσαμε στη διάρκεια της ζωής μας. Οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, περιβαλλοντικής, πολιτιστικής.

Στο μεγάλο ιστορικό δίλημμα που επαναδιατυπώνεται με σύγχρονους όρους και δραματικό τρόπο, εμείς επιλέγουμε: Είμαστε με τον κόσμο της εργασίας, με τους φτωχούς, με τους αποκλεισμένους, με όσους αντιστέκονται πολιτικά και ηθικά.

Γνωρίζουμε ότι η ελπίδα για τον λαό δε θα γεννηθεί με τις ευλογίες ή την ανοχή των κυρίαρχων δυνάμεων. Θα αντιμετωπίσουμε, όλοι μαζί ως ριζοσπαστική αριστερά, την επίθεση των διαπλεκόμενων μηχανισμών εξουσίας και πληροφόρησης. Έχουμε τη θέληση να αντισταθούμε στο αυταρχικό κράτος.

Αντιλαμβανόμαστε τον φόβο που τους προκαλεί μια Αριστερά η οποία έχει την ικανότητα να μπλοκάρει με τον στοχασμό και τη δράση της τα γρανάζια του πολιτικού τους συστήματος και να εγκαινιάζει μια νέα, αντικαπιταλιστική οικονομική και πνευματική διαδρομή για τη χώρα.

Nα κατακτήσουμε την πολιτική ηγεμονία

Απέναντι μας έχουμε μια κυβέρνηση η οποία με την στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέδειξε ότι είναι έτοιμη για κάθε ενδοτισμό στις διεθνείς μαφίες των «αγορών». Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει σήμερα την σφοδρότερη αντιλαϊκή, αντεργατική επίθεση των τελευταίων δεκαετιών.

Στις συνθήκες αυτές χρειάζεται μία αντιπολίτευση και μία συνολική δράση,

Δομική : να αντιπαρατεθούμε με τις δομές, τα στερεότυπα και τις προτεραιότητες του κατεστημένου.

Κινηματική : να ενεργοποιήσουμε την κοινωνία, κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες της σε κάθε πρωτοβουλία κριτικής και αντίστασης, χωρίς γραφειοκρατικές υποδείξεις «πολιτικής ορθότητας», κερδίζοντας τη μάχη του δρόμου.

Ενωτική : να συνενώσουμε σ’ ένα ορμητικό δημοκρατικό ποτάμι όλους τους παραπόταμους, τα ρυάκια, τις πηγές αντίστασης σε χώρους δουλειάς, σπουδών και δημιουργίας χωρίς να απαιτούμε πιστοποιητικά αριστερών φρονημάτων, αλληλέγγυοι με όλους όσοι είναι διατεθειμένοι να σταθούν ο ένας πλάι στον άλλον.

Στοχαστική και ανατρεπτική : να προωθήσουμε έναν σαφή στρατηγικό στόχο, ένα πρόγραμμα βαθύτατων αλλαγών, που αμφισβητεί άμεσα και έμπρακτα την θεσμοποιημένη κοινωνική αδικία και στη θέση της να αντιπροτείνουμε μια δημιουργική πορεία ισότητας, δημοκρατίας και αλληλεγγύης.
Οραματική : στην προοπτική για τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα!

Το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι ο γόρδιος δεσμός.
Καλούμε τις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας να τον κόψουν.

Όλοι βλέπουμε πια ότι κομβικό στοιχείο για την πορεία της χώρας μας είναι η εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας. Η επιλογή της δημοσιονομικής σταθερότητας σε βάρος των αναγκών των εργαζομένων και σε βάρος της ανάπτυξης οδηγεί την οικονομία σε πάγωμα, την κοινωνία στην φτώχεια και την ανεργία, τις γυναίκες στο περιθώριο και την εξάρτηση, τις προσδοκίες της νεολαίας στη ματαίωση.

Καμιά πρόοδος δεν πρόκειται να υπάρξει στη χώρα μας με έναν ευρωπαϊσμό υποταγής στις «αγορές», στους «οίκους αξιολόγησης» και στις Βρυξέλλες. Και καμιά αξιοπρέπεια δεν απομένει σε μια χώρα που μπαίνει με μοιρολατρία και ηττοπάθεια στο καθεστώς «αυστηρής επιτήρησης» που επιβάλλουν οι εντεταλμένοι των αμαρτωλών και εκδικητικών ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ομίλων.

Το κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας υλοποιεί ακριβώς την γραμμή του Συμφώνου Σταθερότητας.

Μπορούμε εδώ, στην Ελλάδα, όπως και στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία κι αλλού, να δώσουμε αποφασιστικό πλήγμα στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Ελλάδα δεν είναι μόνη. Μπορεί η μάχη μας ενάντια στους αναξιοπρεπείς, σκληρά ταξικούς, εξοντωτικούς όρους της «επιτήρησης» να εγγραφεί στους στόχους των κοινών ευρωπαϊκών κοινωνικών αγώνων και στις συλλογικότητες, μέσα κι έξω από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς .

Το έδειξαν ήδη οι αγρότες, που δίνουν αγώνα ύπαρξης ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν ζωτικό τμήμα της άλλης ανάπτυξης που χρειάζεται η Ελλάδα κι η Ευρώπη. Το συνειδητοποιούν οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα που απεργούν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και αλλού. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα.

Μπορεί αυτή η μάχη μας να δώσει συνέχεια στις προσπάθειες που εκφράστηκαν με το «όχι» των ευρωπαϊκών λαών στο Ευρωσύνταγμα. Μπορεί να ενισχύσει μια προσπάθεια δημιουργίας κοινών μετώπων πάλης με τους εργαζόμενους και την αριστερά των άλλων χωρών, φέρνοντας ένα απελευθερωτικό μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορεί να κορυφωθεί με Δημοψήφισμα για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τις εντολές του Συμφώνου Σταθερότητας.

ΣΥΡΙΖΑ και δημοκρατία

Το έχουμε βιώσει από πικρές εμπειρίες στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Για να υπάρξει ένα απελευθερωτικό εγχείρημα, χρειάζεται ένας χώρος ελευθερίας. Για να πραγματοποιηθεί ένας δημοκρατικός στόχος, χρειάζεται ένα προωθημένο δημοκρατικό και συγχρόνως αποτελεσματικό μέσο.

Είμαστε αποφασιστικά ταγμένοι υπέρ ενός ΣΥΡΙΖΑ πολύπλευρου, ενωτικού, με δημοκρατική συγκρότηση και δημοκρατική λειτουργία.

Γιατί η Δημοκρατία είναι η απεριόριστη δυνατότητα μαζικής, αλλά και ατομικής συμμετοχής στη δράση, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής που θα επιτρέψει την είσοδο στο προσκήνιο όλων εκείνων που αυτή την στιγμή παραμένουν στο περιθώριο απογοητευμένοι.

Γιατί η Δημοκρατία είναι η μόνη προστασία από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.

Γιατί μόνο η Δημοκρατία μπορεί να εγγυηθεί σε έναν ευρύ αριστερό χώρο τις συντροφικές σχέσεις των μελών και των φίλων, μπορεί να εγγυηθεί την δημιουργία τοπικών οργανώσεων με πλήρεις ευθύνες, με συλλογικά σώματα που να φέρουν την τελική αρμοδιότητα για τον καθορισμό την πολιτικής μας, όπως είναι και το καθολικό αίτημα του κόσμου της αριστεράς

Απευθυνόμαστε σε όλη την αριστερά

Έχουμε συναντηθεί σε κοινές δράσεις για τα εργασιακά δικαιώματα, για τον αντιμπεριαλιστικό και αντιπολεμικό αγώνα, για το αντιρατσιστικό κίνημα και τις ελευθερίες, για την ειρήνη, με ποικίλες δυνάμεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Είναι καιρός να συναντηθούμε ξανά, με δυναμισμό, χωρίς προκαταλήψεις σε κοινές πολιτικές δράσεις και σχέδια. Οι προγραμματικές μας θέσεις με αιχμή τα 15 σημεία, ανοιχτές σε συνεχή επικαιροποίηση, προσδιορίζουν τα όρια των συνεργασιών μας.

Είμαστε έτοιμοι να συναντηθούμε με ολόκληρη την ριζοσπαστική αριστερά, με συντρόφισσες και συντρόφους του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έχουν διαρκή και γόνιμη παρουσία στο κίνημα.

Μπορούμε να συναντηθούμε με τις γυναίκες που αγωνίζονται για τα δικά τους αιτήματα, τα οποία οφείλει η ριζοσπαστική αριστερά να προωθήσει ακόμη περισσότερο.

Μπορούμε να συναντηθούμε με φίλες και φίλους αυθεντικών ριζοσπαστικών οικολογικών πρωτοβουλιών.

Αισθανόμαστε σύντροφοι με ένα πολύ μεγάλο τμήμα του σοσιαλιστικού χώρου που διαφωνεί με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Κάθε βήμα αποστασιοποίησης τους από την πολιτική της κυβέρνησης είναι ένα βήμα ουσιαστικής προσέγγισης προς την αριστερά.

Πολιτιστική και ηθική επανάσταση

Αισθανόμαστε περήφανοι γιατί συμβάλαμε, ως ριζοσπαστική αριστερά, ώστε η νεολαία της εποχής μας σε σημαντικό βαθμό να μη είναι γενιά του ατομισμού, του ανταγωνισμού, της παραίτησης, όπως έδειξε η πρόσφατη αγωνιστική της στάση και ιστορία.

Αισθανόμαστε όμως την ανάγκη να δούμε τις δικές μας ευθύνες για το γεγονός ότι πρωτοποριακά στοιχεία των κινημάτων, επαναστατικά πνεύματα, αντισυμβατικές παρουσίες στράφηκαν προς αδιέξοδες κατευθύνσεις ή επέστρεψαν στη σιωπή τους.
Θα αισθανθούμε και πάλι περήφανοι, αν συμβάλουμε ώστε η γενιά των 500 ευρώ να γράψει την δική της ιστορία.

Η αντισυστημικότητά μας κρίνεται στην πράξη, στη συμπεριφορά και στη διάρκεια. Κρίνεται στην ικανότητα να επανακτήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα. Ένας χώρος στον οποίο διεισδύουν οι κώδικες, οι αξίες και τα κριτήρια του αντιπάλου δεν μπορεί να διεκδικήσει να είναι εναλλακτικός πόλος για τους νέους. Χρειάζεται ρήξη, κριτική, προωθητική σύνθεση, όραμα.

Θεωρούμε κεντρική προτεραιότητα την ανάδειξη του χώρου μας ως χώρου αξιών, αλληλεγγύης, συντροφικότητας, συμμετοχής, συλλογικότητας, ελευθερίας, αυτενέργειας.

Η πολιτική αριστερά μπορεί να ανθίσει μόνο μέσα σε ένα περιβάλλον διαλόγου, συζητήσεων, παραγωγής ιδεών, αναγέννησης της μαρξιστικής σκέψης, αναζωογόνησης των ιδεών του γυναικείου κινήματος, αφομοίωσης νέων ρευμάτων κοινωνικής κριτικής, επιστημονικών αναζητήσεων, ελεύθερης καλλιτεχνικής δραστηριότητας, πολιτισμού.

Μόνο μια τέτοια αριστερά έχει το ηθικό πλεονέκτημα και τα εργαλεία να απευθυνθεί στη νεολαία. Μόνο μια τέτοια αριστερά μπορεί, μαζί με τις πιο πρωτοπόρες δυνάμεις της εργασίας, της διανόησης και της τέχνης να ρίξει το σπόρο για τον κόσμο ενός πραγματοποιήσιμου, ποιοτικά εντελώς διαφορετικού μέλλοντος.

«Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής»

Καλούμε όσους συμμερίζονται παρόμοιες ανησυχίες, απόψεις, ιδανικά να βρεθούμε σε μια κοινή πορεία προκειμένου να αναδείξουμε και πάλι τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα της ενότητας και της αλληλεγγύης. Να «πάμε πίσω στο μέλλον», στην ενότητα που αδέλφωνε, στη σύμπνοια που δικαίωνε, στην πρωτοβουλία που συγκλόνιζε.

Παίρνουμε την πρωτοβουλία να θέσουμε ως θέμα συζήτησης τη συγκρότηση ενός κοινού τόπου συνάντησης, ανταλλαγής ιδεών, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και θετικών δράσεων. Την ευρύτατη συμπαράταξη δυνάμεων μέσα από μετωπικές δράσεις.

Στόχος μας ένα «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής». Στηριγμένο στον ενωμένο ξανά κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ανοικτό στον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο. Φιλόξενο σε όσους από το χώρο του ΠΑΣΟΚ έχουν τις ίδιες αγωνίες. Ένα Μέτωπο αξιόμαχο, ικανό για σκληρές μάχες ενάντια στους ισχυρότερους αντίπαλους. Ένα Μέτωπο ικανό να εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία.
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο. Δεν είναι αδύνατο όμως. Πηγάζει από την ιστορία της ελληνικής αριστεράς, από τα λαϊκά της εγχειρήματα και τις ενωτικές της παραδόσεις.

Για την αλλαγή της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Για την κοινωνική απελευθέρωση που δεν είναι ουτοπία, αλλά ανάγκη.

Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Αγγελόπουλος Βένιος, Καθηγητής Ε.Μ.Π.
Αθανασιάδου Μυρσίνη, Φιλόλογος – Διευθύντρια Λυκείου
Αλαβάνος Αλέκος, Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου
Αντωνίου Περικλής, Ολυμπιακή Αεροπορία
Βαλαβάνη Νάντια, Συγγραφέας
Γαλάνης Νίκος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Γεωργακάκη Ροδή, Αντιδήμαρχος Ελληνικού
Δεμέστιχας Γρηγόρης, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Θεοδόση Αυγή, Τραπεζοϋπάλληλος
Θεωνάς Γιάννης, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Καβουριάρης Μάκης, Πανεπιστημιακός
Καλατζόπουλος Γιώργος, Δημόσιος Υπάλληλος
Καραβάς Αντώνης, Γιατρός, ΕΙΝΑΠ Ερυθρού Σταυρού
Κοίλιας Βασίλης, Πρόεδρος Ιατρικής Εταιρείας Άρτας
Κοροβέσης Περικλής, Συγγραφέας – Δημοσιογράφος
Κούρκουλας Θανάσης, Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό»
Κυριακάκης Βασίλης, Δημοτικός Σύμβουλος Λαμίας
Λατζανάκη Μαρία, Φοιτήτρια Ιατρικής Ηρακλείου
Μαντζουράνης Σωκράτης, Ολυμπιακή Αεροπορία
Μεσσίνης Μιχάλης, Μουσουργός
Μπενέκου Παναγιώτα, Φοιτήτρια Φαρμακευτικής Πάτρας
Μπόλαρη Μαρία, ΣΥΡΙΖΑ Αθήνας
Νικολάου Κώστας, Συνδικαλιστής Χρηματοπιστωτικού Τομέα
Νταβανέλλος Αντώνης, Γραμματέας ΕΣΗΕΑ, Συντονιστής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ
Παπαδημητρίου Ευθύμης, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Παπαδημητρίου Μάνια, Ηθοποιός - Σκηνοθέτις
Παπαπέτρου Γιώργος, Μέλος Δ.Σ. Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αγωνιστών
Παπουλής Κώστας (Γέρος) , Εκπαιδευτικός – Πολιτικός Μηχανικός
Πατρικίου Έλενα, Ιστορικός – Σκηνοθέτις
Πλωμαρίτης Στρατής, Νομαρχιακός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης
Προκόβας Γιάννης, Γιατρός
Ρινάλντι Ρούντι, Εκδότης Εφημερίδας «Δρόμος»
Σαπουνάς Γιώργος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Σερεμέτης Δημήτρης, Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
Στρατινάκης Γιώργος, ΣΥΡΙΖΑ Περιστερίου
Τραχανατζής Στάθης, Αντιπρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας
Τρίκκας Τάσος, Δημοσιογράφος
Τσακνιάς Δήμος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Φίλιος Φίλιππος, Πρώην Δήμαρχος Ιωαννίνων
Χατζηλάμπρου Βασίλης, Νομαρχιακός Σύμβουλος Αχαΐας


...συνέχεια ανάρτησης

Κάλεσμα συνδικαλιστών: "Όλοι στον δρόμο"

Κάλεσμα συνδικαλιστών για την απεργία της Τετάρτης και κριτική στην ΓΣΕΕ που λειτουργεί σαν Γραφείο Τύπου της κυβέρνησης:

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ - ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

Το πρόγραμμα σταθερότητας της κυβέρνησης, συμπληρωμένο και με τις πρόσφατες εξαγγελίες Παπανδρέου δεν αφήνει περιθώρια για πολλά λόγια. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπάτησε ανοιχτά τους εργαζόμενους και εφαρμόζει το προεκλογικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διάλεξε το δρόμο του διασυρμού της χώρας, το δρόμο της υποταγής στις αγορές, δηλαδή στις απαιτήσεις του διεθνούς κεφαλαίου, των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, των διεθνών οίκων (μηδενικής) ανοχής. Το ΠΑΣΟΚ είναι στην κυβέρνηση, οι πλούσιοι, οι τράπεζες, οι μεγαλοεργολάβοι , τα αρπακτικά στην εξουσία. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του περιφέρονται στα διεθνή μέσα ενημέρωσης προσπαθώντας να πείσουν τη σύγχρονη κομαντατούρα της Κομισιόν ότι θα πολεμήσουν τους εργαζόμενους και το λαό.

Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Ή οι εργαζόμενοι θα ξεσηκωθούμε αλλάζοντας την πορεία της χώρας, σπάζοντας τα δεσμά της επιτήρησης και της δημοσιονομικής τρομοκρατίας ή θα βουλιάξουμε στην εξαθλίωση και τη χρεωκοπία όλου του εργαζόμενου κόσμου.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει διαλέξει στρατόπεδο. Έχει μετατρέψει τη ΓΣΕΕ σε γραφείο τύπου της κυβέρνησης και ιδιότυπο παράλληλο υπουργείο εργασίας. Είτε απουσιάζει είτε καταγγέλλει όλες τις τελευταίες εργατικές κινητοποιήσεις. Νομιμοποιεί διαρκώς το μπαμπούλα της κρίσης και κηρύσσει τη σύνεση και την υποταγή του εργαζόμενου κόσμου. Η μη κήρυξη απεργίας στις 10 Φλεβάρη μαζί με την ΑΔΕΔΥ είναι διατεταγμένη προσπάθεια να υποστηριχτεί η κυβερνητική στοχοποίηση των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα ώστε να χτυπηθούν οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους.

Όλοι στους δρόμους! Πανεργατικός ξεσηκωμός για να αποσυρθεί το κυβερνητικό σχέδιο.



Σωτηρίου Ελένη - Μέλος Δ.Σ. Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, Πραμαντιώτης Χρήστος - Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Συντακτών Περιοδικού - Ηλεκτρονικού Τύπου, Παπαϊωάννου Γιώργος - Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Επαγγελματιών Λογιστών Πρωτεύουσας, Κουκίδης Γιώργος - Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων A.C.S., Οικονομοπούλου Παναγιώτα - Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων στην Proton Ασφαλιστική, Γρετσίστας Βασίλης - Ταμίας Συλλόγου Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ, Ευθυμιάτου Μαίρη - Μέλος Γενικού Συμβουλίου Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών, Λούσης Γρηγόρης - Μέλος Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου, Κυριακίδης Νίκος - Πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας, Χατζοπούλου Ελένη - Μέλος Δ.Σ. Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας, Σαββίδης Γιάννης - Μέλος Δ.Σ. Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πάτρας, Ούρδας Θανάσης - Μέλος Δ.Σ. Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πάτρας, Βάρδας Σπύρος - Πρόεδρος Σωματείου εργαζομένων στον επισιτισμό ν. Αχαΐας, Δρόσου Ευαγγελία - Μέλος Δ.Σ. Σωματείου εργαζομένων στον επισιτισμό ν. Αχαΐας, Καββαδία Έφη - Πρόεδρος Σωματείου εργαζομένων στις ταχυμεταφορικές εταιρείες Ν. Αχαΐας "Η Ένωση", Μελιτσόπουλος Σπύρος - Μέλος τοπικού συμβουλίου του Περιφερειακού τμήματος Πάτρας του σωματείου Εργαζομένων στον Όμιλο Επιχειρήσεων INTRACOM, Πεταλά Ντίνα - Πρόεδρος Σωματείου προσωπικού ΜΙΣΚΟ “Η ΕΝΟΤΗΤΑ”, Διαμαντόπουλος Μάκης - Αντιπρόεδρος Σωματείου Εργαζόμενων Προσωπικού Ασφαλείας ν. Αχαΐας, Γκαμαλέτσος Νίκος - Μέλος Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων Επιχείρησης Παλαιολόγου, Κυριακάκης Βασίλης - Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων - Κέντρων Υγείας Φθιώτιδας και μέλος Δ.Σ. Ιατρικού Συλλόγου Φθιώτιδας, Γιακουμής Τάσος - Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας, Παπαποστόλου Αποστόλης - Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας, Τριανταφύλλου Γιάννης - Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Παρασκευοπούλου Λουκία - Πρόεδρος ΕΜΔΥΔΑΣ Κεντρικής και Δυτικής Θεσσαλίας, Κλεφτοδήμος Δημήτρης - Πρόεδρος Δ.E. ΕΜΔΥΔΑΣ - τμήμα Νομαρχίας Αθηνών και μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Υπαλλήλων Νομαρχίας Αθηνών, Τζαφέρης Γιώργος - Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Υπαλλήλων Νομαρχίας Πειραιά και Δ.Σ. Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Νομαρχιακών Υπαλλήλων Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας, Κατσούλας Στάθης - Μέλος Συντονιστικού Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών, Μπαμπούλα Αδαμαντία. Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση ν. Αττικής «ο Βύρωνας», Μανεσιώτης Διαμαντής – πρόεδρος ΕΛΜΕ Λακωνίας, Ντρέκη Δήμητρα - Γραμματέας ΕΛΜΕ Ρεθύμνου, Ψιμούλη Χρυσούλα - Γραμματέας ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων Ζεφυρίου Φυλής, Λάμπρου Βύρων - Γραμματέας ΕΛΜΕ ν. Καβάλας, Παπαδάκη Δέσποινα - Γραμματέας Συλλόγου Αδιορίστων Ηρακλείου, Μανωγιαννάκη Ελένη - Μέλος Συλλόγου Αδιορίστων Ηρακλείου, Νικηφοράκη Μαρία - Ταμίας Συλλόγου Αδιορίστων Ηρακλείου, Μπάκα Κατερίνα - Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Αδιορίστων Ρεθύμνου, Σταμούλης Γιώργος - Αντιπρόεδρος Σωματείου Αδιορίστων Εκπαιδευτικών και Ιδιωτικών Λειτουργών Αιτωλοακαρνανίας, Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - Πρόεδρος Συλλόγου Έκτακτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού Τ.Ε.Ι. Πάτρας “ΑΡΤΙΝ ΔΑΝΕΛΙΑΝ”, Γιαννίκου Γιούλα – Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Δασκάλων Νηπιαγωγών Πάτρας, Σιάχος Χρήστος – Μέλος Δ.Σ. Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας

από το site www.koel.gr


...συνέχεια ανάρτησης

Οι Έλληνες πρέπει να αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.

Ένα πολύ χρήσιμο και επίκαιρο άρθρο του Κώστα Δουζινά που δημοσιεύτηκε στην Guardian και το βρήκαμε μεταφρασμένο από την Αριάδνη Αλαβάνου στο μπλογκ της ΠΑΣΑ:

Οι Έλληνες πρέπει να αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση

του Κώστα Δουζίνα (καθηγητή δικαίου, Νομική Σχολή, Birkbeck College, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Guardian, 4/2/2010

Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά

Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές [3/2] από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”.

Όλα αυτά θα εφαρμοστούν στην πιο φτωχή χώρα της παλιάς Ευρώπης που έχει ποσοστό ανεργίας των νέων της τάξης του 25%, οικονομική στασιμότητα και ενώ οι παραδοσιακοί κλάδοι της ναυτιλίας, του τουρισμού και της οικοδομής δέχονται τεράστιες πιέσεις. Αυτά τα μέτρα θα ολοκληρώσουν ένα φαύλο οικονομικό κύκλο αυξανόμενης ανεργίας, συρρικνούμενων φορολογικών εσόδων και κερδοσκοπικής αγοραίας αποτίμησης της οικονομικής πολιτικής. Θα βυθίσουν τη χώρα από την τρέχουσα κατάσταση βαθιάς κρίσης σε μια διαρκή ύφεση χωρίς ορατή διέξοδο.

“Η Ελλάδα είναι στο μάτι του κερδοσκοπικού κυκλώνα”, είπε ο Παπανδρέου στο διάγγελμά του. Αναφερόταν στη μείωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας εκ μέρους τριών ανεύθυνων ιδιωτικών εταιρειών και την επακόλουθη αγοραία κερδοσκοπία στα ελληνικά ομόλογα για τη χρηματοδότηση του ελλείμματος, που οδήγησαν τα επιτόκια κρατικού δανεισμού σε μια αύξηση άνω του 4% από την τιμή αναφοράς. Πρόκειται για μια επανάληψη, σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση, της επίθεσης του Σόρος στο νόμισμα της Βρετανίας, το 1992, που το οδήγησε σε μια ταπεινωτική έξοδο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και της κερδοσκοπικής επίθεσης στο βρετανικό τραπεζικό σύστημα το 2008. Σηματοδοτεί μια ζοφερή κατάσταση πραγμάτων που γίνεται αποδεκτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κυβερνήσεις: ελάχιστα κερδοσκοπικά hegde funds έχοντας ισοπεδώσει μεγάλες τράπεζες στοιχηματίζουν τώρα στη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας, ελπίζοντας να το καταφέρουν μέσω των τοποθετήσεών τους στην υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικογένειες Παπανδρέου και Καραμανλή, οι άρχουσες δυναστείες της μεταπολεμικής Ελλάδας, έχουν αξιοποιήσει το σύστημα ευνοιοκρατίας και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, αυξάνοντας σε τεράστιο βαθμό τον δημόσιο τομέα και το χρέος του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις έχουν συμβάλει ουσιαστικά στα σημερινά δεινά. Αλλά η θεραπεία είναι πολύ χειρότερη από την ασθένεια και θα γίνει εις βάρος των συνήθων θυμάτων: των μισθωτών, των στρωμάτων που έχουν χαμηλά εισοδήματα, των αγροτών που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης και των ανέργων.

Γενικότερα, η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο σε μια νέα φάση νεοφιλελεύθερου σωφρονισμού στον απόηχο της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τα μέτρα δημοσιονομικής και φορολογικής “σταθερότητας” αποτελούν έκφραση του άκρως θαυμαζόμενου οικονομικού δόγματος που οδήγησε στην καταστροφή του 2008, αλλά ακόμη κυριαρχεί στη σκέψη των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών. Η ιδιωτικοποίηση, η απορρύθμιση και η μαύρη μαγεία της μετατροπής των πάντων σε παράγωγα χρηματιστικά εργαλεία θεωρητικά έχουν απορριφθεί από τους παλιούς πιστούς, αλλά ακόμη είναι κυρίαρχες στα περιβάλλοντα των ελιτίστικων σχολών διοίκησης επιχειρήσεων και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Ομπάμα εφάρμοσε το περασμένο έτος μια δημοσιονομική πολιτική τόνωσης της οικονομίας 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία περιλαμβάνει φορολογικές μειώσεις, επέκταση των επιδομάτων ανεργίας και αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση, την υγεία, την υποδομή και την ενέργεια. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα καταδικάζεται στη δημοσιονομική λιμοκτονία. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ανέρχεται στο 225% του ΑΕΠ και χρηματοδοτείται μέσω εσωτερικού δανεισμού, μόλις το 6% βρίσκεται σε ξένα χέρια. Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να δανείζεται από τις ξένες αγορές, πληρώνοντας τόκο που μόνο τοκογλυφικός θα μπορούσε να αποκληθεί. Ο επίτροπος οικονομικών Χοακίν Αλμούνια μίλησε με κυνική σαφήνεια για το στόχο του προγράμματος “σταθερότητας”, λέγοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται κι άλλες “μεταρρυθμίσεις του συστήματος των συντάξεων, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων”. Πρόκειται για μια αναίσχυντη προσπάθεια να χρησιμοποιήσει ένα σχετικά μικρό πρόβλημα χρέους για να αλλάξει δραστικά την ταξική ισορροπία και την ισορροπία κράτους-κοινωνίας σε μια χώρα που είναι γνωστή για τη ριζοσπαστική πολιτική και τα μαχητικά συνδικάτα της.

Η νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης βασίζεται στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και την αλληλεγγύης. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς θύμισε, μέσα απ’ αυτές τις σελίδες, στους Ευρωπαίους τις παραδόσεις τους , προτείνοντας την έκδοση ενός ευρωομολόγου για να βοηθηθεί η Ελλάδα και άλλες χρεωμένες οικονομίες. Ένα τέτοιο άμεσο καταπραϋντικό μέτρο θα λειτουργούσε ως από μηχανής θεός, αλλά το νεοφιλελεύθερο φάντασμα έχει εκτοπίσει το θεό από τη μηχανή.

Υπάρχει άλλη μία, ακόμη πιο ανησυχητική πτυχή σ’ αυτές τις καταστροφικές εξελίξεις. Ο Παπανδρέου εξελέγη τέσσερις μήνες πριν βάσει ενός προγράμματος ανακατανομής [του πλούτου] και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα δέχεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή είναι μια μεγάλη επίθεση στην πολιτική και η πιο σαφής έκφραση του νεοφιλελεύθερου μίσους για τη δημοκρατία. Ο επίτροπος Αλμούνια συμβούλευσε τους Έλληνες πολιτικούς και το κοινό να στηρίξουν τα μέτρα, προσθέτοντας μια ελάχιστα κρυμμένη απειλή η οποία αποκάλυψε την λατρεία των αγορών και την υποκρισία ως προς τη ρυθμιστική ανικανότητα. Οι αγορές μπορούν να κερδοσκοπούν ανενόχλητες εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, οδηγώντας το κόστος του δανεισμού σε δυσβάσταχτα επίπεδα, μόνο και μόνο επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως ανώτατο όριο στο δημόσιο έλλειμμα το μη ρεαλιστικό 3%. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα πιέζεται από τη μια μεριά από την ΕΕ και από την άλλη από τις αγορές. Αυτή είναι μια θύελλα που την προκαλούν οι ίδιοι. Οι πολιτικοί και οι ευρωκράτες έχουν αποδεχθεί το ρόλο των ασήμαντων παικτών σε μια οικονομία-καζίνο που έχει τοποθετηθεί πάνω από την πολιτική.

Η βίαιη εκπτώχευση πολύ μεγάλου αριθμού ανθρώπων, η εντατική ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας μέσω της δραστικής μείωσης του δημόσιου τομέα και η ένταση της εξάρτησης από τις ξένες αγορές για την εξυπηρέτηση του χρέους ισοδυναμούν με απώλεια κυριαρχίας που είναι παρόμοια μ’ αυτή ενός κράτους υπό κατοχή, ισοδυναμούν με μια εκτεταμένη αναδιάταξη των εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος του κεφαλαίου και με μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ.

Οι Έλληνες είναι υπερήφανος λαός. Βομβαρδίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως από τα ΜΜΕ , την κυβέρνηση και ευεπηρέαστους ακαδημαϊκούς που αποσκοπούν να τους κάνουν να πιστέψουν πως είναι υπεύθυνοι για τις αποτυχίες ενός συστήματος υπέρ του οποίου ουδείς ψήφισε ποτέ. Εδώ στη Βρετανία χρησιμοποιούμε επίσης τη φράση “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Όμως πάντα υπάρχει άλλη λύση. Η σημερινή δύσκολη κατάστασή τους θέτει τους Έλληνες στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης επίθεσης βασισμένης στις ευρωπαϊκές αρχές της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, που πάντα είχαν μια δόση ρητορείας αλλά τώρα παραβιάζονται σε όλο το εύρος τους. Το ιδανικό θα ήταν η κυβέρνηση να ξεχάσει την ψεύτικη ορθοδοξία που καθιστά την Ελλάδα τόσο κυρίαρχη όσο είναι το Ιράκ και να καλέσει στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου αντίστασης στη βάρβαρη επίθεση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διεγείρει την εθνική υπερηφάνεια και μια αίσθηση αδικίας. Θα μπορούσε να εκτρέψει τον ελληνικό εθνικισμό από την πρόσφατη ακραία, δεξιά, ξενοφοβική παθολογία του προς κάτι πλησιέστερο προς την ελληνική παράδοση: την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η Ισλανδία κάλεσε σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει την αποπληρωμή του χρέους της. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Ελλάδα.

Αυτό είναι απίθανο να συμβεί ωστόσο, επειδή το κυβερνών κόμμα είναι κι αυτό δέσμιο των παλιών πελατειακών σχέσεων και του νεοφιλελευθερισμού. Η απουσία μιας κυβερνητικής αντίδρασης δίνει πιο μεγάλη διάσταση στο ρόλο της Αριστεράς, μιας από τις πιο ισχυρές στην Ευρώπη. Η Αριστερά έχει την ιστορική ευθύνη να κινητοποιήσει το κοινό των Ελλήνων ενάντια σ’ αυτό το τσουνάμι της αντιδημοκρατικής ηλιθιότητας και αδικίας. Οι Έλληνες έχουν δείξει πως ξέρουν να αντιστέκονται, από την κλασική Αντιγόνη μέχρι τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008. Ήδη οι αγρότες έχουν μπλοκάρει τους δρόμους που οδηγούν στο βορρά και στη Βουλγαρία, κάνοντας τον Μπαρόζο να απειλεί με νομικά μέτρα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν και έχει προκηρυχθεί γενική απεργία προς το τέλος του τρέχοντος μήνα.

Επίσης, η Αριστερά οφείλει να κινητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Εάν η επίθεση στους Βρετανούς ανθρακωρύχους και στα συνδικάτα τους ήταν το εμβληματικό γεγονός του πρώιμου νεοφιλελευθερισμού, η επίθεση στην Ελλάδα είναι η αρχή της δεύτερης φάσης του. Εάν πέσει η Ελλάδα, οι αγορές, αναμφίβολα, θα επιτεθούν στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και μετά στη Βρετανία, με την ευρωπαϊκή Επιτροπή, σαν άλλο Πόντιο Πιλάτο, να νίπτει τας χείρας της, παίζοντας το ρόλο ενός τραγικού χορού. Το μέλλον της δημοκρατίας και της κοινωνικής Ευρώπης βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση – οι Έλληνες πρέπει να αγωνιστούν για λογαριασμό όλων μας.

(Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου)



...συνέχεια ανάρτησης

Η ΚΟΕ στην εκδήλωση για το Σύμφωνο Σταθερότητας

Η τοποθέτηση του Χρίστου Κατσούλα, εκ μέρους της ΚΟΕ, στην εκδήλωση για το Σύμφωνο Στάθερότητας. Ο Χ. Κατσούλας αναφέρεται στη σημασία του αγώνα ενέντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας και στη στάση της αριστεράς:


Οι τοποθετήσεις των υπόλοιπων συνδιοργανωτών της κδήλωσης εδώ.

Διαβάστε επίσης ένα πολύ χρήσιμο κείμενο της ΚΟΕ που αναφέρεται στα ζητήματα της κρίσης και της "χρεωκοπίας", στα μέτρα της κυβέρνησης και στις ευθύνες των Βρυξελλών:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΜΑΣ
Κυβέρνηση του λαού ή των Βρυξελλών:

Οι 100 πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης απέδειξαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι στην κυβέρνηση αλλά οι Βρυξέλλες ήρθαν στην εξουσία. Απέδειξαν επίσης ότι πάση θυσία πρέπει να βομβαρδιστούμε με κλίμα εθνικής συναίνεσης και ομοψυχίας στη νέα οικονομική και κοινωνική επιδρομή.
Η οικονομική και δημοσιονομική τρομοκρατία, η ζύμωση επί ένα τρίμηνο της ανάγκης κι άλλων θυσιών για να βγούμε από την κρίση, το ολοκληρωτικό οικονομικό αδιέξοδο του νεοφιλευθερισμού και η απειλή χρεοκοπίας της χώρας, οδήγησαν σε ένα νέο, σκληρότερο γύρο επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα.
Σε αυτές τις 100 μέρες η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου έβγαλε πολλή βρώμικη δουλειά σε όφελος του κεφαλαίου, των τραπεζιτών, των διεθνών οίκων. Είχε συμπαραστάτη στο έργο της την αμέριστη στήριξη των ελληνικών και διεθνών κέντρων εξουσίας, προβλήθηκε μάλιστα ως …φιλολαϊκή. Απόδειξη όμως για μια φιλολαϊκή ή αντιλαϊκή πολιτική δεν είναι οι δηλώσεις στα μέγαρα, αλλά οι πράξεις: Μεγαλύτερη φορολογική αφαίμαξη, αύξηση έμμεσων φόρων, καμιά αύξηση φόρων στα επιχειρηματικά κέρδη, απόλυτη μείωση μισθών, προετοιμασία για τσάκισμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, πρόγραμμα κι άλλων ιδιωτικοποιήσεων ύψους 2,5 δις €.

«Δεν υπάρχει σάλιο» για την κοινωνία. «Υπάρχουν 28 δις» για τις τράπεζες.

Ενώ η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός σε όλους τους τόνους μας καλεί να γίνουμε και πάλι θύματα για την οικονομία (τους), κάνουν ότι δεν άκουσαν την κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών, τη φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, τη συστηματική φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή των πλούσιων, τα 28 δις που πριν λίγους μήνες χαρίστηκαν στις τράπεζες. Η κρίση για κάποιους είναι καταστροφή και για άλλους είναι ευκαιρία νέας κερδοφορίας.
Αυτή την περίοδο είδαμε μια τεράστια αναδιανομή πλούτου: Τις διεθνείς αγορές να κερδοσκοπούν ξεπουλώντας ελληνικά ομόλογα για να αγοράσουν τα καινούρια με ακόμη υψηλότερο τόκο. Το spread των ελληνικών ομολόγων να εκτοξεύεται σε επίπεδα ρεκόρ δεκαετίας, κάνοντας το ελληνικό χρέος πεδίο παγκόσμιας κερδοσκοπίας. Τις εγχώριες τράπεζες να δανείζονται με την εγγύηση του δημοσίου φτηνό χρήμα για να το μεταδανείσουν ακριβά στον «εγγυητή» τους, το ελληνικό δημόσιο. Τον υπουργό Οικονομικών «να απειλεί» τους έχοντες με δηλώσεις, αλλά να φτωχαίνει συνεχώς τους μη έχοντες με νόμους, μέτρα και αποφάσεις.
Είδαμε δηλαδή μια τεράστια μεταφορά πλούτου από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, από το εθνικό στο υπερεθνικό κεφάλαιο, από τους πολλούς στους λίγους. Την ίδια στιγμή που βλέπουμε μια τρομακτική επιχείρηση διαμόρφωσης μιας κοινωνίας υποτακτικής, αμίλητης κι συναινετικής. Ποτέ άλλοτε τα μέτρα δεν ήταν τόσο αντιλαϊκά και ποτέ άλλοτε η στήριξη της κυβέρνησης και των πολιτικών της δεν ήταν τόσο κραυγαλέα.

Όχι στην επιτήρηση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Οι Βρυξέλλες και η γραφειοκρατία της ΕΕ από την πρώτη στιγμή της νέας κυβέρνησης πήραν την πραγματική εξουσία στα χέρια τους. Επέβαλλαν ένα σκληρό προϋπολογισμό, την ώρα που ετοιμάζουν την αναθεώρησή του προς το χειρότερο. Πίεσαν για την επιβολή σκληρών μέτρων σε μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει. Απείλησαν με χρεοκοπίες και πτωχεύσεις, και καταλύοντας κάθε έννοια ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, στέλνουν τους υπαλλήλους τους να εγκρίνουν μέτρα και νομοσχέδια.
Οι Βρυξέλλες έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, συμμόρφωση και υποταγή. Το μένος και η απαξίωση των διεθνών οίκων υπαγορεύτηκε από την απαίτηση των ισχυρών της ΟΝΕ να στηριχτεί πάση θυσία η Ευρωζώνη και το ευρώ.
Δημιουργήθηκε έτσι ο φαύλος κύκλος: Η Ελλάδα ως χώρα με υψηλό έλλειμμα και χρέος, υποβαθμίστηκε από τους οίκους αξιολόγησης (καθ’ υπαγόρευση της ΕΕ) ώστε να πιεστεί και να «διορθωθεί». Όμως αυτή η υποβάθμιση χειροτέρευσε τους όρους του δανεισμού. Μεγαλύτερο χρέος σημαίνει μεγαλύτερο έλλειμμα για την εξυπηρέτησή του. Μεγαλύτερο έλλειμμα προκαλεί νέο, μεγαλύτερο και δυσμενέστερο δανεισμό. Και επειδή το Σύμφωνο Σταθερότητας απαγορεύει έστω και βραχυπρόθεσμα μεγάλο έλλειμμα, τα ελλειμματικά ταμεία πρέπει να γεμίσουν από το ξεζούμισμα της κοινωνίας.
Η Ελλάδα καταδικάζεται από την κυβέρνηση στο ζυγό του αναποτελεσματικού και παράλογου Συμφώνου Σταθερότητας. Η συμμετοχή στην ΟΝΕ ακόμη κι αν συγκράτησε το δημοσιονομικό έλλειμμα τίναξε στον αέρα το πραγματικό έλλειμμα της ελληνικής οικονομίας, το ισοζύγιο πληρωμών, αποδιάρθρωσε την παραγωγική βάση, αποσυγκρότησε τον κοινωνικό ιστό, διέλυσε την πραγματική οικονομία.
Σήμερα η κυβέρνηση των Βρυξελλών οδηγεί την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας στη φτώχεια, παραδέχεται ότι η ανάκαμψη θα συνοδευτεί από τρομακτικό κοινωνικό κόστος (ανεργία, ευέλικτες και χωρίς δικαιώματα μορφές εργασίας, χαμηλοί μισθοί). Η κυβέρνηση των Βρυξελλών με την εμμονή της στο Σύμφωνο Σταθερότητας και στην ελλαδική του έκδοση – το Πρόγραμμα Σταθερότητας- προτείνει φάρμακα που επιδεινώνουν αντί να διευκολύνουν την κατάσταση.

Ποιος ευθύνεται για την κρίση, τα ελλείμματα, τα χρέη;

Η κυβέρνηση κοινωνικοποιεί τις ευθύνες: Ο υδραυλικός που δεν δίνει απόδειξη, ο γιατρός με το φακελάκι και η τάδε υποπερίπτωση εργαζόμενου με το μεγάλο επίδομα ευθύνονται για τα χρέη και τα ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας...
Υπάρχουν κομμάτια πραγματικότητας στην παραπάνω εικόνα, αλλοιώνουν όμως την αλήθεια: Εμείς οι αφελείς μπορούμε πλέον να ξεχάσουμε τον εφοπλιστή που δεν φορολογείται, το επιχειρηματικά κέρδη που υποφορολογούνται, τα δανεικά κι αγύριστα που οι μεγαλοκεφαλαιούχοι ξεκοκαλίζουν, τα 28 δις που χαρίστηκαν από το κράτος στις τράπεζες. Η κρίση θα ξεπεραστεί αν ζητάμε απόδειξη, ή μήπως το κυνήγι αποδείξεων καλύπτει την παρακράτηση ακόμη μεγαλύτερου φόρου από το ήδη μειωμένο εισόδημα;
Οι αγρότες που έκλεισαν τρεις μέρες την Εθνικό Οδό είναι «εγκληματίες και δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στην οικονομία». Ο Μπόμπολας και η Hochtief που έκλεισαν ακριβώς την ίδια Εθνικό Οδό για τρεις μήνες (με ομερτά των ΜΜΕ) λόγω των κακοτεχνιών της υπερκερδοφόρας κοινοπραξίας τους τι είναι;
Ο εργαζόμενος του ΟΛΠ ή της Ολυμπιακής που βγαίνει με εθελουσία (ακριβώς λόγω της ιδιωτικοποίησης) είναι «σκάνδαλο». Η απαλλαγή της COSCO ή της Marfin από τις ασφαλιστικές και εργοδοτικές υποχρεώσεις τους τι είναι;
Ο ηλεκτρολόγος που δεν κόβει απόδειξη για να γλυτώσει τη φορολόγηση με 25% είναι η «αιτία της φοροδιαφυγής». Η Eurobank που φορολογήθηκε με 14,3% για τα κέρδη του α’ εξαμήνου του 2009 τι είναι;
Ο εκπαιδευτικός των 1100€ που κάνει ιδιαίτερο για να συμπληρώσει το εισόδημά του είναι ο «μοχλός της παραοικονομίας». Το εφοπλιστικό κεφάλαιο, οι off shore εταιρείες, οι μεγάλοι λαθρέμποροι του πετρελαίου, οι βιομήχανοι που δήλωσαν για το 2008 μέσο μηνιαίο εισόδημα 870€ τι είναι;

Δεν χρεοκοπήσαμε εμείς – Χρεοκόπησε η πολιτική τους

Τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται σε ένα σπάταλο -για τους πλούσιους- κράτος, που δηλώνει συνεχώς ότι δεν έχει φράγκο για την κοινωνία.
Τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται στην πλήρη υποταγή στις πολιτικές των Βρυξελλών που έφεραν όλεθρο και καταστροφή στην ελληνική οικονομία. Η σημερινή κρίση δεν είναι απλά μια δημοσιονομική κρίση. Δεν είναι απλά κρίση χρέους και ελλείμματος. Είναι κατάρρευση του μοντέλου που χρόνια και χρόνια «χτιζόταν» στην Ελλάδα: Χώρα με διαλυμένη την παραγωγική βάση, που δεν παράγει και δεν εξάγει τίποτα. Η «ισχυρή Ελλάδα στην ΟΝΕ» ήταν κάλπικο σύνθημα του Σημίτη. Μύθοι δεκαετιών που έχτισαν από κοινού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σήμερα καταρρέουν.
Τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται στις διεθνείς αγορές που κερδοσκοπούσαν τζογάροντας τους τόκους πάνω στους τόκους των ελληνικών χρεών, έχοντας απέναντί τους μια εξυπηρετική -σε βαθμό δουλικότητας- κυβέρνηση.
Τα ελλείμματα οφείλονται στις χωρίς φραγμό ιδιωτικοποιήσεις, στο «ξεπούλημα των ασημικών» και άρα στη μείωση των δημοσίων εσόδων, στην παράδοση της χώρας στο διεθνές κεφάλαιο, στις αποικιακές συμβάσεις, στην ασυλία που απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες οι πλούσιοι και ισχυροί.
Η «ελληνική χρεοκοπία» έχει και παγκόσμια και ευρωπαϊκή διάσταση: Επιδεινώνεται το πρόβλημα από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση που εκτινάσσει το κόστος εξυπηρέτησης του δανεισμού. Και γίνεται πολύ χειρότερη η εξυπηρέτηση του χρέους για μια χώρα που υφίσταται τη θηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας. Το «ελληνικό πρόβλημα» δεν είναι σκέτα ελληνικό. Μια κυβέρνηση με ελάχιστη αξιοπρέπεια θα μπορούσε να το διαχειριστεί διαφορετικά και να διεκδικήσει άλλες λύσεις από τη καταλήστευση του λαϊκού εισοδήματος.
Σήμερα η κυβέρνηση «τζογάρει» πολιτικά πάνω στην χρεοκοπία. Υπολογίζει στον μαζικό φόβο και στην τρομοκρατία για να επιβάλει νέες θυσίες. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν χρεοκοπήσαμε όλοι μαζί. Δεν κάναμε ντόλτσε βίτα με δανεικά όπως ξελαρυγγιάζονται οι τηλεπαρουσιαστές. Τον μήνα προσπαθούσαμε να βγάλουμε. Δεν πήραμε δανεικά και αγύριστα από τις τράπεζες για να μεταφέρουμε τα εργοστάσιά μας στα Βαλκάνια όπως έκαναν οι βιομήχανοι. Δεν μας εγγυήθηκε το δημόσιο φτηνά δάνεια για τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά μας, όπως έκανε για τους τραπεζίτες. Η «οικονομία μας» είναι τελείως διαφορετική από την «οικονομία τους».
Και φυσικά η χρεοκοπία δεν είναι οικονομικό ζήτημα αλλά πολιτικό. Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει δημοσίως, διότι το ευρώ θα κατρακυλήσει. Χρεοκοπεί όμως η ελληνική κοινωνία σιωπηλά και καθημερινά, ώστε να κερδοφορεί το ξένο και ελληνικό κεφάλαιο.

Μπορεί να υπάρξει μια άλλη πορεία;

Το ατιμωτικό καθεστώς επιτήρησης αποτελεί προαναγγελθείσα πορεία θανάτου για την κοινωνία. Το πρόγραμμα σταθερότητας που κατέθεσε η κυβέρνηση για να το εγκρίνει το Eurogroup (καλώντας ταυτόχρονα σε σκληρότερη αναθεώρησή του), είναι κλείδωμα ενός νέου τούνελ λιτότητας, που θα είναι χειρότερο από κάθε άλλη φορά.
Αν η κυβέρνηση ήθελε να διαπραγματευτεί σε όφελος του λαού και της χώρας, θα έκανε τον τρόμο των Βρυξελλών για το ευρώ διαπραγματευτικό χαρτί. Αν η κυβέρνηση ήθελε να μην πληρώσουν κι άλλο οι αδύναμοι θα επεδίωκε την έξοδο από το Σύμφωνο Σταθερότητας που επιβάλει υποταγή της οικονομικής πολιτικής στα πλάνα του τραπεζικού κεφαλαίου. Αν η κυβέρνηση εννοούσε έστω και το 10% από όσα συγκινητικά δηλώνει ο πρωθυπουργός θα έβαζε χέρι στις τράπεζες, στους βιομήχανους, στους εφοπλιστές.
Το ένα εκατομμύριο ανέργων, οι άλλοι τόσοι μερικά και ελαστικά εργαζόμενοι είναι το κόστος που πληρώνει η κοινωνία από αυτή την κυβέρνηση. Η αφωνία και η απραξία των συνδικάτων και της αριστεράς οφείλει να σταματήσει. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, παρά την πρωτοφανή στήριξη των κέντρων εξουσίας δεν απολαμβάνει τη συναίνεση του λαού. Η απελπισία και τα αδιέξοδα μπορούν να γίνουν δύναμη αλλαγής σε μια πορεία ενότητας, οργάνωσης, αλληλεγγύης του λαού.

Ας κοιτάξουμε περισσότερο γύρω μας και λιγότερο την τηλεόραση

Να μην τσιμπάμε πια στην τρομοκρατία που εξαπολύουν οι τηλεδημοσιογράφοι με τα μηνιάτικα των 10.000€. Να μην τσιμπάμε στην προπαγάνδα και στη συκοφάντηση των χρυσοπληρωμένων κηφήνων των σαλονιών. Να δούμε την πραγματικότητα γύρω μας.
Το «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» του Παπανδρέου, μεταφράζετε σε: «βουλιάξτε εσείς για να γλυτώσουμε εμείς». Να μην τους αφήσουμε λοιπόν να μας βουλιάξουν. Να βάλουμε στόχο:
• Το Σύμφωνο Σταθερότητας, τη στρατηγική επιλογή των τραπεζιτών και του κεφαλαίου πανευρωπαϊκά που δένει χειροπόδαρα κάθε οικονομία, οδηγεί τους εργαζόμενους στην χρεοκοπία και το κεφάλαιο στην κερδοφορία.
• Την επιτήρηση από τους Αλμούνια, Τρισέ, Γιούνκερ, Μέρκελ κλπ, που πέρα από την νομισματική πολιτική, άρπαξαν και την οικονομική πολιτική, κάνοντας στην πραγματικότητα περιττή και άχρηστη την λαϊκή εκλογή των κοινοβουλίων και των εθνικών κυβερνήσεων.
• Την κυβέρνηση που με αλλεπάλληλους λαγούς, κόλπα, τακτικές, ζυμώνει την κοινωνία και τους εργαζόμενους για νέο τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων, και παίρνει συνέχεια αντιλαϊκά μέτρα στο όνομα του «κοινού σκοπού».
• Όλα εκείνα τα μέσα «ενημέρωσης» που εκτελούν συμβόλαια με το κεφάλαιο (υπό την ιδιοκτησία του είναι άλλωστε), συκοφαντώντας, τρομοκρατώντας, παγώνοντας, σοκάροντας, σαστίζοντας, πιπιλίζοντας το μυαλό του εργαζόμενου κόσμου.
Όχι στην €υρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας - Όχι στο Πρόγραμμα Σταθερότητας
Καμιά συναίνεση στην κυβέρνηση της επιτήρησης, της εξάρτησης, των Βρυξελλών
Να δουλέψουμε για έναν κοινωνικό ξεσηκωμό που θα αποτρέψει την καταστροφή


...συνέχεια ανάρτησης

Μια εκδήλωση που ράγισε την χρεοτρομοϋστερία

Εξαιρετικά πετυχημένη ήταν η εκδήλωση που οργάνωσαν χθες στο θέατρο ΑΛΦΑ στην Αθήνα οι συνσιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ: ΚΟΕ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΑΠΟ. Ο ασφυκτικά γεμάτος χώρος δείχνει το ενδιαφέρον των ανθρώπων να ακούσουν και να συζητήσουν γύρω από την οικονομική κρίση και το Σύμφωνο Σταθερότητας. Το μπλογκ ΕΟΣ συνεχίζοντας την πολύ καλή δουλειά του γύρω από την οπτικοακουστική μετάδοση ομιλιών και τοποθετήσεων μεταφέρει μέρος από το κλίμα της εκδήλωσης.
Δείτε την τοποθέτηση του Α. Αλαβάνου:

και τα υπόλοιπα μέρη της: 2, 3, 4.
Επίσης η τοπθέτηση του οικονομολόγου Κ. Βεργόπουλου: 1, 2, 3, 4




...συνέχεια ανάρτησης

Για τις «διαμάχες για τα πρόσωπα» στο κόμμα Die Linke

Όποιος ενδιαφέρεται να ενημερωθεί για τις εξελίξεις στο γερμανικό Die Linke ύστερα και από την απόφαση του Όσκαρ Λαφοντέν να αποσυρθεί από τη διεκδίκηση της προεδρίας του κόμματος θα βρεί πολλά ενδιαφέροντα στο κατατοπιστικό άρθρο της Νάντιας Βαλαβάνη που περιγράφει τις εξελίξεις στο ζήτημα ηγεσίας του γερμανικού Die Linke (προδημοσίευσή του έγινε στην Πεντανόστιμη). Μια αισθητά συντομότερη εκδοχή αυτού του κειμένου βρίσκεται στην Αυγή της Κυριακής, 31 Ιανουαρίου 2010.

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΟΣΚΑΡ ΛΑΦΟΝΤΕΝ;

Για τις «διαμάχες για τα πρόσωπα» στο κόμμα Die Linke
της Νάντιας Βαλαβάνη

Η ανακοίνωση της απόφασης του Όσκαρ Λαφοντέν, Συμπροέδρου του γερμανικού κόμματος Die Linke και πρώην Προέδρου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, πριν δύο Σάββατα ότι «αποκλειστικά για λόγους υγείας» αποσύρεται από την κεντρική γερμανική πολιτική σκηνή – δε θα είναι ξανά υποψήφιος για Πρόεδρος του Die Linke στο Συνέδριο του κόμματος τον Μάιο στο Ροστόκ και θα παραιτηθεί από τη βουλευτική του ιδιότητα, παραμένοντας επικεφαλής μόνο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο γενέθλιο κρατίδιο του Ζάαρ – δεν ήταν ακριβώς «αναπάντεχη». Σχεδόν αμέσως μόλις καταλάγιασαν οι γιορτασμοί για τη μεγάλη νίκη της γερμανικής αριστεράς στις τελευταίες εκλογές – 11,9% στην Ομοσπονδιακή Βουλή και σχηματισμός κοινοβουλευτικών ομάδων σε 6 «ανατολικογερμανικά» και 6 «δυτικογερμανικά» κρατίδια, συμπεριλαμβανόμενης και της Βαυαρίας – ξέσπασε αυτό που στην κομψότερη κομματική γλώσσα αναφέρεται ως «διαμάχη για τα πρόσωπα». Κομψότερη, καθώς στην τραχύτερη δημοσιογραφική γλώσσα η Νόιες Ντόιτσλαντ (πρώην επίσημο όργανο της Κ.Ε. του κυβερνώντος την Ανατολική Γερμανία SED, στη συνέχεια προσκείμενη στο PDS και στο Die Linke με μια σχέση ανάλογη αυτής Αυγής και ΣΥΝ) εδώ και δύο μήνες τιτλοφορούσε το φάκελο των σχετικών άρθρων στην ηλεκτρονική της έκδοση «Αγώνας για την εξουσία στο Die Linke». Ο σκληρός εκλογικός αγώνας, που οδήγησε σ΄ ένα τόσο εκπληκτικό εκλογικό αποτέλεσμα, δόθηκε υπό την καθοδήγηση μιας τριάδας: Tου Προέδρου του κόμματος Όσκαρ Λαφοντέν (ο συμπρόεδρος του Λόταρ Μπίσκι έχει αποσυρθεί στις Βρυξέλλες από τότε που ανέλαβε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς). Του Γέγκορ Γκίζι (Προέδρου της νέας Κ.Ο. στην Ομοσπονδιακή Βουλή). Και του Ντίτμαρ Μπαρτς, Γραμματέα του κόμματος. Κατά γενική ομολογία, όμως, ο «αρχιτέκτονας» της νίκης, αυτός που «κέρδισε» τα 6 δυτικογερμανικά κρατίδια κάνοντας τη μεγάλη διαφορά, ήταν ο Λαφοντέν. Αυτός υπήρξε ωστόσο και ο κύριος στόχος της «διαμάχης για τα πρόσωπα», και μάλιστα χωρίς ο ίδιος να εμφανίζεται καθόλου ή να μιλά: Διέκοψε την 3μηνη απουσία και σιωπή του μόλις στις 19 Ιανουαρίου, όταν εμφανίστηκε στην τοπική γιορτή για την Πρωτοχρονιά της Κ.Ο. του Die Linke στην τοπική Βουλή στο Ζααρμπρίκεν. Τι συνέβη τελικά, ώστε η νικηφόρα διάθεση της «βάσης» και των ψηφοφόρων του Die Linke να τραυματιστεί και να περιγράφεται σήμερα ως «χάλια»;

Τα γεγονότα

Σύμφωνα με το ιδρυτικό Συνέδριο του Die Linke το 2007, η διπλή Προεδρία (ένας εκπρόσωπος από καθένα από τα δύο συστατικά του κόμματα, το ανατολικογερμανικό PDS με ημερομηνία ίδρυσης 1990, τα στελέχη του οποίου προέρχονται κυρίως από το κυβερνών στην Ανατολική Γερμανία SED, και το δυτικογερμανικό WAGS, με ημερομηνία ίδρυσης το 2005, τα στελέχη του οποίου είναι κυρίως σοσιαλδημοκράτες συνδικαλιστές που αποχώρησαν από το κόμμα τους όταν ο Σρέντερ με την πολιτική «Ατζέντα 2010» δρομολόγησε τη γοργή αποδόμηση του κοινωνικού κράτους) αποτελεί μεταβατικό καθεστώς, που τερματίζεται το 2010. Ο Λαφοντέν είχε ταχθεί υπέρ της συνέχισης της, ενώ ο Μπαρτς υπέρ του περάσματος σε μονοπρόσωπη, όπως προβλεπόταν. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όλα έδειχναν ότι ο Λαφοντέν θα ήταν και στο μέλλον ο ένας από τους δύο ή, το πιθανότερο, ο μοναδικός Πρόεδρος του Die Linke (o Μπίσκι είχε δηλώσει από το 2008 ότι δε θα είναι ξανά Πρόεδρος και ο Γκίζι επανειλλημένα ότι δεν ενδιαφέρεται). Η «διάθεση» του Μπαρτς να είναι αυτός ο μοναδικός Πρόεδρος δε φαινόταν να έχει ελπίδες.
Αμέσως μετά τη μετεκλογική συγκρότηση της Κ.Ο. στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο (9.10.2009), ο Λαφοντέν ζήτησε και πήρε άδεια, αφού δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι δε θα είναι ξανά επικεφαλής της, καθώς «από καιρό είχα την πρόθεση ν΄ ασχοληθώ αποκλειστικά με την Προεδρία του Κόμματος». Τα ΜΜΕ, που κατά την προεκλογική εκστρατεία τον είχαν αντιμετωπίσει εξαιρετικά επιθετικά, άρχισαν να κατασκευάζουν σενάρια. Πρωτοπόρος ήταν ο ρόλος του Spiegel, που από την άνοιξη είχε ξεκινήσει εκστρατεία προσωπικών επιθέσεων ενάντια στον Λαφοντέν με προφανή στόχο να δημιουργηθούν προσκόμματα στην ανανέωση της θητείας του - πράγμα για το οποίο οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν ζωτικό συμφέρον. Μετεκλογικά στη «φημολογία» προστέθηκαν και δηλώσεις (ανατολικογερμανών, προέλευσης PDS) στελεχών. Συμπεριλαμβανόμενης αποκλειστικής «αποκάλυψης» του Μπαρτς στο Spiegel ότι ο Λαφοντέν απουσιάζει από τα καθήκοντα του («το γραφείο του παραμένει κενό») και ότι τον Ιανουάριο του 2009 σε κλειστή ολιγομελή σύσκεψη της ηγεσίας του Die Linke ο Λαφοντέν είχε δηλώσει ότι δε θα είναι ξανά Πρόεδρος της Κ.Ο. Ακολούθησαν διαφόρων ειδών «διαρροές» από το πολιτικό γραφείο του Μπαρτς, με σημαντικότερη τη δημοσίευση στο Spiegel μιας «είδησης» από τη σφαίρα της προσωπικής ζωής του (παντρεμένου, με οικογένεια στο Ζάαρ) 66χρονου Λαφοντέν, ότι στο Βερολίνο διατηρεί μυστικό ερωτικό δεσμό με την 40χρονη, περσικής καταγωγής (κι επίσης παντρεμένη) βουλευτίνα Ζάρα Βάγκενκνεχτ. [Με ένα σμπάρο δύο τριγώνια, καθώς η Ζάρα είναι επικεφαλής της τάσης «Κομμουνιστική Πλατφόρμα» του Die Linke και βασικός σύνδεσμος με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά όλων των αποχρώσεων, στις δράσεις της οποίας η «Κ.Π» και η Ζάρα συμμετέχουν.] Στο ίδιο άρθρο (15.11.2009) το Spiegel κατηγορούσε τον Λαφοντέν για «πολιτική εξαπάτηση των εκλογικού σώματος», εφόσον με βάση την «αποκάλυψη» του Μπαρτς ήταν αποφασισμένος να μην ανανεώσει τη θητεία του ως Πρόεδρος της Κ.Ο. πολύ πριν τις εκλογές, παρ΄ όλα αυτά όμως τέθηκε επικεφαλής της εκλογικής λίστας.
Στις 17.11.2009 κυκλοφόρησε γραπτή δήλωση του Λαφοντέν ότι είναι καρκινοπαθής, βρίσκεται με την οικογένεια του και σε δύο μέρες πρόκειται να υποβληθεί σε μια «από πολύ καιρό προγραμματισμένη επέμβαση». Πράγματι, εγχειρίστηκε για καρκίνο του προστάτη στις 19.11.2009.
Ο Γκίζι, που εν απουσία των δύο προέδρων έχει γίνει το «κέντρο» του κόμματος, άρχισε να κατακλύζεται με επιστολές, e-mail, SMS κλπ παραπόνων και καταγγελιών οργανώσεων, οργάνων και μελών κυρίως από τη Δυτική Γερμανία για τον «απαράδεκτο» τρόπο που ασκεί, εσωκομματικά και δημόσια, τα καθήκοντα του ο Μπαρτς. Μέχρι που ζήτησε σε συνέντευξη του στη Ν.Ντ. (9.1.2010) «όχι άλλες επιστολές», υπονοώντας ότι είχε λάβει το μήνυμα. Πράγματι, στις 12 Ιανουαρίου δήλωσε σε συνεδρίαση της Κ.Ο. και στη συνέχεια στους δημοσιογράφους ότι: «Στο κόμμα έχει δημιουργηθεί κλίμα καταγγελιών». Θα πρέπει να σταματήσει η πίεση στον Λαφοντέν να δηλώσει εδώ και τώρα αν θα είναι ξανά υποψήφιος Πρόεδρος. Και, παρόλο που το κόμμα χρωστάει πολλά στον Μπαρτς, ο τελευταίος έχει ευθύνη επειδή «δεν επέδειξε αλληλεγγύη απέναντι στον Λαφοντέν». Γι΄ αυτό και ο Γκίζι του ζητά να μην είναι ξανά υποψήφιος για μέλος του Προεδρείου του Κόμματος, αλλά τον Μάιο να περάσει στη θέση ενός από τους αναπληρωτές του Προέδρου της Κ.Ο. (δηλ. του ίδιου).
Μετά από δύο μέρες και αφού ο Μπίσκι είχε δηλώσει συβιλλικά ότι «δεν πετάξαμε το σταλινισμό έξω απ’ την πόρτα του κόμματος για να επιστρέψει απ’ το παράθυρο» και πιο αισιόδοξα ότι αυτά που περνάει το κόμμα δεν είναι παρά «μια μικρή ιδεολογική γρίπη των χοίρων», ο αιφνιδιασμένος Μπαρτς αποδέχθηκε την (διπλή) πρόταση του Γκίζι – δηλώνοντας «απογοητευμένος». Είχαν προηγηθεί δηλώσεις υποστήριξης του Μπαρτς από πλήθος επικεφαλής ανατολικογερμανικών οργανώσεων του Die Linke, αλλά και κάλεσμα της Προέδρου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στον Μπαρτς να περάσει στις γραμμές των Σοσιαλδημοκρατών, καθώς το Die Linke είναι «πολύ στενό για ανοιχτόμυαλους ανθρώπους». Ενδιαφέρον έχουν επίσης τα σχόλια αναγνωστών σε άρθρα του ηλεκτρονικού τύπου, που επέμεναν ότι, αντίθετα με τους ηγέτες τους, τα απλά μέλη και ψηφοφόροι του Die Linke στα ανατολικογερμανικά κρατίδια είναι με τον Λαφοντέν, όχι με τον Μπαρτς.
Ο ίδιος ο Μπαρτς δήλωσε ότι οι διαφωνίες του με τον Λαφοντέν δεν είναι προσωπικού χαρακτήρα. Ούτε αποτελούν έκφραση της αντίθεσης Ανατολικογερμανών-Δυτικογερμανών μέσα στο Die Linke (μία από τις ερμηνείες των ΜΜΕ ήταν ότι πίσω απ’ τον Μπαρτς στοιχίζονται οι Ανατολικογερμανοί, διαπαιδαγωγημένοι στη νοοτροπία κόμματος εξουσίας, ενώ πίσω απ’ τον Λαφοντέν οι δυτικογερμανοί συνδικαλιστές, διαμορφωμένοι σε συνθήκες κοινωνικών συγκρούσεων). Είναι, αντίθετα, διαφωνίες για θέματα εξέλιξης και προοπτικής του Die Linke, καθώς o ίδιος θεωρεί ότι φορείς της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ενάντια στην οποία στρέφεται όλη η πολιτική του κόμματος, είναι οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες. [Άρα υπάρχει πολιτικό έδαφος για συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες. Προεκλογικά ο Μπαρτς είχε κάνει γνωστή τη διαφωνία του με κάποια από τα σημεία του προεκλογικού προγράμματος του Die Linke, που έκαναν δύσκολη μια τέτοια προοπτική.]

Πρώτη δημόσια εμφάνιση Λαφοντέν

Ο Λαφοντέν έκανε την πρώτη δημόσια εμφάνιση του λίγες μέρες αργότερα, στις 19 Ιανουαρίου, στη γιορτή για την Πρωτοχρονιά της Κ.Ο. του Die Linke στη Βουλή του Ζάαρ, στην οποία είναι Πρόεδρος: Με μια μνημειώδη πολιτική ομιλία για το σήμερα και το αύριο, ουσιαστικά μια υποθήκη για το μέλλον του κόμματος.
Ανάμεσα στ’ άλλα, αποκαλύπτοντας τη μεθοδολογία διαμόρφωσης της αριστερής «κοινής γνώμης» μέσα στα αριστερά κόμματα και στους ψηφοφόρους τους από τα ΜΜΕ – «δηλ. από 200 πλούσιους που διαδίδουν τις απόψεις τους»: Πριν απ’ όλα διαχωρίζοντας τα μέλη των αριστερών κομμάτων σε δύο πτέρυγες, από τη μια μεριά τους «ρεαλιστές» και «πραγματιστές», από την άλλη τους «χαοτικούς», «λαϊκιστές» και «αιθεροβάμονες». Έτσι κατάφεραν να οδηγήσουν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στην καταστροφή της ταυτότητας του ως υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης, μέσω της υιοθέτησης μιας πολιτικής που στηριζόταν στην «Ατζέντα 2010» και στη συμμετοχή στους πολέμους του ΝΑΤΟ - με αποτέλεσμα να χάσει τα μισά μέλη και ψηφοφόρους του. Αντίστοιχη είναι η προσπάθεια που καταβάλλεται σήμερα σε σχέση με το Die Linke.
Απαντώντας σημείο-σημείο στα βασικά θέματα μιας τέτοιας παρέμβασης, αποδεικνύει και γιατί είναι ψευδής η στοίχιση της «σύγκρουσης» ανάμεσα σε όσους προέρχονται από την Ανατολική Γερμανία και θέλουν συγκυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες και όσους προέρχονται από τη Δυτική και είναι a priori αντίθετοι σε οποιαδήποτε περίπτωση κυβερνητικής συνεργασίας. Δηλώνει: «Για να μην μείνει οποιαδήποτε αμφιβολία: Είμαι υπέρ της συμμετοχής στην κυβέρνηση, με την έννοια ότι χρησιμοποιούμε το πρόγραμμα μας για ν΄ αλλάξουμε την κοινωνία. Αλλά όποιος θεωρεί ότι ένα κόμμα μπορεί μόνο μέσω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση ν΄ αλλάξει την πολιτική και την κοινωνία, αγνοεί την επίδραση από τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού κυβερνητικού συστήματος.»
Ξεχωρίζει τέσσερα ζητήματα-προγραμματικές αιχμές, που θεωρεί πυρήνα του προεκλογικού προγράμματος του Die Linke - και ταυτόχρονα όρια που δεν μπορούν να ξεπεραστούν για να υπάρξει συνεργασία σε οποιοδήποτε κρατίδιο με τους Σοσιαλδημοκράτες: Άμεση απόσυρση των γερμανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Κατάργηση της Νομοθεσίας Hartz IV, με την οποία ο Σρέντερ θεμελίωσε την αποδόμηση της κοινωνικής ασφάλισης, της κοινωνικής προστασίας και του κοινωνικού κράτους και την οποία συμπληρώνουν συνεχώς οι επίγονοι του. Θεσμοθέτηση κατώτερου ημερομίσθιου. Όχι στη σύνταξιοδότηση στα 67.
Υπενθυμίζει τι έπαθε στην Ιταλία «το αδερφό μας κόμμα, η “Κομμουνιστική Επανίδρυση”», που όταν βρέθηκε να συγκυβερνά αποδέχτηκε την υπαναχώρηση της κυβέρνησης από το συμφωνημένο πρόγραμμα, συναινώντας στη συνέχιση της ιταλικής συμμετοχής στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και στην περικοπή των κοινωνικών κατακτήσεων: «Σήμερα δεν υπάρχουν καν στο Ιταλικό Κοινοβούλιο.»
Προειδοποιεί ότι ο δρόμος για να μην πάθει το Die Linke, που είναι πολύ λιγότερο «κατοχυρωμένο» ως κόμμα, ό,τι και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ή η «Κομμουνιστική Επανίδρυση», περνάει μέσα απ’ το να επεξεργαστούν μια, διακριτή απ’ όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αριστερή πολιτική φυσιογνωμία στο επόμενο διάστημα και μέσα από το Συνέδριο. Και προτείνει 11 προγραμματικά σημεία ως αναγκαία για να καθορίσουν μια τέτοια ταυτότητα του κόμματος και ν΄ αποτελέσουν αιχμή της πολιτικής και κοινωνικής πάλης. Ενώ ορίζει ως κεντρικό θέμα, γύρω απ’ το οποίο πρέπει να επικεντρώνεται η πάλη σήμερα, το ερώτημα «ποιος πληρώνει τις επιπτώσεις της κρίσης;»
Έχουν ενδιαφέρον οι ορισμοί που δίνει για θεμελιώδη επίμαχα θέματα όπως η δημοκρατία, για την οποία υιοθετεί τον ορισμό του Περικλή για την αρχαία Αθήνα: «Το όνομα, με το οποίο περιγράφουμε την πολιτική τάξη πραγμάτων μας, είναι δημοκρατία, επειδή η διαχείριση των περιστάσεων γίνεται προς όφελος των συμφερόντων όχι των λίγων, αλλά της πλειοψηφίας.» Ενώ ερμηνεύει ως εξής τη ρήση της Ρόζας Λούξεμπουργκ «χωρίς σοσιαλισμό δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία δεν υπάρχει σοσιαλισμός»: «Δεν εννοεί τίποτα άλλο παρά ότι χωρίς δίκαιη κατανομή του πλούτου δεν υπάρχει δημοκρατία, επειδή μια άδικη κατανομή οδηγεί σε αντιδημοκρατικές δομές εξουσίας.» Και ορίζει ως θεμέλιο μιας «συνεργατικής κοινωνίας» ο πλούτος ν΄ ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν.
Οι πιο πρόσφατες εξελίξεις

Στις 23 Ιανουαρίου ο Λαφοντέν έκανε τη γνωστή δήλωση απόσυρσης από την κεντρική πολιτική σκηνή, προσθέτοντας ότι θα βοηθήσει «όσο του επιτρέπει η υγεία του» στις κρίσιμες εκλογές στη Βεστφαλία, αλλά και στην επεξεργασία του προγράμματος και του καταστατικού του κόμματος πηγαίνοντας προς το συνέδριο.
Ο Γκίζι εξέφρασε τη λύπη του. Χαρακτήρισε τον Λαφοντέν «απ’ τους σημαντικότερους πολιτικούς στη Γερμανία και στην Ευρώπη» και «αναντικατάστατο», εκτιμώντας ότι «χωρίς τον Λαφοντέν το Die Linke δε θα είναι πλέον το ίδιο». Παράλληλα δήλωσε ότι απ’ ολόκληρη την ηγεσία του κόμματος ο Λαφοντέν είναι αυτός που μπορεί με μεγαλύτερη επιτυχία «να κάνει κεντρική πολιτική ακόμα κι απ’ το Ζάαρ».
Μετά από ολονύχτια διευρυμένη σύσκεψη του Προεδρείου του κόμματος και της Κ.Ο. την περασμένη Πέμπτη και αφού έγινε γνωστό ότι υπήρξαν πολλές διαφωνίες, ο Γκίζι ανακοίνωσε ότι κατέληξαν σε έναν «αξιοπρεπή συμβιβασμό»: Θα προτείνουν στο συνέδριο θεσμοθέτηση πλέον της διπλής Προεδρίας και ως υποψήφιους την Γκεζίνε Λετς, σήμερα Αναπληρώτρια του Προέδρου της Κ.Ο., και τον Κλάους Ερνστ, συνδικαλιστή και βουλευτή από τη Βαυαρία, σήμερα Αντιπρόεδρο του κόμματος. Ανάλογα θα προτείνουν τη θεσμοθέτηση διπλής Γραμματείας στη θέση του απερχόμενου Μπαρτς, με τα ίδια με την Προεδρία κριτήρια: Ανατολή-δύση και γυναίκα-άντρας. Όπως παρατηρεί ειρωνικά ο αρθρογράφος της Νόϊε Ντόιτσλαντ Ούβε Κάλμπε (26.1.2010), η quota στην πρόταση που γίνεται για τους δύο νέους Προέδρους πάσχει μόνο από πολιτική άποψη, αυτή του πολιτικού πλουραλισμού: Ενώ οι δύο σημερινοί Πρόεδροι εκφράζουν τα δύο βασικά πολιτικά ρεύματα μέσα στο κόμμα, το «πραγματιστικό» και το «ιδεολογικό», οι προτεινόμενοι, αν και στάθηκαν πλήρως αλληλέγγυοι με τον Λαφοντέν, ανήκουν και οι δύο στο πρώτο…

Αντί για (εντελώς προσωρινό) επίλογο

Έχει τεράστιο ενδιαφέρον τα θέματα που άνοιξαν και συζητήθηκαν αυτό το κρίσιμο 3μηνο, όπως καταγράφονται στις σελίδες των δύο μοναδικών ημερησίων εφημερίδων της γερμανικής αριστεράς, της Νόιες Ντόιτσλαντ και της Γιούνγκε Βελτ (πρώην επίσημο όργανο της FDJ, της οργάνωσης νεολαίας του κυβερνώντος την Ανατολική Γερμανία κόμματος, σήμερα εκφραστής μιας ευρείας γκάμας απόψεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς). Δύο παραδείγματα:
- Πόσο υπεισέρχεται ο ψυχολογικός παράγοντας στην πολιτική πάλη, στη συνεργασία και στις συγκρούσεις ανθρώπων που αγωνίζονται μέσα απ’ το ίδιο κόμμα για μια άλλη κοινωνία; (Με αναφορά στις απόψεις του Φόιερμπαχ για το «εσύ και το εγώ», που ο Ένγκελς, αντίθετα απ’ τους αρθρογράφους, δεν έπαιρνε στα σοβαρά.)
- Ποιος βγήκε τελικά νικητής από τη «διαμάχη»; Μπορεί να «κάηκε» ο Μπαρτς, πολιτικοί όμως σαν τον Μπαρτς στη Γερμανία υπάρχουν πολλοί, σαν τον Λαφοντέν πόσοι;
Και η «βάση»; Που βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά η «βάση»; Ας υπενθυμίσουμε ότι το ιδρυτικό συνέδριο του Die Linke δύο χρόνια πριν είχε κλείσει με γνωστή ηθοποιό ν΄ απαγγέλλει στους συνέδρους το «Εγκώμιο στην αμφισβήτηση» του Μπρεχτ:
«Εσύ, που γίνεσαι καθοδηγητής, να μην ξεχάσεις / Ότι έγινες, επειδή αμφισβήτησες καθοδηγητές. / Επέτρεψε λοιπόν στους καθοδηγούμενους / Ν΄ αμφισβητούνε!»

...συνέχεια ανάρτησης

Πάρτε τα όλα πίσω!

Απέναντι στο κλίμα δημοσιονομικής τρομοκρατίας, την κερδοσκοπία, την εκχώρηση της οικονομικής πολιτικής στις Βρυξέλλες και τη δουλικότητα της κυβέρνησης του Γιώργάκη το άρθρο του ΚΙΜΠΙ προτείνει κάποιες λύσεις...:

Ο φίλος μου ο Πρόεδρος (τον οποίο έχω πλειστάκις αναφέρει χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω τι είδους «πρόεδρος» είναι) πρότεινε μια ευφυή λύση για να τελειώνει αυτή η αλητεία των πιέσεων, της λοιδορίας και του συλλογικού μας εξευτελισμού από εταίρους, εχθρούς και φίλους (ευφυή μεν, πλην όμως με ελάχιστες ελπίδες να υιοθετηθεί στη χώρα όπου ενδημεί η ανοησία). Πρώτον, να παραδεχθούμε με ειλικρινή μεταμέλεια ότι πράγματι είμαστε η πιο σπάταλη κοινωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πως ό,τι μας χορήγησαν μέχρι σήμερα ως κοινοτικές επιδοτήσεις ή ως δανεισμό το φάγαμε σε πολυτελείς δαπάνες που δημιούργησαν τα ελλείμματα. Δεύτερον, να μαζέψουμε όλα τα πολυτελή και περιττά αγαθά που αγοράσαμε με τα δάνεια και τις επιδοτήσεις και να τους τα επιστρέψουμε (διότι τα αγοράσαμε από αυτούς, τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Βρετανούς, τους Ολλανδούς, αλλά και τους Αμερικανούς, που θέλουν να έχουν πάντα πλεονάσματα – αν και ούτε αυτοί τα έχουν πλέον). Τρίτον, να δηλώσουμε ότι είμαστε πλέον αποφασισμένοι να υποβάλουμε εαυτούς σε ενάρετη, αυστηρή, προτεσταντική λιτότητα, ως εκ τούτου θα δανειζόμαστε στο εξής με εξαιρετική φειδώ χρήματα για να τους ξεπληρώσουμε τα χρέη και να μειώσουμε τα ελλείμματά μας. Και εκ των πραγμάτων δεν θα έχουμε την ευτυχία να αγοράζουμε τα αγαθά που σε τόση αφθονία διοχετεύουν στην αγορά μας. Θα ζήσουμε με ό,τι έχουμε. Με ό,τι βγάζει η γη, ό,τι σπέρνουμε και θερίζουμε – αν στο μεταξύ, βεβαίως, οι αγρότες έχουν πειστεί να φύγουν από τα μπλόκα.

Θα είναι μια άτυπη πτώχευση, μια ανταλλαγή σε είδος, ένας δίκαιος συμβιβασμός για να πάψουν οι πιστωτές μας να ασχολούνται μαζί μας. Θα πρέπει να λύσουμε μόνο μερικά τεχνικής φύσεως προβλήματα. Πρώτον, το χωροταξικό. Πού θα συγκεντρώσουμε προς επιστροφή τις Mercedes, τα Volkswagen, τις Porsche, τα Cayenne, τα Citroën, τα Ford που με τόση απερισκεψία αγοράζαμε για δεκαετίες; Κι ακόμα, τα iPhone, τα Sony Erickson, τις ηλεκτρικές συσκευές, τα στερεοφωνικά συστήματα, τις τηλεοράσεις, τα dvd. Τα Prada, τα Sonia Rykiel, τα Escada, τα Timberland, τα Marlboro Classics. Αλλά και τα Zara, τα Sprinter, τα Levi’s κι όλα όσα μας ντύνουν από τότε που τελέσαμε το τελευταίο μνημόσυνο της Πειραϊκής Πατραϊκής και του καταστήματος νεωτερισμών της γειτονιάς. Κι επίσης, τα φάρμακα, τα εμβόλια της γρίπης, τα καλλυντικά, τα απορρυπαντικά, αλλά και τα υποβρύχια, τα μαχητικά αεροσκάφη, τα ελικόπτερα, τις φρεγάτες, τα αντιτορπιλικά, μαζί με τα ανταλλακτικά τους. Τα ψηφιακά γκατζετάκια, τα συστήματα πληροφορικής, τα PC, τα Mac, τα Vaio, όλα αυτά τα αγαθά που καταναλώναμε με υπερβάλλοντα ζήλο και τα αγοράζαμε χωρίς να πολυρωτάμε για την τιμή τους, από τότε που μετατραπήκαμε σε μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτε εκτός από ζαρζαβατικά, μερικά οπωρικά και -α, ναι… βέβαια!- χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες!

Δεύτερον, πέραν του χωροταξικού, υπάρχει το χρηματοοικονομικό. Όλα αυτά που θα τους επιστρέψουμε, ελαφρώς μεταχειρισμένα, αλλά σε καλή κατάσταση, πώς θα τα αποτιμήσουμε για να δούμε πόσα από τα χρέη μας ξεπληρώνουμε; Μια Mercedes SLK, για παράδειγμα, την αγοράζουμε 50.000 ευρώ. Έπειτα από μεταχείριση 2-3 ετών η τιμή της πέφτει λίγο κάτω από τα 30.000. Άντε να τους κάνουμε και μια έκπτωση και να την εκτιμήσουμε στα 25.000 ευρώ. Θα το δεχθούν οι φίλοι μας οι Γερμανοί ή θα μας πουν: «Α, όχι, μια μεταχειρισμένη Mercedes τριών ετών στη Γερμανία δεν πάει πάνω από 10.000. Εδώ καινούργια και έχει 20.000». Μα, τότε, σημαίνει ότι μας πουλάγανε ακριβά. Κι αν το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα αυτοκίνητα, αλλά και με τα φάρμακα, και τα κινητά, και τα ψηφιακά γκάτζετ, και τα φιρμάτα ρούχα, και τα συσκευασμένα τρόφιμα, και τα υποβρύχια, και τα τεθωρακισμένα, και τα ελικόπτερα, και τα αεροπλάνα, σημαίνει ότι μπορεί και να αισχροκερδούσαν εις βάρος μας. Αν, λοιπόν, κάνουμε τον λογαριασμό, δύο τινά μπορεί να συμβούν: ή θα κάνουμε το deal της επιστροφής με τιμές Αθηνών, οπότε θα πρέπει να αποδεχθούν το υπερτίμημα που προκύπτει από τις τσουχτερές τιμές της δικής μας αγοράς, ή θα το κάνουμε με τιμές Βρυξελλών (ή Λονδίνου, Βερολίνου, Παρισιού, Νέας Υόρκης), οπότε θα πρέπει να παραδεχτούν ότι ψιλοκλέβανε, εμάς τα αφελή νεόπλουτα πελατάκια. Σε κάθε περίπτωση, το ισοζύγιο μπορεί να αποδειχθεί και υπέρ μας. Μπορεί, δηλαδή, να μας χρωστάνε κιόλας.

Αφού τελειώσει αυτή η συναλλαγή, αυτή η ιδιότυπη αναστροφή πώλησης των εκατομμυρίων προϊόντων που έχουμε ψωνίσει από τους αγαπητούς φίλους και εταίρους, θα πρέπει να αποφασίσουν ότι θα έχουν χάσει, αν όχι διά παντός, για αρκετές δεκαετίες πάντως, μια αγορά 11 εκατομμυρίων καταναλωτών που δεν είχε αφήσει παραπονεμένη καμιά ευρωπαϊκή ή αμερικανική επιχείρηση που δοκίμαζε την τύχη της εδώ. Θα μας χάσουν και ως αγοραστές των προϊόντων τους και ως δανειολήπτες των χρημάτων τους. Με τι θα μας αντικαταστήσουν, δικό τους πρόβλημα. Απλώς, θα πρέπει να προβληματιστούν με τι θα αντικαταστήσουν κι άλλους πελάτες που πιθανώς θα χάσουν μετά από μας. Τους Πορτογάλους, για παράδειγμα. Και πολύ περισσότερο τους Ιρλανδούς, τους Ρουμάνους, τους Βούλγαρους, τους Λετονούς, τους Λιθουανούς, όλες τις κοινωνίες και οικονομίες που προσαρτούν με πείσμα στο άρμα της μεγάλης τους αγοράς και επιδοτούν ή δανειοδοτούν την παραγωγική τους αποδιάρθρωση, μέχρι του σημείου να πνιγούν στα εισαγόμενα αγαθά, τα χρέη και τα ελλείμματα. Αν όλοι αυτοί -αγορές τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων καταναλωτών- μπουν στον ενάρετο κύκλο της λιτότητας, της δημοσιονομικής ειλικρίνειας και των μηδενικών ελλειμμάτων, πού θα πουλήσουν οι εξ ορισμού ενάρετοι άρχοντες της ευρωαγοράς τα προϊόντα τους; Πού θα διαθέσουν τα πανάκριβα οπλικά τους συστήματα, πώς θα κερδοσκοπήσουν από τον δανεισμό μας, πώς θα εξασφαλίσουν τα δικά τους πολυπόθητα πλεονάσματα;

Βεβαίως, μια τέτοια συναλλαγή δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί – όχι γιατί ο Πρόεδρος κάνει πλάκα κι εγώ την αναπαράγω, αλλά γιατί δεν διαθέτουμε πολιτικές ηγεσίες με μια στοιχειώδη φαντασία. Οι πολιτικές ηγεσίες ήταν πάντα μέρος του προβλήματος. Λειτούργησαν απλώς σαν ντίλερ όλων των πραματευτάδων που έφταναν εδώ για να πουλήσουν τα πάντα: από καρφίτσες μέχρι τεχνογνωσία ιδιωτικοποιήσεων και από γάλατα μέχρι Leopard. Κατέστησαν, βεβαίως, συνένοχη εν μέρει και την κοινωνία, με μικροεξαγορές και ευτελείς συναλλαγές (έναν διορισμό στο Δημόσιο, μια επιδότηση για να γίνει ο αγρότης μικροεπιχειρηματίας των δύο σεζόν, χρήμα δανεικό για να γίνουν σχεδόν όλοι ιδιοκτήτες). Και δημιούργησαν μια παρασιτική ολιγαρχία που με περισσό ζήλο μετέτρεψε τις ήδη ισχνές παραγωγικές δραστηριότητες σε μεταπρατικές.

Η ουσία, όμως, είναι πως το οικονομικό μοντέλο που σήμερα έχει γίνει συνώνυμο της καταστροφής εξυπηρέτησε πρωτίστως τις ανάγκες αυτών που σήμερα μας χλευάζουν ως το δημοσιονομικό τέρας της Ευρωζώνης. Κάθε ευρώ που αγόγγυστα έχει εισφέρει η Γερμανία στον κοινοτικό προϋπολογισμό το έχει πάρει πίσω στο πολλαπλάσιο. Το ίδιο και η Γαλλία, η Ιταλία ή η Βρετανία. Οι εισφορές τους στην «αδύναμη» Ελλάδα έγιναν για να κερδίσουν χρόνο οι νταλίκες που έφερναν τα προϊόντα τους μέχρι εδώ και χώρο στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων. Στο μεταξύ, η Ελλάδα έγινε ακόμα πιο «αδύναμη» και ο περίφημος ευρωπαϊσμός έγινε κίτρινος σαν το λεμόνι. Γιατί αποδεικνύεται με τον πιο θλιβερό τρόπο ότι το ευρώ δεν μας σώζει από την καταστροφή, το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν ξέρει τίποτε άλλο από το να «τιμωρεί» και η Ε.Ε. είναι ένα πουκάμισο αδειανό, ένα προκεχωρημένο φυλάκιο των αγορών και της κερδοσκοπικής Διεθνούς, ανίκανη για μια στοιχειώδη εκδήλωση αλληλεγγύης, για μια υποτυπώδη πολιτική προστασία, αδύναμη έστω να αυτοπροστατευθεί την ώρα που η υπόστασή της κρέμεται από τον πιο αδύναμο κρίκο της. Προς το παρόν, αυτός είμαστε εμείς.


...συνέχεια ανάρτησης

Μόνο 100 να ήταν οι μέρες τους...

...συνέχεια ανάρτησης

Επισκεφθείτε το Σάββατο τον Δον Κιχώτη...

Ένας νέος χώρος που φιλοδοξεί να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά της περιοχής μας ξεκίνησε τη λειτουργία του στην πόλη του Άργους. Το όνομα αυτού: "Δον Κιχώτης". Όπως λένε οι διαχειριστές του χώρου:
"Ένας καινούριος χώρος δημιουργήθηκε στο Άργος , ένα στέκι για όλους όσους θέλουν να εκφράσουν τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους, τις ιδέες και τη δημιουργικότητα τους. Ο Δον Κιχώτης σας προσκαλεί το Σάββατο 23/1 να τον γνωρίσετε, από τις 18.00 μέχρι τις 12.00 σας περιμένουμε για ένα καφέ ή ποτό, να ακούσουμε μουσική ,να κουβεντιάσουμε και να καλωσορίσουμε τον Δον Κιχώτη στην πόλη μας."
Όπως κάθε χώρος, έτσι και αυτός, θα αποκτήσει ζωή αν τον στηρίξουμε όλοι μας με τις ιδέες μας και φυσικά με την φυσική μας παρουσία. Καλό ξεκίνημα! Ας είμαστε εκεί αύριο...
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το μπλογκ του Δον Κιχώτη: http://donquixoteargos.blogspot.com/




...συνέχεια ανάρτησης