"Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;", για την ταινία του Π. Βούλγαρη

Μια εξόχως ενδιαφέρουσα κριτική του Χρίστου Γιοβανόπουλου για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά" χρήσιμη για όσους έχουν δει ή σκοπεύουν να δουν την ταινία, πράγμα που φυσικά σας προτρέπουμε να κάνετε. Μέρος της δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αριστερά! μαζί και με μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του Γιώργου Κατερίνη.

Πόσο ΒΑΘΙΑ θα μπει το μαχαίρι στην ΨΥΧΗ;

Η Ψυχή Βαθιά του Βούλγαρη εντάσσεται σε έναν κύκλο ταινιών των τελευταίων χρόνων που ασχολούνται με ανοιχτές ακόμα πληγές του 20ού αιώνα, κύρια ενδοεθνικής βίας και συγκρούσεων. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επαναδιαπραγμάτευση ιστορικών στιγμών που διαμόρφωσαν τη συλλογική μνήμη μέσα από σχήματα που μοιάζουν πλέον αδόκιμα. Η ανάγκη υπέρβασης τους, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι νέες αναγνώσεις είναι απελευθερωμένες από τον κυρίαρχο λόγο των «νικητών». Συνήθως η αναθεωρητική ματιά αποτυπώνει σημερινούς ιδεολογικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς παρά το παρελθόν πάνω στο οποίο προβάλλεται.

Ωστόσο η αντιμετώπιση της ταινίας σαν παραγραφή της ιστορικής αλήθειας δεν βοηθάει κι επαναλαμβάνει το ατόπημα του Βούλγαρη να μεταθέτει το σήμερα στο χθες, ξεχνώντας τι έχει μεσολαβήσει. Η ταινία δεν μπορεί να κριθεί με βάση την πιστότητα αναπαράστασης της «ιστορικής αλήθειας», κι εδώ η ρεαλιστική γραφή της μπερδεύει, ενισχύοντας αυτή την τάση. Οι απεικονήσεις μαχών ή του νοσοκομείου του εθνικού στρατού, που τείνουν στην παρωδία ακριβώς λόγω του υπέρ-ρεαλισμού τους, υπογραμμίζουν και από αισθητικής πλευράς το πρόβλημα: το ότι δηλαδή ο Βούλγαρης καταφεύγει στον ρεαλισμό για να προσδώσει ιστορική εγκυρότητα στην άποψή του - ενώ στην πραγματικότητα φανερώνει την αδυναμία αναγνώρισης της ιστορίας. Πράγμα που ισχύει και για όποιες κριτικές προσεγγίσεις μένουν στο αυτώ επίπεδο.

Σαν αντιπαράδειγμα θα μπορούσε ν’ αναφερθεί η εκμετάλλευση του φανταστικού στοιχείου από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο στον Λαβύρινθο του Πάνα, ταινία για την ισπανική επανάσταση, όπως και η μεταμοντέρνα αποδόμηση της κυρίαρχης δυτικής αφήγησης για τον Δεύτερο Παγκόσμιο στο Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο. Ξεφεύγοντας από τον ρεαλισμό, οι ταινίες αυτές ακυρώνουν μία στείρα διλημματική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο, παγωμένα στον (παρελθοντικό) χρόνο πλέον, στρατόπεδα. Αντίθεση που αν ίσχυε την εποχή της σύγκρουσης, αδυνατεί να αναγνωριστεί από τη σκοπιά των σημερινών κοινωνικών ανταγωνισμών και υποκειμένων.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι η επισήμανση ενός τρίτου υποκειμένου που διεμβολίζει και τα δύο στρατόπεδα σε μία προσπάθεια κριτικής υπέρβασής τους. Αυτή η τακτική καθορίζει την γωνία της αφήγησης, όπως και το πεδίο μέσα στο οποίο συγκροτείται η ιδεολογία της ταινίας. Ο Βούλγαρης επιλέγει δύο ανήλικα αδέρφια που τυχαία στρατολογήθηκαν, ο ένας από τον ΔΣΕ και ο άλλος από τον εθνικό στρατό, για να αναπαραστήσει το υποτελές υποκείμενο λαό, που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την πολιτική έκφραση των καταπιεζόμενων τάξεων. Η επιλογή του δεν είναι πρωτόγνωρη: είχε προηγηθεί, π.χ., το Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι του Κεν Λόουτς για την ενδοϊρλανδική διαμάχη.

Ο Βούλγαρης κρίνεται στην προσπάθεια του να οπτικοποιήσει την μεταφορά του έθνους σαν οικογένεια όπου κάθε ενδοεθνική σύγκρουση είναι αδελφοκτόνος πόλεμος – παγίδα που ο Λόουτς απέφυγε θέτοντας τα δύο αδέρφια μπρος στα πολιτικά διλλήματα της σύγκρουσης τους, καθιστώντας τα υποκείμενα του συνειδητά, κυρίαρχα των επιλογών τους. Αντίθετα τα αδέλφια στην Ψυχή Βαθιά στερούνται αυτής της δυνατότητας καθώς οι πράξεις τους είναι αποκομμένες από την ιστορική συγκυρία. Εμφανίζονται σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας, με την τύχη τους να ορίζεται πλήρως από κάποια ανώτερη δύναμη (θεός, μοίρα, εξουσία)· οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν την τελική έκβαση των πραγμάτων, παρά αναπαριστούν «την τραγική μοίρα του απλού ελληνικού λαού να πληρώνει πάντα αμαρτίες αλλωνών». Εξαρχής δομούνται μέσα σε ένα προ-αποφασισμένο τέλος αντί να διαμορφώνονται οργανικά μέσα από τις συγκρούσεις τους διαμορφώνοντας τις εξελίξεις γύρω τους. Δεν έχουν δική τους ζωή, και είναι γι’ αυτόν το λόγο που η τακτική της «αρχαίας τραγωδίας» εδώ γίνεται μελόδραμα και οι ήρωές της θυματοποιούνται. Παραδόξως ο Βούλγαρης εδώ είναι πιστός στην τακτική θυματοποίησης των ηρώων, των «καλών που θα δικαιώσει η ιστορία», μιας ηττοπαθούς αριστερής αγιογραφίας κυρίαρχης στην Ελλάδα από τους «υπερασπιστές» του αντάρτικου.

Οι Άδωξοι Μπάσταρδη του Ταραντίνο δίνουν ένα πολύ καλό παράδειγμα μίας διαφορετικής τραγικότητας του «υποτελούς υποκειμένου», που η θυσία του δεν σημαίνει την θυματοποίησή του. Στο πρόσωπο της Εβραίας και του Αφρικανού Γάλλου που σκοτώνουν τον Χίτλερ και πεθαίνουν και αυτοί μαζί, εικονογραφείται ο ρατσισμός των ναζί και της αποικιοκρατίας και δουλείας της υπόλοιπης Δύσης αντίστοιχα. Παρά το μεταμοντέρνο παιχνίδι της ταινίας με την ιστορία, το υποτελές υποκείμενο είναι το μόνο που συγκροτείται ιστορικά. Και από εκεί αντλεί τη δύναμη του να δράσει και ν’ αντισταθεί στη θυματοποίησή του, αν και πάντα δράει μέσα στα όρια του κυρίαρχου λόγου και συσχετισμών, παραμένοντας το ίδιο και η αντίσταση του ανολοκλήρωτα.

Ο Βούλγαρης όμως δεν παρουσιάζει μόνο τον λαό, κόντρα στα δύο στρατόπεδα, σαν υποτελές υποκείμενο, αλλά και την Ελλάδα σαν υποτελές υποκείμενο απέναντι στις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ο εθνικός στρατός και ο ΔΣΕ απεικονίζονται σαν η ενσάρκωση σε εθνικό επίπεδο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ που υπαγόρευε τις πράξεις τους, σαν να μην υπήρχαν ντόπιοι λόγοι και αντιθέσεις μέσα στο έθνος που εμφανίζεται να ενώνει σαν υπερ-ιστορική μοίρα τους πάντες. Η ηγεσία του εθνικού στρατού παρουσιάζεται να εκτελεί εξαναγκαστικά (και μάλλον απρόθυμα), σαν μαριονέτα τις εντολές των αμερικανών. Έτσι εμφανίζεται κι αυτή σαν θύμα της εθνικής καταπίεσης αντί για υλοποιητής της, και σαν ‘εκ των πραγμάτων’ ανίκανη να αντιδράσει κηρύττεται άμοιρη ευθυνών. Είναι ενδιαφέρον εδώ το πώς ο ραγιαδισμός του εθνικισμού εικονοποιείται άκρως ‘ρεαλιστικά’ (κατά τον τύπο) σαν η τραγική ενσάρκωση της ιδέας και ρητορικής της εξάρτησης στους Αμερικανούς, αδειάζοντας την ανάλυση αυτήν από όποια δύναμη αυτενέργειας και πνεύμα ανεξαρτησίας, δηλαδή από το πολιτικό της πρόταγμα.

Έτσι παρακάμπτεται και πάλι το ζήτημα της πολιτικής βούλησης και καθαγιάζονται όλοι στην κολυμβήθρα της εθνικής τραγωδίας του πολέμου κάποιων άλλων. Η ιστορία, στην ταινία, είναι απούσα από τον Γράμμο και το Βίτσι. Εκεί υπήρχε μόνο σαν τραγωδία, σαν προδιαγεγραμμένη υλοποίηση συμφωνιών των δύο μεγάλων. Αν σε κάτι είναι συνεπής ο Βούλγαρης είναι στην αντίληψη του πως την ιστορία την γράφουν οι δυνατοί. Πως οι λαοί (ή τα μικρά έθνη) είναι πάντα οι τραγικά άμοιροι που δεν μπορούν να αποφύγουν την ιστορική τους μοίρα. Και είναι αυτό το πατροναριστικό πνεύμα που εφαρμόζει και στην εργαλειακή αναπαράσταση των ηρώων του ακυρώνοντας την δική τους αυτενέργεια («καλή» ή «κακή»), προκειμένου να αδελφοποιήσει τους πάντες μέσα από μία τέτοια (εξωιστορική) αθώωση τους.

Αν έχει αξία η ταινία είναι ακριβώς γιατί δείχνει την εξουθένωση της ρητορικής της «τραγωδίας του εμφυλίου», παράγωγο της εποχής της «ειρηνικής συνύπαρξης» και της «εθνικής συμφιλίωσης», και της αντίστοιχης πολιτικής κουλτούρας και μυθολογίας της εποχής της ενσωμάτωσης της αριστεράς στον εθνικό κορμό. Επιβεβαιώνει ακόμη την ανικανότητα της φυγής στο τραγικό, στην «ιστορική» μοίρα (ή την παρουσίαση της ιστορίας σαν μοίρα) και στον ουμανισμό, σαν ερμηνευτικά σχήματα. Και με μία έννοια χτυπάει σινιάλο για την αριστερά. Γιατί στο κενό που αφήνει αυτό το τέλος, εμφανίζονται –βίαια- άλλες φαντασιακές ερμηνείες των επαναστατικών κι αντάρτικων παραδόσεων του ελληνικού λαού (επίσης αναπαράγοντας ‘ρεαλιστικά’ τυπολογίες), από τη μια, αλλά και εκκλήσεις, από καθώς πρέπει μερίδων της «αριστεράς», για καταδίκη της «τρομοκρατίας», από την άλλη.

Υ.Γ.1 Και μόνο η αναφορά στο δεύτερο αντάρτικο σαν «εμφύλιο», αντί επανάσταση, εκχωρεί όποια άποψη αναπτυχθεί για αυτή την περίοδο, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι, στον κυρίαρχο λόγο των μοναρχοφασιστών. Τουλάχιστον ο ισπανικός εμφύλιος αναφέρεται και σαν ισπανική επανάσταση. Κι εδώ, δηλαδή στην επικράτηση του όρου «εμφύλιος», η ελληνική Αριστερά φέρει μεγάλες ευθύνες, που δεν σβήνονται με φτηνές κινήσεις καταγγελίας της ταινίας, που στο κάτω κάτω αποτελεί παιδί της κουλτούρας (πολιτικής και πολιτιστικής) αυτής ακριβώς της Αριστεράς της ‘ειρηνικής συνύπαρξης’ και ‘εθνικής υπευθυνότητας’.

Υ.Γ.2 Οι αυταπάτες των ανταρτών για βοήθεια από την ΕΣΣΔ θα μπορούσαν, ειδωμένες σαν αρνητικό φιλμ, να αποτελέσουν κριτική στον ακολουθητισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ, τότε και μετά, στην έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας στις δυνάμεις του ελληνικού λαού και στη μετάθεση ή αποποίηση των ευθυνών της. Αλλά η τακτική του Βούλγαρη να ‘θυματοποιεί’ το ίδιο ηγεσίες και απλούς οπλίτες κόντρα στις ‘ξένες’ δυνάμεις, απαγορεύει κάθε διαμάχη γραμμών ή διαφορά αντιλήψεων στο εσωτερικό κάθε στρατοπέδου να φανεί. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η συγκρότηση της εθνικής ενότητας. Παρά τον ηρωϊσμό και ειλικρίνια (στις διαθέσεις και πίστη) των απλών ανταρτών αυτό που κυριαρχεί όσων αφορά τον πολιτικό τους λόγο, είναι η ταύτιση με αυτόν του καπετάνιου και η άκριτη αποδοχή της (παραληρηματικά αποδιδόμενης) ιδεοληψίας του για τον Στάλιν, την ΕΣΣΔ, την ‘ξένη βοήθεια’. Έτσι η αυτοκτονία του καπετάνιου με την ήττα και την τραγική κατάρρευση των αυταπατών του, ενώ θέτει το ζήτημα των πολιτικών πιστεύω σαν μύθων και/ή της «ιδεολογίας σαν ψευδή συνείδηση» κατά τον Μαρξ, εμφανίζεται κι εδώ αναποδογυρισμένη σαν κριτική στην παράνοια και τον τυχοδιωκτισμό (της ηγεσίας του Ζαχαριάδη και) του δεύτερου αντάρτικου. Της στιγμής δηλαδή που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στα προσυμφωνημένα των τρανών σηκώνοντας το ανάστημα και τα όπλα του κόντρα σε αυτούς (Έλληνες ή ξένοι είναι αδιάφορο) που ήθελαν να επιβάλουν τα συμφωνημένα ερήμην του.

Υ.Γ.3 Αν υπάρχει ένας λόγος που η τραγικότητα της σκηνής δεν λειτουργεί είναι ξανά λόγω του ρεαλισμού της, που εδώ σώζει τον θεατή, μποϋκοτάροντας την αληθοφάνεια της: σαν παρωδία από την μία και ‘συγχρονικότητα’ από την άλλη.
Σαν παρωδία λόγω της κακής ηθοποιίας ή κακής σκηνοθετικής επιλογής που έχιε αποτέλεσμα έναν καπετάνιο-καρικατούρα, όπου η τσιτατολογία του αποδιδόμενη σαν ρεαλιστικός λόγος γίνεται κωμικό σχόλιο. Αν αυτό αποτελούσε σκηνοθετική τακτική δεν θα ήταν πρόβλημα. Κάθε άλλο. Θα ζωντάνευε την ταινία και τους χαρακτήρες. (Για υποδειγματική τέτοια χρήση της παρωδίας δείτε το Άδωξοι Μπάσταρδη.) Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς η παρωδία προκύπτει σαν σύμπτωμα του υπερ-ρεαλισμού (ξανά) και της υπερ-τραγικότητας της κατασκευής της ταινίας – και φυσικά σαν επιβεβαίωση της αποτυχίας τους.
Σαν ‘συγχρονικότητα’ γιατί η αυτοκτονία δεν συνάδει με την μνήμη του εμφυλίου, ακόμη και στην εθνικιστική αφήγηση, αλλά περισσότερο είναι αναφορά στην πτώση των Ανατολικών καθεστώτων είκοσι χρόνια πριν (1989). Κι εδώ είναι που ο ρεαλισμός εμποδίζει την μεταφορά χρονικών στιγμών στην αφήγηση, αποκαλύπτοντας τις πηγές μνήμης και ιδεολογικού περιβάλλοντος που αντανακλά. Αντίστοιχα και η θαυμάσια σκηνή του βομβαρδισμένου από ναπάλμ τοπίου - ίσως η καλύτερη της ταινίας λόγω ρυθμού κάμερας και παρά τον φτωχό ρεαλισμό της (σαν πιστότητα αναπαράστασης) – είναι βγαλμένη από τις εικόνες του CNN και άλλων δυτικών δικτύων από την πρώτη (κυρίως, 1991) εισβολή στο Ιράκ. Όπως και ο αντι-αμερικανισμός της ταινίας είναι αυτός ο αγοραίος αντι-αμερικανισμός (επιβεβαίωση της ‘αμερικάνικης’ θετικιστικής/πραγματιστικής σκέψης) της μετά του ‘τέλους της ιστορίας’ εποχής, που στο έδαφος του ενώνονται από (μετα-)φασίστες και παπαδαριό μέχρι ορθόδοξοι ‘κομμουνιστές’.

Υ.Γ. 4 Η χρήση νέων παιδιών, που λόγω της αθωότητας τους μπορούν να μιλάνε την αλήθεια, αποτελεί μία συνήθη κινηματογραφική τακτική για να πει κανείς πράγματα σε συνθήκες που δεν επιτρέπονται (sic. στην συγκεκριμένη περίπτωση). Εδώ όμως επιβεβαιώνει την αντιμετώπιση του Βούλγαρη του ελληνικού λαού σαν αθώο παιδί κυριολεκτικά, και είναι ο ίδιος ο ρεαλισμός του (σαν αποτυχία) που ακυρώνει την παραπάνω μεταφορική χρήση νεαρών ηρώων, ξεγυμνώνοντας την κατασκευή του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου (Καρυστιάνη).

Υ.Γ.5 Αν όλα αυτά ακούγονται αρκετά επικριτικά αυτό δε σημαίνει ότι η ταινία στερείται αρετές. Η πιο βασική, το ότι δηλαδή λειτουργώντας σαν καθρέπτης και λογικό αποτέλεσμα μιας συμβιβαστικής θέασης του αντάρτικου και μιας ‘αριστερής’ κουλτούρας θυματοποίησης/αγιοποίησης, θέτει την αριστερά κατά μέτωπο με τη διαχείριση της μνήμης και της ιστορίας της έχει ήδη αναφερθεί. Σε αυτό το επίπεδο η ταινία αποτελεί μία ομολογία της αδυναμίας της κυρίαρχης στην αριστερά κουλτούρας να υποστηρίξει το αντάρτικο, όσο και αν η τελευταία (κύρια ΚΚΕ) βροντοφωνάζει ακριβώς γιατί αναγνωρίζει μέσα στην ταινία τον εαυτό της, και δεν της αρέσει.
Μέσα στον υπερ-ιστορικό ουμανισμό του ο Βούλγαρης παίρνει καθαρά το μέρος των ανταρτών, και αυτό γίνεται με δύο τρόπους. Πρώτον αναπαριστώντας τους με θετικότερο πρόσημο από ότι τον εθνικό στρατό και δεύτερον δικαιώνοντας ηθικά τον αγώνα τους κόντρα στους Αμερικάνους με τη σκηνή των ναπάλμ. [Ένα σημείο εδώ είναι επίσης ότι ο πόλεμος και η ήττα εμφανίζονται σαν αποτέλεσμα στρατιωτικής υπεροχής και όχι πολιτικής, με την τελευταία να εξαντλείται στην στρατιωτική βοήθεια, ή μη, των Σοβιετικών.]
Η συμπαθητική αναπαράσταση φαντάρων και αξιωματικών του τελευταίου δεν λείπει, αλλά εντάσσεται στην γενικότερη εξιλεωτική ματιά της ταινίας που θέλει τον θεατή να ταυτιστεί και με το δικό τους ‘δράμα’. Εκεί όμως που είναι εμφανής η διαφορά είναι στην ανάδειξη της διαφοράς κουλτούρας ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Παρά το ότι η έμφαση βρίσκεται στον ιδεαλισμό και τη θυσία των ανταρτών για απατηλά πιστεύω, δε χωράει αμφιβολία ότι τους αναγνωρίζεται μία άλλη στόφα ανθρώπου σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Η σκηνή ανταλλαγής βρισιών είναι ένα πολύ καλό δείγμα αυτής της εμφανούς διαφοράς. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαφοροποίηση αυτή παίζει και η ανάδειξη του σημαντικού ρόλου των γυναικών στον ΔΣΕ από την ταινία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού ρόλου της Γιαννούλας (από τις καλύτερες παρουσίες, αν όχι ο καλύτερα δομημένος ρόλος, της ταινίας - που μάλλον οφείλεται στην γυναικεία ματιά της Καρυστιάνη) αλλά και των νεαρότερων κοριτσιών, παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν απαραίτητα συστατικά για να χτιστεί και το αναγκαίο ‘λαβ στόρυ’ (ακόμη και η αντιπαράθεση του μοναρχοφασίστα αξιωματικού με τη Γιαννούλα που έχει πάρει προσωπικό χαρακτήρα αποτελεί μία λανθάνουσα μορφή ερωτικής έλξης) που όμως το σενάριο και η ταινία χειρίζονται με προσοχή.
Αυτή η διαφοροποίηση του ΔΣΕ από έναν κλασσικά ανδροκρατικό στρατό, είναι ένα μόνο από τα στοιχεία ανάδειξης του ‘πολιτιστικά συγκεκριμένου’ περιβάλλοντος της ταινίας, που αναδεικνύει μία άλλου τύπου ‘ακρίβεια’ στην αναπαράσταση της ιστορίας, πέρα από το αν συνέβει έτσι, τότε, εκεί κλπ. που είναι μη σχετικά μεγέθη στην κρίση της δημιουργικής ανασύνθεσης/απεικόνισης ιστορικών γεγονότων. Σε αυτή τη διάσταση εντάσσεται και η διαφοροποίηση ανάμεσα στα ρεμπέτικα τραγούδιαπου τραγουδάνε οι κύρια Νοτιοελλαδίτες και παιδιά της πόλης του εθνικού στρατού σε αντιπαράθεση με τα (μη εξελληνισμένα ακόμη) ντόπια (σλαοβομακεδόνικα) τραγούδια στο γλέντι των ανταρτών. Παρεπιμπτώντος ο Βούλγαρης θέλωνατς να τονίσει την ελληνικότητα και των δύο πλευρών αναπαράγει μοντέλα ένοπλων συγκρούσεων της προ-βιομηχανικής εποχής. Και η ανταλλαγή αθυροστομιών όπως και τα γλέντια πριν ή ανάμεσα στη μάχη παραπέμπουν στην παράδοση των κλεφτών και αρματολών και της επανάστασης του ’21.
Τέλος το αμφίβολο τελικό ερώτημα της νεαρής αντάρτισσας που έχει επιβιώσει την κόλαση των ναπάλμ: «άραγε εμείς νικήσαμε?» ξανα-ανοίγει το ερώτημα του πως χτίστηκε η σημερινή σύγχρονη/μοντέρνα Ελλάδα πάνω στο νεκρό τοπίο των ναπάλμ, συνδέοντας την ιστορική της εμπειρία ξανά με το πως σήμερα οι Αμερικάνοι και οι πρόθυμοι (ντόπιοι και ξένοι, ή καλύτερα εθνικοί και διεθνείς) ‘χτίζουν’ το Ιράκ, το Αφγανιστάν...

Χρίστος Γιοβανόπουλος

...συνέχεια ανάρτησης

20 χρόνια μετά την πτώση ένα άλλο τείχος παραμένει όρθιο...

Σήμερα, 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους στο Βερολίνο, οι πανηγυρισμοί των ηγετών της Ε.Ε. είναι συμβολικοί και έντονοι. Δεν μπορούν να κρύψουν τη χαρά τους και το ομολογούν σε όλους τους τόνους: «Η πτώση του τείχους του Βερολίνου αντιπροσωπεύει όχι μόνο την κατάρρευση του ολοκληρωτισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αλλά είναι και ένα εντυπωσιακό σύμβολο της επανένωσης της Γερμανίας και ολόκληρης της Ευρώπης», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Όπως ακριβώς πριν 20 χρόνια διακήρρυταν παγκόσμια ειρήνη, ελευθερία (της αγοράς) και φυσικά το τέλος των ιδεολογιών, της ιστορίας και των πολέμων, έτσι και σήμερα πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Φυσικά, δεν υποστηρίζουμε ότι καλώς υπήρχε το τείχος στο Βερολίνο. Ωστόσο, είναι αν μη τι άλλο τραγικό να πανηγυρίζουν θύτες και θύματα μαζί, ηγέτες του σημερινου εκτρώματος που λέγεται Ε.Ε. με τον απλό κόσμο που βίωσε και τις καλές και τις άσχημες ιστορικές στιγμές του παρελθόντος.
Βέβαια, σήμερα οι εξαγγελίες για ειρήνη, δικαιοσύνη, ελευθερία έχουν πάει περίπατο και οι λαοί αντιστέκονται με κάθε τρόπο ενάντια στη σημερινή τάξη πραγμάτων και ψάχνουν διέξοδο για έναν άλλο κόσμο, που είναι εφικτός αλλά και αναγκαίος.
Μέσα σ'όλα αυτά, οι πασίγνωστοι U2 έδωσαν συναυλία στο Βερολίνο για να τιμήσουν κι αυτοί το γεγονός. Ωστόσο, ένα άλλο τείχος, το τείχος της ντροπής μένει όρθιο...
Στη μαρτυρική Γάζα, λοιπόν, όπως ολόσωστα επισημαίνει ο σκιτσογράφος Latuff πρέπει να γίνει συναυλία. Κι όχι μόνο συναυλία αλλά μια παγκόσμια διαμαρτυρία μέχρι να πέσει και αυτό το τείχος...
Εντέλει, με λίγη δόση κακίας θα λέγαμε τζάμπα μάγκες!
...συνέχεια ανάρτησης

Αποκλειστικό: Η κόκκινη κάρτα του ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφόρησε!

Είχαμε αναφερθεί κωδικά στο ρεπορτάζ της "Αυγής" σχετικά με την τοποθέτηση του Α. Τσίπρα στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ. Το μπλογκ Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί έναν πιο αναλυτικό σχολιασμό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και γι' αυτό τον αναδημοσιεύουμε στο τέλος του σχολίου μας. Διαβάζοντας τη σημερινή "Εποχή" φαίνεται ότι αυτές οι δηλώσεις αποδοκιμάζονται από πολλούς, ακόμα και από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι τώρα ήταν πολύ προσεκτικά και φειδωλά στις κριτικές τους προς την ηγεσία του ΣΥΝ.

Επίσης εντύπωση προκαλεί σημείο της συνέντευξης του Δ. Βίτσα στη σημερινή "Αυγή" όπου αναφέρει: "πχ. η πρόταση για διπλή ένταξη με "αυτοπρόσωπη" δήλωση μέλους του ΣΥΡΙΖΑ (αλήθεια ποιός σκέφθηκε τέτοια φρίκη;) είναι πρόταση αποκλεισμού με σαφή στόχο.". Πράγματι σ. Βίτσα, αυτή η πρόταση έχει σαν στόχο να είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ όσοι θέλουν και όσοι κάνουν τον "κόπο" να πατήσουν σε τουλάχιστον μια συνάντηση της τοπικής γραμματείας ή συνέλευσης ώστε να το δηλώσουν. Μεγάλη φρίκη ε; Μεγαλύτερη από το να υπάρχουν λίστες με χιλιάδες μέλη που δεν τα έχει δει κανείς ποτέ ( όπου η κάθε συνιστώσα θα μπορεί να δηλώσει τη "μάνα της και τον πατέρα της"...) και με δικαίωμα μάλιστα να καθορίζουν τις λειτουργίες και τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ...

Αποκλειστικό: Η κόκκινη κάρτα του ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφόρησε!

Δυστυχώς δεν πρόκειται για την ίδια κόκκινη κάρτα που ύψωσε ο Αλέκος στη Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο. Πρόκειται για την κόκκινη κάρτα που έδειξε στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης με την τοποθέτησή του στην Π.Γ του ΣΥΝ στις 3/11, και που επαναλήφθηκε στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ στις 6/11. Έτσι φτιάχνεται ένα διπλό ταμπλό, κατάλληλο για μαγικές ντρίμπλες: Από τη μια
το κείμενο Φλαμπουράρη με τα μέλη δι’ αντιπροσώπους και την αναγωγή της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ σε …σώμα. Από την άλλη η επιθετική τοποθέτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ, απαξιωτική για το εγχείρημα, απαξιωτική για τη γραμματεία, απαξιωτική για τις συνιστώσες και τους ανένταχτους που επιδιώκουν συγκρότηση και προχωρήματα.

Φαίνεται ότι κρυφίως ο ΣΥΝ έχει μια βασική εκτίμηση και κάνει μια βασική επιλογή: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποκτήσει ξανά δυναμική, το ΠΑΣΟΚ δεν αμφισβητείται ανοικτά, εμείς φτηνά τη γλυτώσαμε, κατοχυρώνουμε στα χειρότερά μας κι ένα 4%, ξεφύγαμε μέσω ΣΥΡΙΖΑ από τη ζώνη υποβιβασμού, επομένως συντηρούμε δυνάμεις και αναμένουμε. Η επιλογή που γεννά αυτή η εκτίμηση είναι η άρνηση της –μια φορά κι έναν καιρό- στρατηγικής επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ (τώρα μάθαμε ότι είναι λιγότερο στρατηγική επιλογή από άλλες, στρατηγικότερες επιλογές).

Η τοποθέτηση Τσίπρα όπως παρουσιάστηκε στην Αυγή ήταν ενδεικτική του ΣΥΡΙΖΑ που ζητά η ηγεσία. Ένας ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως ο ΣΥΝ:

Η πολιτική ενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συναρτάται με την παραρτηματοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (σ.σ κανένα προβληματισμό δε γέννησε η στάση του πορτογαλικού Μπλόκου;).

Με την αποδοχή του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» (σ.σ του αδιαμφισβήτητου της ΕΕ).

Με την αποδοχή του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» (σ.σ σοσιαλισμός είναι ο δημοκρατικός και ηθικός καπιταλισμός).

Η εκβιαστική αυτή τοποθέτηση ζητά από τον υπόλοιπο σημερινό πολιτικό ΣΥΡΙΖΑ να συρθεί πίσω από ορισμένες από τις κεντρικές πολιτικές επιλογές του ΣΥΝ. Και οδηγεί τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ στην οριστική ιδιώτευση. Αγνοεί το στοιχειώδες: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτινάχθηκε επειδή θαμπώθηκαν οι ανένταχτοι της αριστεράς από τον ευρωκομμουνισμό, από τον Μπερτινότι ή από τον ορισμό Κουβέλη για το σοσιαλισμό. Αλλά επειδή με σύγχρονο τρόπο επιχείρησε να απαντήσει στα σημερινά προβλήματα, συνθέτοντας, υπερβαίνοντας, ενώνοντας, ανασυνθέτοντας, αυτοαναιρώντας, τολμώντας να αμφισβητήσει την πολιτική ηγεμονία των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού. Αν οι κομματικοί ιεροφάντες δεν το καταλαβαίνουν, τότε έχουν δίκιο να εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα ‘φαγε τα ψωμιά του.

«Οι σύμμαχοι θέλουν δημοκρατία στη βάση και συγκεντρωτισμό στην κορυφή» λέει ο Τσίπρας δια της Αυγής. Αλήθεια η δημοκρατία στην κορυφή θα κατοχυρωθεί με την γραμματεία – παιδική χαρά, που παίζει με τα κουβαδάκια της και ονειρεύεται ότι «καθοδηγεί» τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί οποιαδήποτε μέχρι σήμερα απόπειρα εκχώρησης τμήματος της πραγματικής εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στον ΣΥΡΙΖΑ μπλοκαρίστηκε απολύτως (Γραμματεία, καθημερινή πολιτική παρέμβαση, αποφάσεις ΚΟ, ΜΜΕ). Ο Αλέξης αν και πρόλαβε στα 16 του την ΚΝΕ, εντρύφησε στις καλύτερες παραδόσεις του άλλου ρεύματος: φάτε δημοκρατία στη βάση, θα δημαγωγούμε με τη δημοκρατία στην κορυφή για να γίνει τελικά ότι θέλω εγώ…

Η κατάληξη των εκβιαστικών διλημμάτων του προέδρου του ΣΥΝ είναι: Ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ένα χαλαρό δημοκρατικό κοινωνικό κίνημα με μέλη (σ.σ. ίσως να μετονομαστεί και σε ΔΗΚΚΙ), ή θα παραμείνει εκλογική συμμαχία κοινοβουλευτικής χρήσης.

Όπως και να έχει το πρόβλημα δεν είναι οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί (πχ οι επί 50 χρόνια ηγεσίες των συνιστωσών, ή οι απαιτήσεις για 5 βουλευτές από το μαγαζί…). Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η ηγεσία του ΣΥΝ έχει καταλήξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσφέρει άλλη δυναμική, άρα …δεύτε τελευταίον ασπασμόν.

Στην περίπτωση αυτή τα πράγματα είναι χειρότερα από την κόκκινη κάρτα που δείχνει ο Αλέξης. Δεν αποβάλλεται απλά κάθε επιδίωξη για συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Αποβάλλεται ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Το τέλος θα είναι προαποφασισμένο και το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει να σφυρίξει τη λήξη και να πληρώσει το κόστος.

Σε αντίθετη περίπτωση τα πάντα είναι ανοικτά. Ενίοτε τα παιχνίδια κερδίζονται και από ομάδες που τρώνε αποβολή. Πώς το λένε το κλισέ; Ο κόσμος ήταν ο 12ος παίκτης μας…


...συνέχεια ανάρτησης

Ο δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε την "Αυγή"

Ο δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε την χθεσινή Αυγή. Στο ρεπορτάζ σχετικά με τα όσα είπε ο Αλ. Αλαβάνος στην παρουσίαση του βιβλίου της Ν. Βαλαβάνη υπάρχει ο τίτλος: "Αλ. Αλαβάνος: Είμαι μέλος μόνον του ΣΥΡΙΖΑ". Όποιος δει τα τελευταία δευτερόλεπτα του δεύτερου βίντεο (βρίσκεται στην προηγούμενη ανάρτησή μας) θα διαπιστώσει ότι από την φράση του Αλαβάνου λείπει η λέξη "μόνον". Αναφέρει ακριβώς: " ...αν με φωνάξετε σαν παρουσιαστή παρακαλώ πολύ να γράψετε Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ευχαριστώ!".
Τα συμπεράσματα δικά σας...


...συνέχεια ανάρτησης

Αλέκος Αλαβάνος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Χθες έγινε η παρουσίαση του νέου βιβλίου ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη με τίτλο "Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ" σε μια κατάμεστη αίθουσα στη Στοά του Βιβλίου. Από το μπλογκ της Ένωσης Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ πήραμε τα παρακάτω βίντεο με αποσπάσματα από την τοποθέτηση του Α. Αλαβάνου. Ο ίδιος μιλά για την αριστερά, τις αξίες της, τη σχέση της με την τέχνη ενώ ταυτόχρονα διατυπώνει πολλές εξαιρετικά σαφείς και χρήσιμες παρατηρήσεις για το πρόσφατο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. Δείτε τον και ακούστε τον:




...συνέχεια ανάρτησης

Η κόκκινη κάρτα του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε τη σημερινή τοποθέτηση του Νίκου Γαλάνη εκπροσώπου της ΚΟΕ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ:

Είναι αλήθεια πως στις μέρες μας η πραγματικότητα των παραστάσεων, έχει υποσκελίσει την πραγματικότητα των εννοιών. Ζούμε μία μεγάλη κρίση νοημάτων. Αυτός ο σύγχρονος καπιταλιστικός ιός έχει περάσει και στο σώμα της Αριστεράς. Στον ΣΥΡΙΖΑ ζούμε μια κρίση της έννοιας «κόκκινη κάρτα». Ορισμένοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κόκκινη κάρτα της αποβολής και ορισμένοι άλλοι την κόκκινη κάρτα μέλους. Ανεξαρτήτως προθέσεων, συνιστωσών και τάσεων, το πρόβλημα δεν είναι αυτό αλλά εκεί πλέον συμπυκνώνονται αρκετές αντιθέσεις, διαφορετικές αποχρώσεις και άλλα τέτοια διχαστικά. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθιά κρίση του ΣΥΡΙΖΑ που θα οδηγήσει ή στο τέλος του ή σε έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ.
Το πολιτικό πρόβλημα όμως του ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά της Αριστεράς, μπορεί να συνοψιστεί στο ακόλουθο δίλημμα: Θέλουμε μια Αριστερά της επιβίωσης, της συντήρησης της ίδιας μορφής και κατάστασης, μια Αριστερά τελματωμένη και ικανοποιημένη με το ρόλο κομπάρσου στο πολιτικό σκηνικό, ή θέλουμε μια Αριστερά πρωταγωνίστρια, που θα μετασχηματίζεται συνεχώς, που θα υπερβαίνει τα όρια και τα μεγέθη της και που επιτέλους, όχι απλά θα βάζει γκολ, αλλά θα νικάει τους αντιπάλους της;
Θα αγωνιστούμε, θα δώσουμε ζωή σε μια σύγχρονη Αριστερά, απεγκλωβισμένη από τις κατεστημένες νοοτροπίες των δεκαετιών της ήττας και της υπερτίμησης του αντιπάλου, ανεξάρτητη από μικροκομματικά συμφέροντα και προσωπικά δράματα, μια Αριστερά με ισχυρή πεποίθηση για τη δυνατότητα κατάργησης του νεοφιλελεύθερου και δικομματικού κατεστημένου;
Στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, βιώνουμε σε λανθάνουσα κατάσταση δύο διαφορετικές οπτικές, δύο διαφορετικές στρατηγικές, δύο διαφορετικές πολιτικές γραμμές, που το θεμέλιο της διαφορετικότητάς του δεν είναι απλά η «κόκκινη κάρτα».
Υποστηρίζουμε ή θέλουμε, ή ακόμα νομίζουμε πως υποστηρίζουμε, μια Αριστερά που σχεδιάζει, δρα, οργανώνεται σε μια στρατηγική ηγεμονίας. Μια στρατηγική νικηφόρας σύγκρουσης με το δικομματισμό. Μια Αριστερά δύναμη ανατροπής των συσχετισμών, δύναμη ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή σήμερα είναι η αντισυστημική Αριστερά. Γιατί το κρίσιμο ζήτημα στις αρχές του 21ου αιώνα είναι η ανατροπή των σχέσεων υποταγής και κυριαρχίας. Η επιτυχία για την οποιαδήποτε αριστερή πολιτική δεν είναι οι λαμπρές ιδέες και τα προγράμματα, αλλά η αλλαγή του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων.
Οι συνθήκες δημιουργούν πολλαπλές ευκαιρίες, είναι υπεργόνιμες για να καρπίσει μια Αριστερά ζωηρή, μάχιμη που θα τερματίζει τη νεοφιλελεύθερη επίθεση, θα αμφισβητεί την κυριαρχία του υπερτιμημένου αντιπάλου και θα βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία ενός ζωντανού προοδευτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε μπροστά σε δύο δύσκολα αλλά εξαιρετικά γεγονότα: α) Μια οικονομική κρίση που αυξάνει φτωχούς και φτώχεια, που στοιχίζει και ενώνει πληθυσμούς «από τα κάτω» ενώ συρρικνώνει τους «από τα πάνω», διευρύνοντας το μέγεθος του μεταξύ τους ρήγματος με εντυπωσιακούς ρυθμούς και β) Μια ευρεία κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης, κρίση πολιτικής, όπου στους συνηθισμένους ανθρώπους αυξάνεται το έλλειμμα συναίνεσης και αξιοπιστίας στο δικομματισμό, πολλαπλασιάζεται η επιφυλακτικότητα και η δυσαρέσκεια. Και είναι πλέον ορατό και ταυτόχρονα φόβος για τις δυνάμεις του κατεστημένου, ότι η κριτική και η απόρριψη σήμερα υπερβαίνουν την υπεράσπιση του υπάρχοντος συστήματος.
Ταυτόχρονα είναι υπαρκτή μία κοινωνική Αριστερά, πολύ ευρύτερη από την εκλογική και συνδικαλιστική επιρροή της οργανωμένης πολιτικής Αριστεράς, μια Αριστερά που διαπερνά τις παρυφές του ΠΑΣΟΚ, τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ, και του εξωκοινοβουλευτικού χώρου, τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι αν σήμερα δεν φαίνεται ικανή –ενώ είναι αναγκαία– η ενότητά της, αυτό που τουλάχιστον μπορεί να γίνει σαν ένα βήμα ή καλύτερα άλμα είναι η ενότητα στην κοινή δράση.
Μια ενότητα στην κοινή δράση που ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει συνεχώς να την υλοποιεί στοχεύοντας σε μια μεγάλη Αριστερά καθόλου ικανοποιημένη από τα σημερινά της εκλογικά ποσοστά, καθόλου εγκλωβισμένη στις παιδικές και γεροντικές ασθένειες που προκάλεσαν την αποσύνθεσή της.
Οι διαδικασίες ανασυγκρότησης της Αριστεράς απαιτούν υπερβάσεις, διαδικασίες και χώρους σύνδεσης, συγκρότησης, δράσης.
Το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ ούτε είπε, ούτε έδειξε, ούτε θα αποδείξει, ούτε μπορεί να συγκρουστεί με τις κοινωνικές δυνάμεις που το επέβαλαν και με την πολιτική της ΕΕ που συστήνει και επιτηρεί την άρνηση μιας μόνιμης και δίκαιης αναδιανομής του πλούτου. Γιατί η ρίζα του κοινωνικού ζητήματος είναι εκεί ακριβώς στις σχέσεις εργασίας και στη σχέση του παραγόμενου πλούτου με αυτούς που πραγματικά τον παράγουν και αυτών που τον καρπώνονται.
Η μια γραμμή για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να βρεθεί πρωταγωνιστής κάνοντας αντιπολίτευση με δηλωμένο στόχο το τέλος του δικομματισμού και την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ εκφραστής των συνηθισμένων ανθρώπων, του λαού της κρίσης, να πρωταγωνιστήσει στους κοινωνικούς αγώνες, να δημιουργήσει οργανωμένα το δημοκρατικό, πλουραλιστικό χώρο υποδοχής των άστεγων δυνάμεων της Αριστεράς, των δυσαρεστημένων οπαδών του ΠΑΣΟΚ, των ορφανών δυνάμεων της κοινωνικής Αριστεράς και των κινημάτων, των νέων που αμφισβητούν τις αξίες της αστικής κοινωνίας. Αυτό στο «οργανωτικό» σημαίνει απαίτηση για ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο πολιτικό φορέα κι όχι τσίρκο των συνιστωσών, ομάδων, τάσεων κ.λπ.
Η άλλη γραμμή είναι η γραμμή που θεωρεί παντοδύναμο το ΠΑΣΟΚ για τα επόμενα τρία χρόνια, συν άλλα δύο ή τρία μετά τις δεύτερες εκλογές, που θεωρεί ότι σαν ώριμο φρούτο ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ θα προστρέξει στον όμορο προγραμματικό χώρο του «ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ», που υποτιμάει τις δυνάμεις της και ικανοποιείται στη μικρή Αριστερά των δυστυχισμένων συνειδήσεων.
Αυτή η πολιτική θέλει έναν ΣΥΡΙΖΑ σωσίβιο στα δύσκολα, με λειτουργία παιδικών παιχνιδιών παραλίας. Αυτή η πολιτική οπτική στην ουσία –πέρα από ειλικρινείς προθέσεις– δεν επιλέγει στρατηγικά τον ΣΥΡΙΖΑ, βγάζει κόκκινη κάρτα και στέλνει το αισιόδοξο και αναγκαίο εγχείρημα της ενότητας της Αριστεράς στην εξέδρα.
Δεν μπορείς να μιλάς για ενότητα κι οργάνωση του λαού και να μην οργανώνεσαι ο ίδιος, και να μην οργανώνεις όλους όσοι θέλουν να παλέψουν για μια μεγάλη Αριστερά.
Γιατί είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2008 είχε πολιτικά τη στόφα μιας μεγάλης Αριστεράς, αλλά έμεινε οργανωτικά γυμνός. Η ήττα δεν ήρθε τότε, αλλά σήμερα το κακό φαίνεται με δρασκελιές να έρχεται.
Να το σταματήσουμε, με τον ΣΥΡΙΖΑ για την Αριστερά πρωταγωνίστρια δύναμη, επικίνδυνη για το σύστημα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ τολμηρά και κοινωνικά διευρυνόμενου, με τον ΣΥΡΙΖΑ απάγκιο των από τα κάτω, με τον ΣΥΡΙΖΑ των ενεργών μελών της Αριστεράς του 21του αιώνα.

...συνέχεια ανάρτησης

Παραμένουν στο αέρα οι συμβασιούχοι του ΥΠΠΟ - Κινητοποιήσεις αύριο

Κινητοποιήσεις πραγματοποιούν αύριο και μεθαύριο οι συμβασιούχοι του Δημοσίου (Στη συγκεντρώση θα συμμετέχουν και εργαζόμενοι με stage του νομού μας). Ειδικά για τους συμβασιούχους του υπ. Πολιτισμού διαβάστε στην εφημερίδα Εποχή ένα ρεπορτάζ γύρω από το εργασιακό καθεστώς τους και για την ίδρυση σωματείου stage στο ΥΠΠΟ. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της συνάντησης Σωματείων συμβασιούχων στο ΥΠΠΟ με τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, που για να πραγματοποιηθεί χρειάστηκε η επι τριήμερο κατάληψη του ΥΠΠΟ!
Να τονίσουμε κάτι που αναφέρεται στην ανακοίνωση και αφορά και την περιοχή μας (ειδικά το Άργος) και έχει να κάνει με την κάλυψη με ιδιωτικές δαπάνες ανασκαφών σε ιδιωτικά οικόπεδα, αφού με τις τρομακτικές ελλείψεις σε προσωπικό στις αρχαιολογικές υπηρεσίες μπορεί κανείς να περιμένει μέχρι και 10 χρόνια. Την ίδια στιγμή βέβαια χιλιάδες νέοι αρχαιολόγοι κοσμούν τις λίστες ανεργίας... (ειδικά για το θέμα του ΠΔ Παυλόπουλου που κλείνει ακόμα και την πόρτα των συμβάσεων σε αρχαιολόγους δείτε προηγούμενη ανάρτηση)

Συνάντηση με τον Υπουργό Πολιτισμού & Τουρισμού Π. Γερουλάνο
Σήμερα, 4/11/09, πραγματοποιήθηκε συνάντηση του Υπουργού Πολιτισμού & Τουρισμού με εκπροσώπους Σωματείων Συμβασιούχων του Υπουργείου. Στην συνάντηση παρευρέθηκε η Πρόεδρος του Συλλόγου Εκτάκτων Αρχαιολόγων Χρ. Θεοδωροπούλου και το μέλος του ΔΣ Αντ. Πιτσικούλης, θέτοντας το προβληματικό εργασιακό καθεστώς των Αρχαιολόγων σε δημόσια έργα και σε ιδιωτικά οικόπεδα. Τονίστηκε η απαράδεκτη πρακτική να πληρώνουν ιδιώτες τα έξοδα ανασκαφών, που θα έπρεπε να αναλαμβάνει το Υπουργείο. Κατατέθηκαν επίσης προτάσεις του Συλλόγου για τον τρόπο μοριοδότησης των αρχαιολόγων στις προκηρύξεις του ΑΣΕΠ.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης τέθηκαν τα ζητήματα που απασχολούν τους έκτακτους εργαζομένους στο ΥΠΠΟΤ και ο Υπουργός ενημερώθηκε για τα εργασιακά μας θέματα και παρουσίασε τις θέσεις του.
Συγκεκριμένα:
Α. Για το θέμα της πληρωμής των ασφαλιστικών που δεν εντάσσονται στην τροπολογία Σαμαρά προκρίνει ως λύση μία Νομοθετική Ρύθμιση, ενώ τη δικαστική οδό την θεωρεί «καταστροφική εξέλιξη».
Β. Για το φλέγον ζήτημα του 24μηνου περιορισμού του Π.Δ. του Παυλόπουλου θεωρεί, ότι είναι απαράδεκτο να εκπαιδεύεις έναν εργαζόμενο δυο χρόνια και μετά να τον διώχνεις. Έχει μια λύση κατά νου, αλλά θα το εξετάσει μαζί με τα υπόλοιπα προβλήματα. Επίσης υποστήριξε ότι πρέπει να βρεθεί μια γέφυρα μέχρι την οριστική λύση του προβλήματος υποστελέχωσης.
Γ. Η πλήρωση κενών οργανικών θέσεων υποστηρίζει ότι θα γίνει «αξιοκρατικά και όχι τυπολατρικά» μέσω ΑΣΕΠ. Παραδέχτηκε ότι υπάρχουν εξειδικεύσεις που απαιτούν πρακτική εμπειρία πιο σημαντική από τα πτυχία.
Ο Υπουργός δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα μέχρι την τελική απόφαση των άλλων εμπλεκόμενων υπουργείων και ανακοίνωσε ότι θα συναντηθεί για τα ζητήματα με τον Πρόεδρο του ΑΣΕΠ κο. Βέη και με τον Υπουργό Εσωτερικών κο. Ραγκούση την επόμενη εβδομάδα.
Πέρα από την υπόσχεση για τακτική επικοινωνία με εκπροσώπους των σωματείων, θεωρούμε ότι ως τώρα εισπράττουμε μόνο υποσχέσεις και καλή διάθεση. Περίοδος χάριτος δεν υπάρχει. Είμαστε σε αδιέξοδο και ζητούμε άμεσες λύσεις των προβλημάτων μας στην πράξη.
Ο αγώνας συνεχίζεται αύριο στην συγκέντρωση του ΣΕΚΑ στις 11:00 στην Πλ. Ομονοίας με κύριο αίτημα την κάλυψη των οργανικών κενών με μόνιμη και σταθερή εργασία και όχι με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Τέρμα στην ομηρία των εκτάκτων αρχαιολόγων.

...συνέχεια ανάρτησης

Η πρόταση της ΚΟΕ για τη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά εξαιρετική σημασία σχετικά με την συνέχεια του εγχειρήματος. Ειδικά όταν το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλά πολιτικά "φάουλ", τα οποία εκθέτουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοια παραδείγματα είναι η αναγγελία της "προγραμματικής αντιπολίτευσης" χωρίς να έχει συζητηθεί και συμφωνηθεί εντός του ΣΥΡΙΖΑ (ούτε καν από τη γραμματεία), δημιουργώντας συγχύσεις ακόμα και εντός του ΣΥΝ και η στάση για την τρομοκρατία όπου στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ την αναγόρευσαν σαν τη μεγάλη απειλή για την κοινωνία και την δημοκρατία (!) φτάνοντας στο σημείο άνθρωποι που δεν είχαν προτείνει 3 χρόνια να γίνει διαδήλωση για κάποιο από τα σημαντικά ζητήματα που καίνε την ελληνική κοινωνία να θέλουν να βγούμε στους δρόμους για να καταδικάσουμε την τρομοκρατία!
Στη σημερινή "Αυγή" παρουσιάζεται η τοποθέτηση του Αλ. Τσίπρα στο χθεσινό ΠΓ η οποία χαρακτηρίζεται από νευρικότητα, επιθετικότητα απέναντι στις συνιστώσες και τουλάχιστον μη κατανόηση των προτάσεων των συνιστωσών (αναφέρει "Οι σύμμαχοι θέλουν δημοκρατία στη βάση και συγκεντρωτισμό στην κορυφή") τις οποίες χαρακτηρίζει "παιχνιδάκι"!
Παρακάτω διαβάστε το "παιχνιδάκι" της ΚΟΕ. Την πρότασή της για την συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ:

πρόταση της ΚΟΕ
για την πολιτική και οργανωτική συνδιάσκεψη
του ΣΥΡΙΖΑ

Η ΚΟΕ καταθέτει την πρότασή της προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφοντας τις γενικές ιδέες που πρέπει να χαρακτηρίζουν τον πολιτικό και οργανωτικό μετασχηματισμό του εγχειρήματος. Είναι αυτονόητο ότι η έστω σύντομη πορεία προς την Π.Σ. πρέπει να περάσει μέσα από την ανάπτυξη όλου του προβληματισμού μπροστά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή τη διαδικασία η ΚΟΕ δηλώνει ανοικτή σε ιδέες, σκέψεις και προτάσεις για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νέο τοπίο πρέπει

να συγκροτήσει μια μεγάλη αριστερά αναχαίτισης, αντίστασης, πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής. Με σύγχρονες ιδέες και αξίες, με νέες μορφές οργάνωσης. Μια αριστερά που συμπεριλαμβάνει διαφορετικά ρεύματα και συνισταμένες, γειώνεται στην κοινωνία και στους χώρους και ορίζεται από την κεντρική κατεύθυνση μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. Το ζητούμενο της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, αλλά και των τριών χρόνων ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο πολιτικός και οργανωτικός μετασχηματισμός του εγχειρήματος, με ορίζοντα την αριστερά του 21ου αιώνα: Αριστερά πρωταγωνιστική, λαϊκή, μάχιμη, άφοβη, σύγχρονη, με μόνιμο στόχο την έκφραση του λαού της κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νέο τοπίο δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο σε δύναμη αντιπολίτευσης. Θα πρέπει να αποτελέσει και πάλι την πρωταγωνίστρια δύναμη της πολιτικής σκηνής, επιχειρώντας στα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού να αποδεικνύει ότι η λύση είναι στην αριστερά. Το σημαντικό πολιτικό κενό που δημιουργεί η κρίση, (καθώς τα κοινωνικά στρώματα που συμπιέζονται σήμερα σε πρωτόγνωρο βαθμό αναζητούν μια νέα πολιτική έκφραση), μας επιτρέπει τη φιλοδοξία της αριστεράς - πρωταγωνιστικής δύναμης.

Στην νέα μετεκλογική κατάσταση, παρά τις φαντασμαγορίες των ΜΜΕ, το ΠΑΣΟΚ είναι ευάλωτο. Επειδή δεν θέλει, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ξεφύγει από τα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, το στενό κορσέ της ΟΝΕ και του Συμφώνου Σταθερότητας, το ΠΑΣΟΚ δεν θα υιοθετήσει μια διαφορετική φιλολαϊκή – κοινωνική πολιτική. Αργά ή γρήγορα ο λαός θα έρθει αντιμέτωπος με μια κυβέρνηση που θα σταθεί απέναντί του, προκλητική και ανάλγητη, όπως και η προηγούμενη. Ο κυνισμός της κατάργησης των εργαζόμενων στα stage, ήταν ενδεικτικός.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε να προφητεύει την αντιλαϊκή πολιτική, ούτε όμως και να δημιουργεί εφησυχασμό μέχρι να δούμε «πού το πάει το ΠΑΣΟΚ». Ο ρόλος του είναι να προετοιμάζει το λαϊκό παράγοντα, το λαϊκό κίνημα, τον εργαζόμενο κόσμο, για τους κοινωνικούς αγώνες που δεν μπορεί παρά να ξεσπάσουν. Αυτό προϋποθέτει τον πολιτικό μας αυτοπροσδιορισμό. Στις συγκεκριμένες κυβερνητικές συνθήκες αυτή η κατεύθυνση παίρνει τη μορφή της «αριστερής αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ». Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εμποδίσει το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει τον νεοφιλελευθερισμό, και παράλληλα να μην αφήσει την ΝΔ να καρπωθεί την κυβερνητική φθορά. Μην επιτρέψουμε να λειτουργήσει ξανά το δικομματικό εκκρεμές.

Το κρίσιμο στοίχημα της επόμενης μέρας του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανεξάρτητη πολιτική του ταυτότητα η κοινωνική του διεύρυνση, δηλαδή η δουλειά με τον κόσμο σε κάθε χώρο. Η οριοθέτηση από το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού πρέπει να συνοδεύεται από το κάλεσμα για ενότητα δράσης στον κόσμο που ψήφισε άλλες δυνάμεις της αριστεράς, ΠΑΣΟΚ, Οικολόγους κλπ.

Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση στο δικομματισμό. Η ανάδειξη της αριστεράς στο αντίπαλο δέος του πολιτικού συστήματος και η φιλοδοξία μιας μεγάλης ανατροπής. Η δεύτερη ευκαιρία που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει πράξη, εμπνέοντας και πάλι τον κόσμο της αριστεράς, κάνοντας ξανά ρεαλιστικό σχέδιο τον διεμβολισμό των κομμάτων εξουσίας και την απόσπαση κοινωνικών τμημάτων από την δικομματική επιρροή.

Η ριζοσπαστική αντισυστημική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που έδωσε ώθηση και υπόληψη στο εγχείρημα. Είναι το αδιαπραγμάτευτο συνεκτικό στοιχείο που οπλίζει τον αγώνα μας ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον δικομματισμό. Η μετεκλογική τοποθέτηση για την «προγραμματική αντιπολίτευση» μετατοπίζει τον λόγο και την πρακτική που κατοχύρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα και ορίζει μια διαφορετική στάση απέναντι στον δεύτερο εταίρο του δικομματισμού. Η αντισυστημική φυσιογνωμία δεν σημαίνει αντισυστημική αερολογία. Αφορά τη μόνιμη και διαρκή απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπεράσει το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού που υπηρετεί τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η πολιτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προϋπόθεση για την οργανωτική ανασυγκρότηση, αλλά και ατελές βήμα αν δεν προχωρήσουμε σε άμεσες ανατροπές στο οργανωτικό ζήτημα. Η οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο των μελών, των τοπικών και κλαδικών επιτροπών, αλλά και του πολιτικού του κέντρου, έχει σαν άμεση προϋπόθεση τη συμφωνία και στην κεντρική πολιτική κατεύθυνση, αλλά και σε πρακτικές που αποτελούν μέχρι σήμερα εμπόδιο στην ενοποίηση σχημάτων, παρεμβάσεων, κινήσεων στο συνδικαλιστικό και στο αυτοδιοικητικό επίπεδο.
Η απαίτηση για οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από την πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ήταν ανταπόκριση στη ζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η ζήτηση σπαταλήθηκε προς χάριν άλλων προτεραιοτήτων και μια πρώτη ευκαιρία (οργανωτική και πολιτική) χάθηκε. Η δεύτερη ευκαιρία που σήμερα έχουμε μπροστά μας, δεν μπορεί να σπαταληθεί ούτε με νέες αναβλητικές και ασαφείς αποφάσεις για τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και με οργανωτικά σχήματα που απομακρύνουν τον πολιτικό από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν ενιαίο πολιτικό οργανισμό. Να κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα από την εκλογική συμμαχία με στόχο την εκλογική επιβίωση και να προχωρήσει σε έναν ενιαίο οργανισμό που δεν πρέπει να ταυτίζεται με κόμμα. Να ξεπεράσει το στάδιο του μαζικού κοινωνικού και πολιτικού χώρου από όπου οι συνιστώσες αντλούν δυνάμεις. Να σταματήσει να αποτελεί «εργαλείο». Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ξεπεράσει το άθροισμα των ανεξήγητα –στα μάτια της κοινωνίας- πολλών και ανταγωνιστικών συνιστωσών. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει το άθροισμα πραγματικών συνισταμένων δυνάμεων και ρευμάτων. Αυτός είναι ο πλούτος του. Να διευρυνθεί κοινωνικά, να κάνει δουλειά στους χώρους, να επιμένει στην αριστερή πολιτική ταυτότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να συγκροτηθεί. Με εγγραφές μελών στη βάση, στις τοπικές και κλαδικές επιτροπές. Με ζωή και λειτουργία των τοπικών, κλαδικών και θεματικών επιτροπών. Με ενδιάμεσα όργανα και πανελλαδικές διαδικασίες, αξιόπιστες και μη αμφισβητήσιμες των οποίων οι αποφάσεις δεν ευτελίζονται. Με συγκρότηση ενός πραγματικού, αξιόπιστου, αρμόδιου και υπεύθυνου πολιτικού κέντρου. Με δομές και διαδικασίες δημοκρατικές που εκφράζουν τον πλουραλισμό του εγχειρήματος, αλλά πάνω από όλα εκφράζουν τη φωνή του κόσμου της αριστεράς και την αναγκαιότητα για μια μεγάλη, φιλόδοξη, σύγχρονη αριστερά.

Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι όσοι συμφωνούν με το πρόγραμμα και τα βασικά ντοκουμέντα του ΣΥΡΙΖΑ και εγγράφονται αυτοπροσώπως στις τοπικές επιτροπές αποκτώντας κάρτα μέλους (είτε ανένταχτοι, είτε ενταγμένοι σε συνιστώσες). Ένταξη στην αριστερά σημαίνει συμμετοχή στα μέτρα και στις δυνατότητες του καθένα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενεργά μέλη που συμμετέχουν στις τοπικές ή κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ και συνεισφέρουν οικονομικά. Δεν μπορεί να έχει μητρώα αυτοδικαίως χρισμένων μελών ΣΥΡΙΖΑ που συμμετέχουν αποκλειστικά και μόνο στα εσωτερικά δημοψηφίσματα.

Οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές αποτελούν το κύτταρο της λειτουργίας και της διαμόρφωσης των κατευθύνσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή σε αυτές είναι κριτήριο για τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Η λειτουργία των επιτροπών γίνεται σε τακτική βάση, όχι μόνο ή κυρίως προεκλογικά, με αντικείμενο τις πολιτικές πρωτοβουλίες που ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει σε επίπεδο πόλης, δουλειάς, νεολαίας. Οι γενικές συνελεύσεις των επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ζωντανό, αποφασιστικό και αρμόδιο κύτταρο.

Πολιτικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η γραμματεία σε σύνδεση με την Κ.Ο. και κοινή συναπόφαση στα κρίσιμα θέματα. Άμεσα χρειάζεται η αποσαφήνιση αρμοδιοτήτων ανάμεσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, την εκπροσώπηση στα ΜΜΕ και τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Μια Γραμματεία αναρμόδια και αδύναμη, που δεν αποφασίζει το κεντρικό στίγμα, τους στόχους, την κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εύκολο θύμα απαξίωσης. Εκ των πραγμάτων τότε η πολιτική αρμοδιότητα μεταφέρεται αλλού. Να συμφωνήσουμε ρητά και να αποδειχτεί πρακτικά ότι η σύνδεση της ΚΟ με τη Γραμματεία είναι ικανοποιητική, και ότι η Γραμματεία αποτελεί το κέντρο της πολιτικής ευθύνης του ΣΥΡΙΖΑ. Για την αποτελεσματικότερη λειτουργία είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα συντονιστικό όργανο που θα μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο συχνά.

Το οικονομικό ζήτημα πρέπει να λυθεί σε πρώτη φάση με την δημιουργία ισχυρού ταμείου που να χρηματοδοτεί τις δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ κεντρικά, αλλά και τις ανάγκες των τοπικών και νομαρχιακών επιτροπών. Στην προοπτική του ενιαίου πολιτικού οργανισμού, οι συνιστώσες δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται και το σύνολο των αναγκών να τίθενται υπό κοινούς και συμφωνημένους καταμερισμούς.

Ο πληγωμένος πλουραλισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο εκπροσώπησης, πρέπει να ξεπεραστεί. Αφαιρεί από τη δυναμική του εγχειρήματος η επανειλημμένη καταπάτηση της απόφασης για γραφείο τύπου που να υλοποιεί την κατεύθυνση της πλουραλιστικής εκπροσώπησης. Η έλλειψη πλουραλισμού στην κοινοβουλευτική ομάδα είναι αποτέλεσμα χρόνιων μονοπωλιακών καταστάσεων στη δημόσια έκφραση. Και επειδή η πλουραλιστική εκπροσώπηση όσο δεν έχει κανόνες δεν υλοποιείται, ας βάλουμε κανόνες, όρους και ποσοστώσεις στη δημόσια παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει με επιδίωξη συναίνεσης και αν αυτή δεν είναι δυνατή με ενισχυμένη πλειοψηφία. Οι εκπρόσωποι στα Πανελλαδικά Σώματα εκλέγονται με ενιαίο μέτρο σε όλη την Ελλάδα, και με πρόνοια -σε πρώτη φάση- για εκπροσώπηση ανένταχτων και συνιστωσών.

...συνέχεια ανάρτησης

Κρατήστε ένα stage στο δημόσιο, για τον Πάγκαλο...2

Με αφορμή την προγηούμενη προκήρυξη του ΔΙΚΑΙΩΜΑ και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα προγράμματα stage δείτε το βίντεο από την εκπομπή του Λαζόπουλου που εμπεριέχει κομμάτια από συνέντευξη του Θ.Πάγκαλου σε πρωινή εκπομπή του Mega.
Ο Μίμης Ανδρουλάκης είχε αναφερθεί στον ορισμό του Πάγκαλου στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης σαν τον "τραμπούκο" (με την καλή έννοια!) που χρειάζεται σε κάθε κυβέρνηση. Και η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα ο Πάγκαλος κάνει καλά τη δουλειά του. Και για την υπόθεση του λιμανιού τα έβαλε με την Κατσέλη που αργοπορεί να λήξει η απεργία και με το θέμα των stage βγαίνει σαν λαγός να ειρωνεύεται, να υποτιμά και να απαξιώνει την εργασία τους. Λείπει βέβαια το απόσπασμα της εκπομπής που τους παρομοιάζει με πορτοφολάδες... Ενώ οι κυβερνήσεις που συμμετείχε, φυσικά και δεν υπήρξαν μόνο "πορτοφολάδες" αφού, εκτός από τα πορτοφόλια, μας πήραν και τα σώβρακα... Η "σοσιαλιστική" βαρβαρότητα συνεχίζεται...
Δείτε και προηγούμενη ανάρτησή μας Κρατήστε ένα stage στο δημόσιο, για τον Πάγκαλο...

...συνέχεια ανάρτησης

dikaioma στην εργασία!

Επειδή η δουλειά είναι δικαίωμα και όχι ομηρία,
επειδή οι εργαζόμενοι, με stage ή χωρίς, δεν είναι παράνομοι,
επειδή η ευελιξία δεν σημαίνει ευκολία,
επειδή οι άνεργοι δεν είναι τεμπέληδες,
επειδή ο φόβος πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο,
επειδή πολλά μας ενώνουν και λίγοι μας χωρίζουν...
επειδή είμαστε οργισμένοι με τον εργασιακό μεσαίωνα που μας παρουσιάζουν ως μονόδρομο...
και για πολλούς ακόμα λόγους που μπορεί ο καθένας να φανταστεί...

προσυπογράφουμε 100% την προκήρυξη που έβγαλε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ-dikaioma.gr

δεν είμαστε 25.000
ΕΙΜΑΣΤΕ 2.000.000

Γιατί τόσοι είναι σήμερα συνολικά οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, οι ευέλικτοι. Τόσοι είναι όλοι μαζί όσοι περιμένουν στις ουρές του ΟΑΕΔ, όσοι δουλεύουν μαύρα, χωρίς δικαιώματα, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου χωρίς να ξέρουν τι θα κάνουν και που θα βρίσκονται αύριο, σε εργολαβίες, ενοικιαζόμενοι, με μπλοκάκι, με stage.

Ποιος λέει «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών»;
Ποιος λέει «Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας»;
Ποιος λέει «Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως ο νόμος ορίζει»;

Όχι, δεν τα λέμε εμείς αυτά. Τα λέει το Σύνταγμα, στο άρθρο 22. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί που μιλάνε για το Σύνταγμα και τη νομιμότητα; Ποια κυβέρνηση υπεράσπισε το δικαίωμα στην εργασία και την ασφάλιση; Πότε και πως; Ας γίνουμε λοιπόν εμείς η γενιά του άρθρου 22, τα δύο εκατομμύρια των πολιτών - εργαζόμενων, άνεργων και απασχολήσιμων - που σπρώχνονται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής.

Λέμε «φτάνει πια» στα κόμματα του δουλέματος, σε όσους τα 20 τελευταία χρόνια κυβερνούν μεγαλώνοντας τη στρατιά της ανασφάλειας και της εκμετάλλευσης, για όσους έκαναν νόμο τη μαύρη, ανασφάλιστη, χωρίς δικαιώματα εργασία και τη συγκαλυμμένη ανεργία.

Δεν είναι απέναντί μας οι εργαζόμενοι που έχουν μια σταθερή δουλειά, που διατήρησαν κάποια δικαιώματα, που έχουν έναν κανονικό μισθό, στον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα. Είναι σύμμαχοί μας, πρέπει να τους κάνουμε συμμάχους μας. Η κατάργηση των δικών τους δικαιωμάτων σημαίνει ακόμα χειρότερες μέρες για μας. Η δικιά μας ανασφάλεια είναι απειλή και για τα δικά τους δικαιώματα. Λέμε όχι στη διάσπαση των εργαζόμενων. Λέμε ναι σε ένα μέτωπο της εργασίας. Αυτό θα έπρεπε να χτίζει η ηγεσία της ΓΣΕΕ αντί να γίνεται γραφείο τύπου των κυβερνήσεων, να διασπά τους εργαζόμενους, να επιτίθεται στη γενιά των 400 ευρώ.

Έρχονται σήμερα να μας πουν ότι καταργούν μια άδικη σχέση εργασίας. Γιατί τότε δεν καταργούν τα stage στον ιδιωτικό τομέα; Γιατί εξακολουθούν να χρηματοδοτούν χιλιάδες εργοδότες ώστε να εκμεταλλεύονται φτηνούς και ανασφάλιστους εργαζόμενους; Ζητάμε την κατάργηση των stage σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αλλά απαιτούμε από το κράτος να εξασφαλίσει το δικαίωμα των νέων ανθρώπων και όλων των πολιτών στην εργασία και την κοινωνική ασφάλιση. Να μην παρουσιάζουν ως κοινωνικό έργο ότι πετάνε μερικές χιλιάδες εργαζόμενους ακόμα στο δρόμο χωρίς να λένε πως θα ζήσουν ούτε αυτοί ούτε οι εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα άνεργοι.

Απαιτούμε από τη σημερινή κυβέρνηση να αφήσει το επικοινωνιακό παιχνίδι και να προχωρήσει άμεσα σε προσλήψεις και άνοιγμα μόνιμων θέσεων εργασίας για την κάλυψη των χιλιάδων κενών θέσεων στο δημόσιο τομέα. Εκτός και αν την προστασία του πολίτη την έχει αναλάβει αποκλειστικά η αστυνομία και δεν χρειαζόμαστε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κοινωνικές υπηρεσίες.

Για κάθε μία θέση που σήμερα καλύπτεται με μπλοκάκια, συμβάσεις, stage, μία θέση σταθερής και μόνιμης εργασίας. Να αναγνωριστούν εργασιακά δικαιώματα σε όσους απασχολήθηκαν δήθεν για μαθητεία ή παροχή υπηρεσιών. Να πάρουν αναδρομικά τα ένσημα και τις αποδοχές που δικαιούνται και τους στέρησαν. Να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία τους. Καμιά απόλυση. Εργασία με νόμιμες αποδοχές, δικαιώματα, κοινωνική ασφάλιση μέχρι να πληρωθεί η θέση ως θέση μόνιμης εργασίας.

Ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να πετύχει πολλά. Το πολύ - πολύ να πλουτίσουν κάποιοι δικηγόροι. Τα 2.000.000 ή τα 4.000.000 μπορούν να πετύχουν πολύ περισσότερα από τις 25.000. Αυτός είναι ο δικός μας ρεαλισμός. Με οργάνωση των εργαζομένων και ανέργων, με επιτροπές αγώνα των εργαζόμενων στα stage, των ευέλικτων, των άνεργων, με συλλόγους και σωματεία. Για το δικαίωμα στη δουλειά, για εργασία με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ
Για την Αργολίδα τηλέφωνο επικοινωνίας: 6932 060124, 6946 901764
e-mail: shotiris1881@yahoo.com
http://www.dikaioma.gr/
...συνέχεια ανάρτησης