Για την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με Τσίπρα - Κουρουπλή στο Άργος

Όσοι ενημερώνονται για τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ θα γνωρίζουν για μια εσωτερική αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει ύστερα από τις προσπάθειες της ηγεσίας του ΣΥΝ να επιβάλει ως ομιλητές σε σειρά κεντρικών εκδηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ μέλη της "Ενωτικής Κίνησης" (Μητρόπουλος, Κοτζιάς, Κουρουπλής,...). 

Σύμφωνα με άρθρο του Δρόμου: "Η ηγεσία του ΣΥΝ διολισθαίνει σε αποφάσεις που κάθε άλλο παρά έχουν συμφωνηθεί από κοινού με τις υπόλοιπες συνιστώσες, ούτε έχουν επικυρωθεί από κανένα αποφασιστικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δείχνει και το νέο «επεισόδιο», με αφορμή την εμφάνιση του Α. Μητρόπουλου ως ομιλητή σε κεντρική εκδήλωση, που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία για την αρνητική τοποθέτηση των εκπροσώπων όλων σχεδόν των συνιστωσών (πλην ΔΗΚΚΙ)."

Μέρος αυτών των "επεισοδίων" συνιστά και η εμφάνιση του Π. Κουρουπλή ως συνομιλητή του Α. Τσίπρα σε εκδήλωση που οργανώνεται στο Άργος, με την ιδιότητα μάλιστα του μέλους της "Ενωτικής Κίνησης". Ενημέρωση, τουλάχιστον κάποιων, συνιστωσών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας έγινε αφού είχε δημοσιοποιηθεί η εκδήλωση!!!
Μάλιστα η χρήση του μπλογκ του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας είναι ενδεικτική της στάσης της ηγεσίας του τοπικού ΣΥΝ. Για δεύτερη φορά ανέβηκε από μέλος συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ άρθρο-ρεπορτάζ του Δρόμου με τίτλο "Πολλαπλασιάζονται οι διεργασίες, αλλά και οι προβληματισμοί" το οποίο άντεξε λίγες μόνο ώρες (δείτε την εικόνα δίπλα) μέχρι να το εξαφανίσουν (δείτε το λινκ απενεργοποιημένο: http://syriza-argolidas.pblogs.gr/?post_not_found) !!! Προφανώς κάποιοι επιδιώκουν το μπλογκ του ΣΥΡΙΖΑ να μοιάζει περισσότερο με μπλογκ του ΣΥΝ ή της Αυγής παρά με μπλογκ του συμμαχικού σχήματος.

Όσον αφορά τον Π. Κουρουπλή να θυμίσουμε ότι ψήφισε το πρώτο μνημόνιο ενώ σε συνέντευξή του στην Αυγή αναφέρει ξεκάθαρα ότι στόχος είναι ένα κεντροαριστερό μέτωπο: "Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις οφείλουν να απαλλαγούν αφενός μεν από παραδοσιακές εμμονές που τροφοδοτούν την πολυμέρειά τους, αφετέρου δε να υποτάξουν το υπερτροφικό εγώ σε ένα κεντροαριστερό, πολιτικό, συλλογικό εμείς.". Στη συνέχεια της ίδιας συνέντευξης δηλώνει ερωτευμένος με το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του έως το μεσοπρόθεσμο!!!

Κι άλλοι ερωτευτήκαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι...

Το βράδυ της ίδιας μέρας που έγινε αφισοκόληση για την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ κολλήθηκαν και αφίσες από το ΚΚΕ με συνθήματα "Λαϊκή Εξουσία", "Αποδέσμευση από την ΕΕ" και "Διαγραφή του χρέους" εκ των οποίων πολλές πάνω από τις αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕΕΕ... ΟΛΟΙ!  

...συνέχεια ανάρτησης

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ: μη γκρινιάζεις, ξεσηκώσου!

Η διαφήμιση "Pressure" για την 3η Athens Biennale με θεματικό τίτλο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ συμπυκνώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλο το φάσμα των αντιθέσεων που λαμβάνουν χώρα στην ελληνική κοινωνία στις μέρες μας.
Η πλοκή της διαφήμισης είναι η παράθεση σε αργή κίνηση 6 μικρών γεγονότων, περίπου καθημερινών σε μια πόλη όπως η πρωτεύουσα Αθήνα, αλλά εντυπωσιακών, ταυτόχρονα. Εντυπωσιακών ακριβώς γιατί είναι καθημερινές σκηνές που φυσιολογικά θα έπρεπε να σοκάρουν για/με την ωμότητά τους.
Στην πρώτη σκηνή ένας αστυνομικός (που μόνο από την εμφάνισή του είναι αποκρουστικός και διόλου φιλικός προς τον πολίτη, με τη στρατιωτική του εξάρτυση να τον κάνει απρόσιτο και “κλειστό” στα μηνύματα της πραγματικότητας) να δέχεται επίθεση με κόκκινο χρώμα, με φόντο ένα κατάστημα εξίσου απροσπέλαστο και γκρίζο. Το κόκκινο χρώμα της μπογιάς συμβολίζει αφενός το χρώμα της ζωής σε αντίθεση με το γκρίζο (μαύρο εν ολίγοις) χρώμα της επιβολής αφετέρου την αυθόρμητη κίνηση μιας οργισμένης νεολαίας που αντιδρά απρόβλεπτα και καταστροφικά (ή μήπως δημιουργικά;).
Στη δεύτερη σκηνή μια γυναίκα της πόλης, ντυμένη στους ρυθμούς της μόδας, κάνει εμετό μπροστά στις βιτρίνες ακριβών και σικάτων μαγαζιών. Άραγε η ζωή της γίνεται αβάσταχτη επειδή ξοδεύει, εκτός από χρήματα, την ίδια της τη ζωή στην αγορά του δήμου ή μήπως είναι εργαζόμενη-λάστιχο, δώδεκα ώρες ορθοστασία για ένα παιδικό γάλα, για ένα βράδυ μπροστά στην TV, για ένα αδειανό πουκάμισο;
Την ίδια στιγμή, στην επόμενη σεκάνς, δύο χέρια κρατούν ένα δοχείο για να δεχτούν την έσχατη βοήθεια, ένα πιάτο φαγητό, στο συσσίτιο όπως στην κατοχή πριν 70 χρόνια. Η αλληλεγγύη δείχνει το δρόμο και η ζωή τραβάει την ανηφόρα...
Σε μια συνοικία γεμάτη σκουπίδια εμφανίζεται από ψηλά ως άχρηστο εξίσου αντικείμενο μια τηλεόραση, ο υπέρτατος αγωγός της εικονικής πραγματικότητας, να πέφτει στο κενό, προκειμένου ο κρότος της να σπάσει ίσως τη σαστιμάρα της κοινωνίας ενδεχομένως. Ένα “φτάνει πια” στα σκουπίδια-ψέματα διαπερνά τη σκέψη.
Έπειτα, με φόντο το Πανεπιστήμιο Αθηνών (τη Μέκκα της γνώσης και του ορθολογισμού κατά κάποιο τρόπο αλλά ταυτόχρονα και κοιτίδα ελευθερίας), ένας νεαρός “ταραξίας” εκσφενδονίζει με ιδιαίτερη φυσικότητα μια βόμβα μολότωφ προς τον “εχθρό” εν μέσω μιας θολής ατμόσφαιρας κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η αγανάκτηση γίνεται το σύγχρονο μότο.
Παράλληλα, ένας άλλος νεαρός φτύνει την άσπρη σκόνη γιατί παλεύει να ζήσει σε μια κοινωνία που μονίμως βρίσκεται σε κατάσταση νάρκης, για να μην αντιδρά στα πειράματα που εξελίσσονται: πόσο αντέχει ένας άνθρωπος ή μια κοινωνία την καταπίεση;
Με λίγα λόγια η διαφήμιση "Pressure" περιγράφει ένα όριο στην πίεση αυτή, ένα όριο που εμφανώς παραβιάζεται παντοιοτρόπως αλλά η ζωή κυλάει ομαλά, επιφανειακά τουλάχιστον. Όλη αυτή η παρουσίαση της σκληρής καθημερινότητας σε slow motion δίνει όμως τον απαιτούμενο χρόνο για ένα στοχασμό πάνω σε αυτά τα προβλήματα και μια καταφατική ματιά: μη γκρινιάζεις, ξεσηκώσου!
ΑΤ & ΣΓ
...συνέχεια ανάρτησης

Ξένο κεφάλαιο

Mια ξεχασμένη αλλά επίκαιρη έννοια. Του Χρίστου Καραμάνου [Πηγή: Δρόμος]

Η Αριστερά στη δεκαετία του ’90 σχεδόν έσβησε από το λεξιλόγιό της την αναφορά στο ξένο κεφάλαιο. Κατά βάση -σε όλες μάλιστα τις εκδοχές της, ευρωπαϊστική, αντικαπιταλιστική, ταξικιστική- επηρεάστηκε από την αστική προπαγάνδα για «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ» και μεταλλάχθηκε η αντίληψή της για την χαρακτήρα της χώρας. Κυριαρχεί πλέον η αντίληψη για «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» ή για «μικροϊμπεριαλιστική Ελλάδα». Οι φορείς των αντιλήψεων αυτών προφανώς δεν μπορούσαν να δουν στην πραγματική διάσταση τον παράγοντα χρέος. Έτσι, από το 2010 και μετά οι αναφορές αυτές περιορίζονται, καθώς η χώρα βαδίζει στη χρεοκοπία, οι αντιλήψεις, όμως, παραμένουν και εκφράζονται με την υποτίμηση των ζητημάτων της χούντας και της Κατοχής, την υποτίμηση του στόχου της ανεξαρτησίας, καθώς και με την υποτίμηση του ρόλου του ξένου κεφαλαίου στη χώρα.
Για να αποφύγουμε τις ιδεοληψίες, μια μέθοδος υπάρχει: να υπερισχύσει το κριτήριο της πραγματικότητας. Αυτό λοιπόν που εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία «φώναζε» η πραγματικότητα -αλλά η Αριστερά κατά βάση το παρέβλεπε- ήταν ότι το χρέος ήταν ο κεντρικός παράγοντας των αρνητικών εξελίξεων στην οικονομία της χώρας, σταθερά πάνω από 100% του ΑΕΠ, με τους τόκους να απορροφούν σταθερά πάνω από 20% των κρατικών εσόδων, τα χρεολύσια ούτε καν να πληρώνονται, απλά να ανακυκλώνονται με νέα, με το δημόσιο πλούτο να ξεπουλιέται, τους εργαζομένους να ληστεύονται και το όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε να κατεδαφίζεται για να τραφεί η αδηφάγος χρεομηχανή.
Αν με βάση το κριτήριο της πραγματικότητας εξετάσουμε το ρόλο του ξένου κεφαλαίου στη χώρα μας, θα διαπιστώσουμε ότι από την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ εντείνεται με γεωμετρική πρόοδο η διείσδυση του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα. Η δεκαετία της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ ήταν -εκτός των άλλων- η δεκαετία του ξένου κεφαλαίου. Πρώτον έχουμε μια μεγάλη ανατροπή στον παραγωγικό ιστό, με την ντόπια παραγωγή να αποδιαρθρώνεται και τις εισαγωγές να αυξάνονται αλματωδώς. Δεύτερον, το ξένο κεφάλαιο ελέγχει τη χρεομηχανή και απολαμβάνει άκοπα μεγάλα κέρδη. Τρίτον, σε ό,τι αφορά την ντόπια παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών το ξένο κεφάλαιο ελέγχει τους πιο βασικούς τομείς της οικονομίας. Κι αυτά ισχύουν ήδη πριν η χώρα μπει στη φάση της χρεοκοπίας το 2010.

Η πραγματική κατάσταση
Προβάλλεται η αντίρρηση στους παραπάνω ισχυρισμούς ότι «εθελοντικά» ο ελληνικός μεγαλοαστισμός αποδέχθηκε όλα τα παραπάνω και ότι κράτησε για τον εαυτό του τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες, επί παραδείγματι τις τράπεζες. Ως προς το «εθελοντικά», αν κυριολεκτήσουμε, ισχύει. Δεν είδαμε καμιά αστική πτέρυγα να αντιδρά στη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου. Προσαρμόστηκε ο αστισμός της Ελλάδας σε μια διαδικασία που, στην ουσία, γι’ αυτόν ήταν μονόδρομος, αλλά που οδηγούσε αντικειμενικά σε υποβάθμιση τόσο του ιδίου όσο και της χώρας συνολικά. Απλά προσπάθησε αυτήν την υποβάθμιση να την αντιρροπήσει με μια μεγάλη επίθεση στη ζωντανή εργασία, καθώς και με «αρπαχτές» στο εσωτερικό και τα Βαλκάνια -οι τελευταίες κράτησαν λίγο. Η εικόνα ότι έχουμε έναν «ανθηρό ελληνικό αστισμό, μέρος της διεθνούς πλουτοκρατίας» -όπως επιμένουν οι πτέρυγες της Αριστεράς που προαναφέραμε- είναι μια ψευδής εικόνα. Είναι απόρροια της ίδιας ιδεοληψίας περί «ισχυρής Ελλάδας», ιμπεριαλιστικής, μικροϊμπεριαλιστικής κ.λπ. Κι εδώ η πραγματικότητα δίνει αδιάσειστα στοιχεία. Ας επιμείνουμε λίγο σε αυτά πριν περάσουμε στα κρίσιμα πολιτικά συμπεράσματα.
Υποτίθεται ότι βασικό στοιχείο της ανθηρότητας του αστισμού είναι οι ελληνικές τράπεζες. Σχεδόν το 40% του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από τον Όμιλο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (ΕΤΕ). Αν δούμε τη μετοχική σύνθεση της ΕΤΕ, εκεί που θα περιμέναμε να δούμε την ελληνική κεφαλαιοκρατία, αν ίσχυαν οι ιδεοληψίες περί ανθηρότητας, τι διαπιστώνουμε; Ότι το 47,4% είναι θεσμικοί επενδυτές του εξωτερικού, ενώ μόλις το 28,4% είναι ντόπιοι ιδιώτες και θεσμικοί επενδυτές. Ανάλογα ισχύουν στην Alpha Bank, όπου οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν το 40%. Η δε Eurobank ουσιαστικά ελέγχεται από το κοσμοπολίτικο κεφάλαιο - σε αυτό εντάσσεται ο Όμιλος Λάτση που έχει έδρα τη Γενεύη και μόλις το 15% των δραστηριοτήτων του είναι στην Ελλάδα. Άλλωστε, τι καλύτερη απόδειξη χρειάζεται από το γεγονός ότι στην υπό διαμόρφωση νέα τράπεζα από τη συγχώνευση Alpha Bank - Eurobank πρώτος και κύριος μέτοχος είναι αμοιβαίο κεφάλαιο του Κατάρ. Ο μύθος για το ισχυρό άλογο του ντόπιου αστισμού, που είναι οι τράπεζες, καταρρέει αμέσως, αν κάποιος αναζητήσει τα πραγματικά στοιχεία, που διατίθενται εύκολα στο Διαδίκτυο.
Ας ρίξουμε, όμως, μια ενδεικτική ματιά στους βασικούς τομείς της ντόπιας παραγωγής. Στις τηλεπικοινωνίες υπάρχει πλέον μετά την απόκτηση του ΟΤΕ από την Deutshe Telekom σχεδόν αποκλειστικά ξένο κεφάλαιο (Vodafone, Wind κ.λπ). Η πάλαι ποτέ κραταιή Intracom του Σ. Κόκκαλη ελέγχεται κατά 50% από τη ρωσική Sistema, ενώ η Siemens παίρνει πλέον τις δουλειές του ΟΤΕ χωρίς να χρειάζεται Έλληνα υπεργολάβο –αυτό τον ρόλο έπαιζε παλιά ο Κόκκαλης. Στις κατασκευές γαλλογερμανικά κονσόρτσιουμ ελέγχουν το Αεροδρόμιο των Σπάτων, τη Γέφυρα Ρίου Αντίρριου καθώς και τους 5 μεγάλους οδικούς άξονες –με τους μεγάλους ελληνικούς ομίλους να λειτουργούν ως υπεργολάβοι. Στην τσιμεντοβιομηχανία, ο ένας από τους δύο μεγάλους ελληνικούς ομίλους, η ΑΓΕΤ, πέρασε πλέον στη γαλλική Lafarge.
Στην καπνοβιομηχανία ο Παπαστράτος εξαγοράστηκε από τη Phillip Morris. Στην ακτοπλοΐα το ίδιο, με τις πάλαι ποτέ Μινωικές Γραμμές να είναι πλέον Grimaldi group. Στα λιμάνια ήδη έγινε η αρχή με την Cosco στον Πειραιά. Στην ενέργεια, οι προμηθευτές και οι κατασκευαστές των μονάδων της (ακόμη δημόσιας) ΔΕΗ είναι κυρίως γερμανικές, γαλλικές και ιταλικές εταιρίες. Ήδη δε, έχουν εγκατασταθεί στην Ελλάδα και κατασκευάζουν δικά τους εργοστάσια όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές πολυεθνικές - η γαλλική EdF, οι γερμανικές RWE και EON, η ιταλική ENEL, η ισπανική Endessa. Οι ελληνικοί όμιλοι παραμένουν σε ρόλο υπεργολάβου -Κοπελούζος, Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος κ.λπ. Στον τουρισμό, η τουριστική κίνηση ελέγχεται από τους μεγάλους tour operators, όπως π.χ. η TUI, που εισπράττουν το μεγάλο ποσοστό από τα τουριστικά πακέτα. Στα χημικά είδη οικιακής χρήσης κυριαρχούν η Colgate και η Procter & Gamble, έχοντας εξαγοράσει τις ελληνικές εταιρίες. Το ίδιο στο χώρο του φάρμακου με τις Glaxo, Aventis, Sanofi. Ανάλογη η κατάσταση στο χώρο της διαφήμισης. Η αναφορά θα μπορούσε να είναι πολύ πιο εκτενής και αναλυτική - κι ας μην ξεχνάμε ότι επιπροσθέτως όλων αυτών υπάρχουν οι εισαγωγές και η χρεομηχανή, όπως προαναφέρθηκε.

Πολιτικό συμπέρασμα
Απέναντι στην ορμητική διείσδυση του ξένου κεφαλαίου και την υποτελή, υπεργολαβική, διαμεσολαβητική στάση του ντόπιου αστισμού -σε συνδυασμό, προφανώς, με την πολιτική πλευρά της κατοχής στην οποία δεν αναφερθήκαμε στο παρόν άρθρο- η Αριστερά οφείλει να σταματήσει το στρουθοκαμηλισμό, οφείλει να τοποθετηθεί. Να αποκαλύψει με συστηματική δουλειά στο λαό το πώς φθάσαμε ώς εδώ, το ρόλο του αστισμού και του ευρωπαϊσμού. Και πρώτιστα οφείλει να αναδείξει τη σημασία του αγώνα για οικονομική και πολιτική, δηλαδή, εθνική ανεξαρτησία και παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου. Αυτό πλέον το συνειδητοποιεί κάθε άνθρωπος του λαού. Ο λαός ζητά «ανεξαρτησία και όχι κατοχή». Σ’ αυτό το σύνθημα βρίσκεται μια κεντρική κατεύθυνση για το λαϊκό κίνημα.
Επίσης, το γεγονός πως έχουμε απέναντί μας έναν υποβαθμισμένο αστισμό, δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι λιγότερο επιθετικός. Το αντίθετο μάλιστα ισχύει. Είναι πιο επιθετικός, πιο κυνικός, πιο καταπιεστικός. Το ότι ο αστισμός υποβαθμίζεται δεν σημαίνει με κανένα τρόπο ότι υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας ή αναζήτησης μια προοδευτικής τάσης μέσα σε αυτόν. Αυτό το λάθος έγινε από σύσσωμη την επίσημη Αριστεράς στο παρελθόν (π.χ. συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’70 και του ’80). Αυτό το λάθος, όμως, δεν ξεπερνιέται κάνοντας ένα νέο και εξίσου μεγάλο λάθος, δηλαδή υποτιμώντας το ρόλο του ξένου κεφαλαίου και τη σημασία του αγώνα για ανεξαρτησία. Αυτό που χρειάζεται είναι η ανάδειξη του κοινωνικού και πολιτικού περιεχόμενου της ανεξαρτησίας.
Από την άποψη αυτή ας σημειώσουμε ότι ο αστισμός μας δεν είχε ούτε έχει αντιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά - πόσο πιο καθαρά να φανεί αυτό από το γεγονός ότι σύσσωμος και χωρίς καμιά αναστολή παρέδωσε τη χώρα πρώτα στους δανειστές και στο τέλος της πορείας στην τρόικα;
Η ιδιαίτερη πολιτική σημασία αυτών των διαπιστώσεων είναι ότι ο αστισμός αδυνατεί πια να έχει ένα όραμα για την Ελλάδα, ότι πλέον βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση να αναπαράγει την ηγεμονία του σε μικροαστικά στρώματα, ότι έχει κυρίως εναποθέσει τις ελπίδες για τη διάσωσή του στους ιμπεριαλιστές πάτρωνές του -κάτι που γίνεται όχι για πρώτη φορά- και ότι πλέον οδηγεί τη χώρα στο γκρεμό της κατοχής. Κι όλα αυτά σημαίνουν για την Αριστερά πως έχει τη μεγάλη ευθύνη να οικοδομήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο στη βάση μιας πρότασης για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο, στη βάση μιας πρότασης για τη σωτηρία του λαού και της χώρας.

* Σε επόμενο άρθρο θα αναλυθούν οι πολιτικές που άνοιξαν το δρόμο και επιδότησαν την εισβολή του ξένου κεφαλαίου.

...συνέχεια ανάρτησης

Πσου-πσου και κους-κους

Ο παντός καιρού γραμματέας, αναθάρρησε τις τελευταίες μέρες. Η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα του έδωσε τροφή. Τον τροφοδότησε με υλικό που όπως μόνο αυτός γνωρίζει να κάνει, διέστρεψε, μετάλλαξε και ψιθυριστά ή μέσω sms κυκλοφόρησε... Ο γαλλομαθής κύριος βρήκε επιτέλους δημιουργικό τρόπο να καλύψει τον ελεύθερο χρόνο του. Με σου'πα-μου'πες, “άκουσα”, “έμαθες;”, “άντε και βρες”, “βρες και πες”, παρουσιάζεται ιδιαίτερα χαρούμενος (ούτε όταν ο λαός βγήκε στις πλατείες δεν χάρηκε τόσο...), ανανεωμένος και ευδιάθετος. 'Ολα αυτά, μέχρι τις εκλογές, οπότε και θα ασχοληθεί με ...σημαντικότερα πράγματα! Όπως μαθει κανείς...
...συνέχεια ανάρτησης

Παρουσίαση των εκτιμήσεων της ΚΟΕ για τη συγκυρία (video)

Την Πέμπτη,15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, εκδήλωση με τίτλο «Κάτω η νέα κατοχή, εμπρός για την μεταπολίτευση του λαού», την οποία διοργάνωσε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων παρουσίασης της πολιτικής της πρότασης για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διέξοδο της χώρας.

Η εισήγηση, που έγινε από το στέλεχος της ΚΟΕ, Ρούντι Ρινάλντι, και η συζήτηση που ακολούθησε κινήθηκαν πάνω σε τέσσερις άξονες. Αρχικά, έγινε ανάλυση της νέας καθεστωτικής φάσης στην οποία έχει μπει η χώρα μετά την επιβολή του Mνημονίου και την απόβαση της τρόικα. Για εξελίξεις που σφραγίζουν τη μετάλλαξη της χώρας σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο. Το ζήτημα της δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε ως το κεντρικό στοιχείο που θα απασχολήσει τις αντιστάσεις και τα κινήματα του 21ου αιώνα. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα στη χώρα, ήταν ένα ζήτημα το οποίο επίσης αναλύθηκε και συζητήθηκε σε βάθος. Τέλος, έγινε κριτική στη στάση που κράτησε η Αριστερά αυτά τα δύο χρόνια.

Εισήγηση του Ρούντι Ρινάλντι, Ρέθυμνο, 15/12/2011


Δευτερομιλία του Ρούντι Ρινάλντι, Ρέθυμνο, 15/12/2011

...συνέχεια ανάρτησης

Η «στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ» είναι οι σημαντικοί κρίκοι;

To άρθρο που ακολουθεί είναι από το Δρόμο του περασμένου Σαββάτου. Στο σημερινό τεύχος υπάρχει ένα πολύ αξιόλογο αφιέρωμα στην Ε.Ε.

Κρίσιμα ζητήματα για τη δράση της Αριστεράς και το στόχο του παλλαϊκού Μετώπου. 

Του Χρίστου Καραμάνου

Στις συζητήσεις που γίνονται στην Αριστερά προβάλλεται από ορισμένους σ. η άποψη ότι η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι τα δυο κεντρικά ζητήματα για τη στρατηγική της Αριστεράς. Πιο χαρακτηριστικά απ’ όλους ο σ. Π. Λαφαζάνης λέει: «Αυτά τα δύο θέματα είναι οι κρίκοι πάνω στους οποίους μπορεί να πιαστεί κανείς για να ανοίξει καινούργιους δρόμους στη χώρα μας… Η Αριστερά πρέπει να βγει δυνατά, θαρρετά, ενωμένα και αποφασιστικά και να αναδείξει αυτούς τους δύο κεντρικούς κόμβους, ως τους κρίκους πάνω στους οποίους μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προοδευτική πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής για την Ελλάδα. Η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ντόμινο και για την υπόλοιπη Ευρώπη, για το σύνολο της Ε.Ε.» (από την ομιλία στην εκδήλωση της ιστοσελίδας ISKRA, 24/11/11).

Δεν αμφιβάλλουμε για τη σημασία των δύο αυτών ζητημάτων. Το ζήτημα που πρέπει να διερευνήσουμε, όμως, είναι το πώς συναρθρώνονται σε ένα πρόγραμμα διεξόδου για τη χώρα και το λαό, το αν όντως αποτελούν τους κεντρικούς κόμβους και τους αποφασιστικούς κρίκους για τη δράση της Αριστεράς και πολύ περισσότερο για ένα παλλαϊκό Μέτωπο.

Η συστημική ιδεολογία του ευρωπαϊσμού εμπόδισε ακόμη και τη συζήτηση για τις πραγματικές συνέπειες από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Μια πορεία 30 χρόνων, μια στρατηγική επιλογή του αστισμού ήδη από τη δεκαετία του ’60, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε από την Αριστερά με πραγματικά ανταγωνιστικό τρόπο. Παράλληλα, ο ευρωπαϊσμός παραμένει το ισχυρό όπλο του συστήματος, παρά το πλήγμα που έχει δεχθεί στη λαϊκή συνείδηση τον τελευταίο χρόνο, παρά τη βαθιά και εντεινόμενη κρίση στην Ευρωζώνη. Το ζήσαμε αυτό και πρόσφατα: «Θέλετε να μείνει ή να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ;» ήταν το εκβιαστικό δίλημμα-απάντηση στην πρωτοφανή πανελλαδική κινητοποίηση του λαού στις 28 Οκτώβρη.
Σίγουρα χρειάζεται γύρω από το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε. να γίνει συστηματική δουλειά από μέρους της Αριστεράς και να προβληθεί μέσα στο λαό: τεκμηρίωση, αποκάλυψη των συνεπειών, διερεύνηση με συστηματικό τρόπο του ποιος είναι ο εναλλακτικός δρόμος, ποιες οι αντικειμενικές δυνατότητες, ποια κοινωνικά μπλοκ μπορούν να τον στηρίξουν. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι αυτό. Όμως, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η έξοδος από το ευρώ είναι το κεντρικό σύνθημα δράσης ή ένα από τα κεντρικά «συνθήματα δράσης» για το λαϊκό κίνημα. Στις τωρινές συνθήκες μάλλον αποτελεί «ζήτημα ζύμωσης». Συνεπώς, χρειάζεται η Αριστερά να κάνει ουσιαστική δουλειά ετοιμασίας, υποδομής και ζύμωσης. Άμεσα, όχι στο μέλλον. Σε συνδυασμό και με ιεράρχηση σε σχέση με τα άλλα καθήκοντα, δίνοντας φυσικά κύριο βάρος στα ζητήματα της δράσης. Μόνον έτσι μπορεί να γίνει, ώστε σε μια πορεία τα ζητήματα ζύμωσης να συμβάλουν κι αυτά σε μια διαδικασία ανατροπής συσχετισμών, να μετατραπούν σε επόμενη φάση σε ζητήματα μαζικής λαϊκής δράσης. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα που χρειάζεται να εξετάσουμε.

Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς οφείλει να είναι, συνολικά και ενιαία, το ζήτημα της Αντίστασης στο ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα, στο καθεστώς των Μνημονίων και της τρόικας, αυτό που εύστοχα ο λαός χαρακτηρίζει χούντα και νέα κατοχή –σίγουρα εκεί τείνει η κατάσταση. Η ανατροπή αυτού του ειδικού καθεστώτος, το ολοκληρωτικό και συθέμελο γκρέμισμά του μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό, μια νέα αυθεντικά λαϊκή κατάσταση πραγμάτων, η μεταπολίτευση του λαού, οφείλει να αποτελεί την κεντρική στόχευση της Αριστεράς. Η κεντρική πολιτική σημασία, η αμεσότητα –αλλά και το εφικτό– αυτού του στόχου, προκύπτουν άμεσα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού, τόσο στις πλατείες όσο και την 28η Οκτωβρίου.
Ο αδύναμος κρίκος του συστήματος στην Ελλάδα είναι αυτό το ίδιο το ειδικό καθεστώς που επιβάλλεται, η χούντα και η «νέα κατοχή». Συνολικά και ενιαία παρμένο αυτό το ειδικό καθεστώς, πρέπει να αποτελέσει την κεντρική στόχευση της Αριστεράς και όχι το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ». Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα.
Το να γκρεμιστεί το ειδικό καθεστώς, έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση: την οργάνωση του λαού και παραπέρα την οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού. Αυτό το κεντρικότατο καθήκον θα όφειλε να αναληφθεί από την Αριστερά. Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να γίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής - άλλοι από συστημισμό άλλοι γιατί φοβούνται ότι ο στόχος δεν είναι αρκούντως αντικαπιταλιστικός.
Τρίτο συμπέρασμα: Είναι μάλλον αυταπάτη ότι αν ρίξουμε ένα σύνθημα, όπως το «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ξεμπερδεύουμε και βάζουμε το νερό στ’ αυλάκι. Ο κεντρικός πολιτικός κόμβος δεν είναι αυτός σήμερα, αλλά η οργάνωση του λαού και παραπέρα η οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού.

Ζύμωση - δράση
Μιλώντας για την τωρινή κατάσταση, το αίτημα για έξοδο από την Ευρωζώνη και συνολική ρήξη με την Ε.Ε. δεν έχει τον ίδιο επείγοντα χαρακτήρα, σαν κατεύθυνση δράσης μέσα στο λαϊκό κίνημα, με τη στάση πληρωμών. Το ζήτημα της στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές μπορεί γρήγορα να αποτελέσει ένα παλλαϊκό αίτημα. Συνδεδεμένο, μάλιστα, με τη μη αναγνώριση του χρέους ως υποχρέωση του ελληνικού λαού. Το είδαμε αυτό να γίνεται στην Ισλανδία. Αυτό πρέπει να συνοδεύεται, κυρίως σε επίπεδο ζύμωσης, από το «μπορούμε να ζήσουμε και έξω από το ευρώ», έχουμε τις δυνάμεις, το φυσικό πλούτο, το ανθρώπινο δυναμικό, έχουμε γείτονες και άλλες χώρες με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε σε ισότιμη βάση, χρειαζόμαστε μόνο νέους, ριζικά διαφορετικούς, πολιτικούς όρους, για να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, πρώτα και κύρια, σήμερα, στην ανάγκη της επιβίωσής της.
Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι για το παλλαϊκό μέτωπο, στις τωρινές συνθήκες, το μεν ζήτημα της στάσης πληρωμών αποτελεί βασική κατεύθυνση, η δε έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση. Αυτό είναι ένα τέταρτο συμπέρασμα.

Για τον «άλλο δρόμο»
Ανάγοντας το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως κύριο περιεχόμενο της ανατροπής, γίνεται ένα ακόμη πιο σοβαρό λάθος από τα προηγούμενα. Χάνεται η κεντρική πολιτική στόχευση, προβάλλεται ένας επιμέρους στόχος σαν κεντρικός και αποκόπτεται από την πολιτική προϋπόθεση της Ανατροπής. Γίνεται, έτσι, το λάθος του οικονομισμού. Υποτιμάται η ανατρεπτική και επαναστατική διάσταση που έχει σήμερα η διεκδίκηση της Ανεξαρτησίας και της πραγματικής Δημοκρατίας.
Σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να σχηματιστεί μια ευρύτατη συμμαχία, με πυρήνα το σύγχρονο και διευρυνόμενο προλεταριάτο του χεριού και του μυαλού και με ισχυρή ενότητα με τα υπό συμπίεση και προλεταριοποίηση μικροαστικά στρώματα. Μια ευρύτατη συμμαχία, χωρίς αστικές προσμείξεις, σε ολοκληρωτική ρήξη με το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, που να θέσει πρώτα και κύρια τα ζητήματα της ανεξαρτησίας, της πραγματικής δημοκρατίας, της άλλης πορείας του τόπου και της κοινωνικής επιβίωσης μέσα από την απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους και από όλο το αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεργατικό πλαίσιο.
Αν γίνει αυτό, αν τα πράγματα σπρωχτούν από τις δυνάμεις του κομμουνισμού και της Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από ένα πλατύ παλλαϊκό μέτωπο, ως το πιο προχωρημένο σήμερα ορατό και εφικτό σημείο του παλλαϊκού ξεσηκωμού, κι αν παράλληλα κάνουμε από τώρα όλη εκείνη την αναγκαία δουλειά υποδομής και ζύμωσης, ακριβώς για να υπάρξει μια σύγχρονη νοηματοδότηση των εννοιών του σοσιαλισμού, του δημόσιου, του συλλογικού, του ταξικού, αν σήμερα περπατήσουμε αυτό το δρόμο, τότε θα είμαστε κοντά, αύριο, μέσα από ένα μεγάλο παρατεταμένο αγώνα και θυσίες, να νικήσουμε και να διώξουμε τη μαύρη αντίδραση της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της, να επιβιώσουμε και να διασώσουμε τη χώρα και τις επόμενες γενιές και να αποκτήσουμε εκείνη τη θέση δύναμης, ώστε, μεθαύριο, να βάλουμε μπροστά, πάλι μέσα από ένα παρατεταμένο αγώνα, το χτίσιμο μιας κοινωνίας της ζωντανής εργασίας του χεριού και του μυαλού.
Συνεπώς, ο εστιασμός στο δίπολο «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως του βασικού κρίκου για να ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι στη χώρα μας, για να οικοδομηθεί μια πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι λαθεμένος, οδηγεί στον οικονομισμό, κυρίως γιατί υποτιμά τον κεντρικό άξονα της ανατροπής: Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, άλλη πορεία του τόπου, κοινωνική επιβίωση. Αυτό είναι ένα πέμπτο συμπέρασμα.
Το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ» έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση και εξίσου θεμελιώδη επόμενα βήματα. Η θεμελιώδης προϋπόθεση είναι η ανατροπή μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό του ειδικού καθεστώτος και η ανάδειξη μιας νέας πολιτικής κατάστασης (κάποιας νέας μορφής διακυβέρνησης) που αυτή θα επιβάλει τη στάση πληρωμών. Τα εξίσου θεμελιώδη επόμενα (ή και συνυφασμένα) βήματα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ολόπλευρη ανασυγκρότηση του τόπου (πολιτιστική, θεσμική), το ξήλωμα του ιμπεριαλισμού από τη χώρα, βαθύτεροι μετασχηματισμοί στην παραγωγική διαδικασία, στην πολιτική λειτουργία αλλά και σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Όμως, οι διάφορες δυνάμεις που υποστηρίζουν το σύνθημα, κάθε άλλο παρά έχουν κοινή αντίληψη τόσο για τις προϋποθέσεις του όσο και για τα επόμενα βήματα. Άλλοι υποτιμούν το δημοκρατικό και ανεξαρτησιακό περιεχόμενο της ανατροπής, ενώ δεν αναφέρονται στην παραγωγική ανασυγκρότηση (καθώς τάχα αποπνέει παραγωγικισμό). Μπορεί, άραγε, να πείσεις μαζικά λέγοντας «έξω από το ευρώ» αλλά μη απαντώντας στο «μετά τι;». Άλλοι παραμένουν προσανατολισμένοι στον κοινοβουλευτικό δρόμο, σε μια εκλογική ανατροπή συσχετισμών, ενώ άλλοι συνεχίζουν να εκπροσωπούνται κεντρικά πολιτικά από μια ευρωπαϊστική αντίληψη την ίδια στιγμή που αναγγέλλεται ως κεντρικός πολιτικός κόμβος η έξοδος από το ευρώ. Αυτές οι αντιφατικές πολιτικές προσεγγίσεις οδηγούν το κοινό σύνθημα να μένει ξεκρέμαστο, να μην μπορεί να συγκροτήσει ένα άλλο σχέδιο, πειστικό για το λαό. Αυτό είναι ένα έκτο συμπέρασμα.
Συμπερασματικά, είναι σημαντικά για την Αριστερά τα ζητήματα της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., αλλά δεν πρέπει να ταυτίζονται μεταξύ τους, να έχουν διαφορετική διάσταση με κριτήριο τις κύριες αντιθέσεις στη χώρα την κατάσταση στο λαϊκό κίνημα. Το κυριότερο είναι ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν, να υπερκεράσουν, την αναγκαία κεντρική πολιτική στόχευση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που μας επιβάλλεται και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό. Από την άποψη αυτή δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα για ένα στοιχειωδώς συνεκτικό σχέδιο της Αριστεράς.

...συνέχεια ανάρτησης

Η ΚΟΕ για τις συνεργασίες

Για τις συνεργασίες με βάση την ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος και διεξόδου της χώρας

Δήλωση του εκπροσώπου της ΚΟΕ στην Εκτελεστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ - 14/12/2011

1. Με πληθώρα δηλώσεων και τοποθετήσεων, εκπρόσωποι όλου του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος «υπερβαίνουν» τις αντιθέσεις τους και καλούν στην παράταση ζωής της δίχως καμιά λαϊκή νομιμοποίηση κυβέρνησης Παπαδήμου «ώσπου να ολοκληρώσει το έργο της»: δηλαδή τον πλήρη εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Τα ξένα και εγχώρια επιτελεία των από πάνω, παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, συναινούν στη συνέχιση του «πειράματος» που δοκιμάζουν στην Ελλάδα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Έτσι, είναι πολύ πιθανό, και μάλιστα σχετικά σύντομα, το λαϊκό κίνημα να βγει στους δρόμους με ακόμη πιο «στοιχειώδη» αιτήματα από αυτά που προέβαλε στην πρώτη φάση μετά την επιβολή του μνημονίου, όπως: εκλογές, δημοκρατία, να σταματήσει το φίμωμα του λαού.

2. Σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά θα όφειλε να προχωρά σε τολμηρά ανοίγματα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το δικομματικό εναγκαλισμό μιας προηγούμενης περιόδου, και είναι προϊόν μιας τεράστιας μετατόπισης συνειδήσεων η οποία συντελείται τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σήμερα είναι επείγον, είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να ενταθεί η προσπάθεια συσπείρωσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν την κατάργηση των υποδουλωτικών συμφωνιών και μνημονίων, το διώξιμο της τρόικας, την ανατροπή του ιδιότυπου κατοχικού καθεστώτος και όλου του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί.

3. Ένα τέτοιο μέτωπο θα είναι σαφώς ευρύτερο από την Αριστερά – η οποία θα πρέπει να κερδίσει τη θέση της μέσα σε αυτό, θα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της, για να συμβάλει ώστε αυτό το πλατύ λαϊκό μέτωπο να εκπληρώσει το πρόγραμμά του, να μην χειραγωγηθεί και αποπροσανατολιστεί από αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά, για να γίνει δυνατό να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που υπηρετεί τα πιο βασικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας και αποσκοπεί στη σωτηρία του λαού και της χώρας, η Αριστερά οφείλει να αντιληφθεί τις ανάγκες του σήμερα. Οφείλει να αντιληφθεί τις ραγδαίες και τρομακτικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη, και άρα να πάψει να σκέφτεται και να δρα «όπως χτες». Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

4. Το πολιτικό πλαίσιο που θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα ευρύτατες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να συμπυκνωθεί στο τρίπτυχο «Να φύγει η τρόικα και όλοι οι υπηρέτες της – Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια – Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και πραγματική δημοκρατία». Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προχωρήσει σε ανοίγματα προς άλλες πολιτικές, κυρίως, δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιητική η μέχρι στιγμής επιτυχία στο θέμα των συνεργασιών και της οικοδόμησης του μετώπου. Το βασικό εμπόδιο έγκειται στην ανεπαρκή, ακόμη, κατανόηση των ραγδαίων αλλαγών τόσο στη γενικότερη κατάσταση όσο και στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει εκλογικά αυτόν τον κόσμο δεν αρκεί, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώνεται τα αιτήματα και τους πόθους που εκφράστηκαν στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.λπ. – δηλαδή όσα θέτει ο διάχυτος ριζοσπαστισμός των λαϊκών δυνάμεων.

5. Φαίνεται πως, μπροστά στην αδυναμία συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου με βασικό κορμό την Αριστερά, λόγω και της άρνησης άλλων δυνάμεων, η ηγεσία του ΣΥΝ μοιάζει να προνομοποιεί «αναγκαστικά» το άνοιγμα προς το «σοσιαλιστικό χώρο» απευθυνόμενη σε προσωπικότητες και στελέχη που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός των επιδιωκόμενων συνεργασιών σε τέτοια βάση είναι προβληματικός για τους εξής λόγους: Α) Δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου. Δεν οικοδομεί διαδικασίες για τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, ούτε εντάσσεται σε τέτοιες διαδικασίες. Β) Δεν κατανοεί την ευρύτητα του λαϊκού ριζοσπαστισμού, που διαπερνά πλέον όλους τους πολιτικούς χώρους και αποδεσμεύεται από αυτούς, καταλογίζοντάς τους αναξιοπιστία. Γ) Στοχεύει «ρεαλιστικά» σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Δ) Ακόμη και η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ στην πλειοψηφία της δεν έχει διόλου καλή γνώμη για πολλές από τις προσωπικότητες (πλην λαμπρών εξαιρέσεων) και τα στελέχη που μέχρι πολύ πρόσφατα συμμετείχαν ενεργά στο διαχρονικό αντιλαϊκό πάρτι. Τη στιγμή που επιχειρείται να δημιουργηθούν αναχώματα για να συγκρατηθεί η αμφισβήτηση, ακόμα και εάν επιδιωκόταν μια απλή εκλογική συνεργασία θα όφειλε να έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό πλαίσιο για τη σαφή και έμπρακτη δέσμευση ιδίως των στελεχών που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και πλησιάζουν την Αριστερά, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει επί μακρόν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Διαφορετικά, θα είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι αυτά τα στελέχη βλέπουν την Αριστερά απλά ως όχημα για την εξασφάλιση κάποιων εδρών και για το ξαναπλασάρισμά τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

6. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι με τη διαχρονική αντίληψη μεγάλου τμήματος των ηγεσιών της Αριστεράς, ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα το Κέντρο) ανήκει γενικά σε έναν φανταστικό «προοδευτικό χώρο», σε αντίθεση με την «επάρατη Δεξιά». Εδώ και καιρό η ζωή έχει αποφανθεί: το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί κάποια «σοσιαλδημοκρατία» έτσι όπως μπορεί να την είχε η Αριστερά στο μυαλό της. Αντίθετα, είναι βασικός πυλώνας του αστισμού στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας δεν υφίσταται πλέον, και άρα η μετεξέλιξη της «κεντρώας δημοκρατικής παράταξης», το ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί ένα έστω μακρινό συγγενή της Αριστεράς που συχνά παρεκτρέπεται και συμπεριφέρεται «ενάντια στη φύση του». Άρα πρέπει έστω και τώρα, έστω καθυστερημένα, να εγκαταλειφθεί ο κεντροαριστερός «άξονας σκέψης» πάνω στον οποίο εδράζεται η τακτική (ίσως και η στρατηγική!) της Αριστεράς. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια ανεξάρτητη αριστερή πολιτική, που θα απευθύνεται τολμηρά στο ριζοσπαστισμό για να συγκροτήσει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με τους στόχους που αναφέρθηκαν.

7. Συμπερασματικά, η επιμονή στη συνεργασία με «διαφοροποιούμενους» οι οποίοι απλώς επιζητούν μια προσωρινή στέγη που θα τους δώσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουν με ξένα υλικά ένα δικό τους εγχείρημα, βλάπτει και την Αριστερά και το λαϊκό ριζοσπαστισμό, που δεν μπορεί ούτε να εμπνευστεί ούτε να εκφραστεί μέσα από τέτοια «μέτωπα». Την ίδια στιγμή, είναι αναγκαίο να αγκαλιαστούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι που με ειλικρίνεια αποδεσμεύονται από τον πασοκισμό και επιθυμούν να εργαστούν έμπρακτα για ένα πλατύ ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζονται, γι’ αυτό, σαφή κριτήρια και πλαίσια συνεργασίας, τα οποία τουλάχιστον θα περιορίζουν τα όποια λάθη όταν επιζητούμε την απόκτηση δεσμών με τις λαϊκές δυνάμεις που εγκαταλείπουν το δικομματισμό.

8. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ΚΟΕ θεωρεί όχι δευτερεύον το ζήτημα των διαδικασιών που θα επιλεχθούν για τη συγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, αν όντως αυτός είναι ο στόχος. Άρα, αντιτίθεται σε συναντήσεις με «παράγοντες του σοσιαλιστικού χώρου» οι οποίες καταλήγουν σε κατά μόνας κλείσιμο συμφωνιών, που εμφανίζονται κατόπιν ως τετελεσμένα τα οποία δεν συζητούνται και τα πληροφορούμαστε με ανακοινώσεις μέσω των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ΚΟΕ τονίζει ότι δεν θεωρεί παγιωμένη και αμετακίνητη τη στάση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής. Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνονται σε αυτές τις δυνάμεις και, για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποδοχής, πρέπει επίσης να διαπερνώνται από πνεύμα υπέρβασης των υπαρκτών, σήμερα, καταστάσεων. Έτσι θα προωθηθεί η υπόθεση του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ως μοναδικής αξιόπιστης απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας, και θα γίνει αντιληπτό από τους πάντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί ειλικρινά τη συγκρότησή του.

...συνέχεια ανάρτησης

Είμαστε εκατομμύρια εξεγέρσεις στην καρδιά του προβλήματος!

Πρόσωπο της χρονιάς για το πασίγνωστο σε όλη την υφήλιο περιοδικό είναι ο διαδηλωτής. Από την αραβική άνοιξη ως την Αθήνα, από το κίνημα Occupy Wall Street που σαρώνει ολόκληρη την Αμερική ως τη Μόσχα.

Βέβαια, ήδη από το εξώφυλλο με την αναφορά στη Μόσχα γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια μιας λεπτής και μελετημένης πίεσης στη Ρωσία του Πούτιν. Πέρα από κάθε αμφιβολία η Ρωσία υπό τη μπαγκέτα του Πούτιν έπαψε να είναι σάκος του μποξ για την Αμερική και αυτό δεν είναι αποδεκτό. Τα χούγια, φυσικά, δεν κόβονται... Άλλωστε πριν 10 μέρες περίπου το πανεθνικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox της Αμερικής παρουσίασε Έλληνες διαδηλωτές της Αθήνας ως Ρώσους πολίτες αντιπολιτευόμενους τον Πούτιν... Χωρίς να μειώνουμε τα ρεύματα αντίθεσης στον Πούτιν στη Ρωσία θεωρούμε ότι η αναφορά αυτή είναι προβοκατόρικη.

Αν όμως μείνουμε στην ουσία θα διαπιστώσουμε ότι για πρώτη φορά ίσως στην ανθρώπινη ιστορία οι λαοί (και μέσω μιας παγκόσμιας, οριζόντιας, καθολικής, ταχύτατης δικτύωσης και αλληλοτροφοδότησης) αποκτούν τόσο κοινή αντίληψη απέναντι σε κομβικά για την ανθρώπινη κοινωνία ζητήματα. Ήδη δεκαετίες τώρα επωάζεται σε όλο τον κόσμο το αντιπολεμικό κίνημα, από την εποχή του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου αλλά και του Βιετνάμ ως τις μέρες μας με την 1η παγκόσμια αντιπολεμική διαδήλωση στις 15 Φλεβάρη 2003. Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά το οικολογικό κίνημα είναι τόσο αποδεκτό από εκατομμύρια ανθρώπους, ειδικά μετά τις ανυπολόγιστες “φυσικές” καταστροφές των τελευταίων ετών και τα πυρηνικά “ατυχήματα” τύπου Φουκουσίμα. Έπειτα, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, οι μεγάλες ανατροπές στην αποδοχή της ανεξιθρησκείας, της διαφορετικότητας και των ομοφυλόφιλων, τα κινήματα τέχνης του δρόμου, οι καταλήψεις κτιρίων και επανάκτησης εδαφών και πολλά ακόμα μικρότερα ή παρόμοια συμβάντα έχουν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για μια διεθνή, πολυεπίπεδη, καθοριστική και ολοκληρωτική αναμέτρηση των δύο δυνάμεων του πλανήτη, των λαών και της ζωντανής εργασίας από τη μία και του γερασμένου κόσμου της καπιταλιστικής εξουσίας από την άλλη. [Παρένθεση, αν το 19ο αιώνα η Αμερική έδωσε το Σικάγο και το εργατικό οχτάωρο (γεγονός που σήμανε συναγερμό στις Η.Π.Α. και αντιμετωπίστηκε από την ηγεσία του αστικού κόσμου με δολάρια στην καλύτερη και αίμα στη χειρότερη περίπτωση) τότε η Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν η πρώτη έφοδος στον ουρανό. Η ανταπόκριση και στήριξη της Ε.Σ.Σ.Δ. από τις μάζες στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και στη Γηραιά ήπειρο ήταν από θετική, ουδέτερη ως και αρνητική αλλά σίγουρα (για διάφορους λόγους που ξεφεύγουν της ανάλυσης του παρόντος σημειώματος) δεν ήταν καταλυτική στην υπέρβαση γιγάντιων θεωρητικών και πρακτικών προβλημάτων.]

Προχωρώντας, λοιπόν, ένα βήμα πιο μπροστά σήμερα, με την αραβική άνοιξη, τους αγανακτισμένους σε Ελλάδα και Ισπανία και με το κίνημα Occupy Wall Street τίθενται με εμφατικό τρόπο ζητήματα άκρως σημαντικά και μάλιστα βρίσκουν μια τεράστια, σχεδόν καθολική αποδοχή. Πρώτον, το κίνημα Occupy Wall Street, όπως υποστηρίζει, δεν έχει άλλα αιτήματα παρά μόνο ένα: ζητά μια επανάσταση του αυτονόητου, το 1% να αφήσει το 99% του κόσμου να φτιάξει μόνο του τη ζωή του. Η απήχηση του κινήματος είναι απίστευτη και οι μορφές δράσης τόσο απρόβλεπτες που πραγματικά το μέλλον μοιάζει να βρίσκεται εδώ. Οι εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική από την άλλη, βγαλμένες από τα πιο αγωνιστικά όνειρα του 21ου αιώνα, δείχνουν με σαφήνεια το όραμα: Δημοκρατία και Χειραφέτηση. Κανένας δικτάτορας δεν μπορεί να είναι πάνω από την οργή του λαού και η αραβική άνοιξη ακόμα γκρεμίζει ιδεολογικά τείχη και χτίζει παγκόσμια οράματα. Τέλος, οι αγανακτισμένοι του ευρωπαϊκού νότου περικυκλώνουν, πέραν των άλλων, και τους περικυκλωτές τους: ποια μεταφυσική δύναμη μπορεί να αποφασίζει ότι θα υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι σε όλη την Ευρώπη; Ποια καταστροφική δύναμη μπορεί να υπόσχεται δεκαετίες λιτότητας; Όλοι οι μηχανισμοί δυστυχίας, από το Δ.Ν.Τ. και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα ως τη λέσχη Μπίλντερμπεργκ και το δίδυμο Μερκοζί μπαίνουν στο στόχαστρο και οι λαοί ζητούν κι εδώ διαδηλώνοντας: όχι άλλη χρεοκρατία, όχι άλλη λιτότητα, όχι άλλη συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου, όχι άλλη καταστολή για τα κέρδη των επιχειρήσεων, όχι άλλη υποδούλωση σε πολυεθνικές εταιρίες, σε μεγάλες χώρες ή σε πιστωτικά ιδρύματα. Όλα τα παραπάνω βρίσκουν ευήκοα ώτα από την παγωμένη Αλάσκα ως τις παραγκουπόλεις της Ασίας και από τους flexicurity εργαζόμενους ως τη νεολαία του iphone και του Twitter .

Εν ολίγοις, ένα νήμα (κόκκινο;) αρχίζει να ξετυλίγεται που οδηγεί στην έξοδο από το λαβύρινθο της καταστροφής. Ας μη γελιόμαστε όμως, ο Μινώταυρος είναι ακόμα ζωντανός και διψάει για αίμα, έστω και με λυγισμένο το ένα πόδι σαν τον ταύρο έξω από το χρηματιστήριο της ανθρώπινης δυστυχίας, στη Wall Street…

...συνέχεια ανάρτησης

Κυριακή 4/12 - Το νέο ψήφισμα των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

πηγή: dikaioma.gr

Συνάδελφοι εργάτες

Ο βιομήχανος Μάνεσης έδειξε για ακόμα μια φορά το πρόσωπο που έχουν όλοι οι βιομήχανοι. Έκανε άλλες 16 απολύσεις την ώρα που διαδηλώναμε μπροστά στο Υπουργείο, μετά από 32 μέρες απεργίας. Είναι αδίστακτοι αλλά και τρομοκρατημένοι.

Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν του ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δε θα μας κανείς! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ.

Συνάδελφοι εργάτες, εργαζόμενοι

Στην Ελληνική Χαλυβουργία οι βιομήχανοι με την μαύρη κυβέρνησή τους δοκιμάζουν την αντοχή όλης της εργατικής τάξης.

Αν σπάσουμε εμείς, δε θα αφήσουν τίποτα όρθιο! Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δε θα είναι το ίδιο!

Τη δύναμη που μας δίνετε δεν πρόκειται να την προδώσουμε! Δεν κατεβήκαμε σε τέτοιο σκληρό αγώνα για να περάσουμε την ώρα μας! Για να τα διπλώσουμε στις δυσκολίες και τις απειλές. Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και το ψωμί των παιδιών μας!
Θα γυρίσουμε μόνο αν νικήσουμε! Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, πιο κοντά στον αγώνα.
Σε όλα τα εργοστάσια ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια, σε αρκετά ξεκίνησαν κιόλας: εκ περιτροπής εργασία, διήμερα, τριήμερα, μειώσεις μισθών πάνω από 30%, απολύσεις, απλήρωτοι για μήνες.
Οι βιομήχανοι κλιμακώνουν την επίθεσή τους. Και οι εργάτες θα κάνουμε το ίδιο! Εμείς είμαστε πιο δυνατοί! Και είμαστε ακόμα στην αρχή!
Η γενική συνέλευση των απεργών χαλυβουργών καλέι σε σύσκεψη τη Δευτέρα 5/12/2011 και ώρα 10:30 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας: Όλα τα σωματεία του Θριασίου. Εργοστασιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, λαϊκές επιτροπές, συλλόγους. Κάθε τίμιο συνδικαλιστή που αντιστέκεται.
Είναι προσκλητήριο αγώνα, να μη λείψει κανείς!
Να οργανώσουμε την απάντησή μας. Να προκηρύξουμε και να οργανώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις:
• 24ωρη Απεργία για όλο το Θριάσιο για την Παρασκευή 9 Δεκέμβρη.
• Μεγάλη συγκέντρωση έξω από την πύλη της Χαλυβουργίας
Να βροντοφωνάξουμε: Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματά μας που κατακτήθηκαν με αίμα. Σκλάβοι για τα κέρδη των βιομηχάνων δε θα γίνουμε!
Συνάδελφοι εργάτες
Μην ακούτε τα ψέματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους, δεν θα δουλεύουν αυτοί με μισθούς πείνας, δε θα βρεθούν αυτοί στην ανεργία! Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους!
Μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση για αγώνα!
Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλων των εργατών!

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας.
Ασπρόπυργος 4/12/2011

...συνέχεια ανάρτησης

Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…

Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…

Παραλείψεις και σιωπές του αριστερού λόγου. 

του Ρούντι Ρινάλντι

Παρακολουθώντας ομιλίες γραμματέων και προέδρων, κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, βουλευτών και εκπροσώπων Τύπου, διαβάζοντας ανακοινώσεις και αποφάσεις καθοδηγητικών οργάνων, κύρια άρθρα αριστερών εντύπων κ.λπ. κυρίως όμως από την εν γένει πολιτική συμπεριφορά κομμάτων - συσπειρώσεων δυνάμεων της Αριστεράς, αποκομίζεται η εντύπωση πως η Ελλάδα είναι μια χώρα περίπου σαν το Βέλγιο ή το Λουξεμβούργο.

Η διαπίστωση αυτή, που σε πρώτη ματιά μοιάζει υπερβολική, είναι αληθής.

Για τον αριστερό λόγο του συρμού, υπάρχει πρόβλημα με το Μνημόνιο, με τα μέτρα που επιβάλλονται στους εργαζόμενους, με μερικές μη κανονικές διαδικασίες στη Βουλή, με την καταπάτηση κάποιων δικαιωμάτων και μόνιμη επωδός-διέξοδος, κάτι σαν λύση, είναι η αναμονή νέων εκλογών, όπου όλες οι αριστερές δυνάμεις ελπίζουν να αυξήσουν την εκλογική τους επιρροή και αυτό με τη σειρά του να βοηθήσει για κάτι καλύτερο.

Αντίστοιχα, οι αριστερές δυνάμεις σε Βέλγιο και Λουξεμβούργο, μπορούν να καταγγέλλουν τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η αστική τάξη και οι πολιτικές της νεοφιλελεύθερης Ε.Ε., να καλούν τους εργαζόμενους σε ορισμένους αγώνες και να ετοιμάζονται για την αντιμετώπιση εκλογικών διαδικασιών. Ορισμένες από αυτές θα θέτουν και το ζήτημα του συντονισμού των αγώνων στην Ευρώπη.
Κάπως έτσι συνεχίζεται η πολιτική ζωή, η διαιώνιση ενός πολιτικού συστήματος, η ύπαρξη ορισμένων πολιτικών σχηματισμών, ενώ βουλιάζουν κοινωνίες στην κρίση, αλλάζουν καθεστώτα, αλλάζει ολόκληρη η Ευρώπη…

Τι παραλείπεται στην ελληνική περίπτωση;
Δεν θα επεκταθούμε σε μια κριτική της πολιτικής συμπεριφοράς της ευρωπαϊκής Αριστεράς, για την οποία πολλά μπορούν να ειπωθούν. Στα δικά μας, όμως, πρέπει να τονιστούν μεγάλες ηχηρές σιωπές και παραλείψεις:
α) Η χώρα, συνολικά, έχει εισέλθει σε μια καθεστωτική φάση που όσο περνά ο καιρός βαθαίνουν, ποιοτικά, ορισμένα χαρακτηριστικά της. Στη χώρα μας από την ψήφιση του Μνημονίου, πριν από δύο περίπου χρόνια, υπάρχει ένα νέο καθεστώς και τούτες τις μέρες με το πραξικόπημα Μέρκελ-Σαρκοζί που επέβαλαν τον τραπεζίτη Παπαδήμο ως πρωθυπουργό, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, βαθαίνει τα χαρακτηριστικά της υποδούλωσης της χώρας. Σε σχέση με αυτά -που ο λαός τα αντιλαμβάνεται αμέσως- η Αριστερά (σχεδόν ολόκληρη με μικρές εξαιρέσεις) δεν τα αποδέχεται και περίπου τα κατακρίνει. Δεν αποδέχεται ότι υπάρχει συνολικό πρόβλημα πολιτικού συστήματος (ορισμένοι ακόμα μιλάνε για δικομματισμό) γιατί φοβάται μήπως συμπεριληφθεί και η ίδια σε αυτό. Δεν αποδέχεται ότι υπάρχει ένα ειδικό καθεστώς (που πρέπει να ανατραπεί) αλλά η συνέχεια μιας συνηθισμένης κατάστασης. Δεν θέλει να ακούσει τίποτα για «χούντα», για «κατοχή» κ.λπ. γιατί τα θεωρεί υπερβολικά και ανυπόστατα. Έτσι, όμως, έρχεται σε ρήξη και με τις πλατείες και με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις παρελάσεις, έρχεται σε αντίθεση με έναν επεκτεινόμενο λαϊκό ριζοσπαστισμό.
Η Αριστερά δεν θέλει να καταλάβει αυτό που διαισθητικά καταλαβαίνει όλος ο λαός: το καθεστώς που εμπεδώνεται και παίρνει ανοιχτά τα χαρακτηριστικά μιας αρμοστείας και υποδουλώνει τη χώρα στους δανειστές, καταργεί κάθε επίφαση δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, κάνει κουρελόχαρτο το Σύνταγμα, υπαγορεύει νόμους και δίκαιο από ξένα κέντρα και μετατρέπει όλο το πολιτικό κόσμο σε υπογράφουσες «γλάστρες», δεν θα μετακινηθεί, δεν θα παραδώσει, δεν θα «εκδημοκρατιστεί». Όσο μεταβατικό και να είναι μας οδηγεί σε μια μετάβαση προς μια ολοκληρωτική δικτατορία και εκτροπή. Αυτό που θα τη διαδεχθεί ομαλά θα είναι ένα πλήρως υποταγμένο, ουσιαστικά κατοχικό και δωσίλογο προσωπικό, δηλαδή η φυσιολογική μετεξέλιξη αυτού που τώρα οικοδομείται με διατάγματα, πραξικοπήματα, δυνάμεις κρούσης των τροικανών και γκαουλάιτερ.
Αυτά δεν ανατρέπονται με εκλογές. Χρειάζεται, κατ’ αρχάς, μια πολύπλευρη ενίσχυση της λαϊκής διαθεσιμότητας. Χρειάζεται ο ξεσηκωμός του λαού, χρειάζεται η στοχοθέτηση μιας μεταπολίτευσης του λαού που θα ανοίξει το δρόμο στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο και σωτηρία της χώρας. Στα λόγια η Αριστερά μπορεί να ψελλίζει κάτι για ξεσηκωμό, δεν κάνει όμως τα αναγκαία βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν κάνει όμως και το άλλο: Δεν ανοίγει τολμηρά και θαρραλέα τις διαδικασίες για να συγκροτηθεί ένα ρωμαλέο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο του λαού, που στις παρούσες συνθήκες «συγκυβέρνησης» θα μπορούσε να ήταν και πρώτη πολιτική δύναμη μέσα στο λαό και σε όποιες πολιτικές αναμετρήσεις όποτε και αν γίνονταν. Και αυτήν την ευκαιρία δεν τη λογαριάζουν, γιατί κάθε σχηματισμός υπολογίζει στα «δικά» του ποσοστά και μόνο.
β) Παραλείπεται συνολικά το ζήτημα της ανεξαρτησίας, της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας και μάλιστα σε μια συγκυρία ευρύτατων αλλαγών σε όλα τα μέτωπα. Το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο και οι ανακατατάξεις που συντελούνται, τα νέα «τόξα» που δημιουργούνται, λησμονούνται και ο λόγος αφορά μόνο τις εξελίξεις στην Ευρώπη και δη στην Ευρωζώνη. Όμως και αυτές ακόμα (που είναι σοβαρότατες και κρισιμότατες) δεν παρατηρούνται στο πλαίσιο των γενικότερων ανακατατάξεων και το τι σενάρια θα τροφοδοτήσουν ή ήδη τροφοδοτούν στην νοτιο-ανατολική Μεσόγειο ή τα Βαλκάνια, ούτε το πώς το αμερικανικό τόξο θα συμπεριφερθεί ειδικά στο Νότο της Ευρώπης μετά τις δύο αλλαγές κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Ιταλία. Η κρίση της Ευρωζώνης και του ευρώ, σύμπτωμα και αυτό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και το βάθεμά τους έχουν οδηγήσει σε αναδιατάξεις όλων των μεγάλων δυνάμεων και όσα μέλλοντα να γίνουν δείχνουν μια όξυνση και ένταση όλων των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Οι εξελίξεις στον αραβικό κόσμο, τα νέα δόγματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, η ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα της ονομασίας της Φίρομ, αλλά και οι σχεδιασμοί για τη Θράκη και η αθρόα είσοδος νέων κυμάτων μεταναστών (περίπου 550 κάθε μέρα, σύμφωνα με το περιοδικό Επίκαιρα), όλα αυτά θα εμφανιστούν με ιδιαίτερη ένταση και θα λειτουργήσουν στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας.

Είναι τυχαίες αυτές οι «παραλείψεις»; Πώς μπορεί να εξηγηθούν;
Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κυριότερος είναι η συστημική λογική, το μη ξεπέρασμα των ορίων του συστημισμού, η προσκόλληση στις προδιαγραφές αυτού του υπαρκτού πολιτικού συστήματος και οι πολλαπλές εξαρτήσεις που απορρέουν από την καθωσπρέπει συμμετοχή σε αυτό. Δεύτερος λόγος είναι η μη εμπιστοσύνη στο λαό, στις δυνάμεις του και τους αγώνες του. Από δω και η αντίληψη πως η Αριστερά είναι κάτι υπεράνω του λαού, ο οποίος δεν καταλαβαίνει την ορθή γραμμή, δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται, ρέπει προς το αυθόρμητο και ανεξέλεγκτο και αυτό μπορεί να την θέσει σε δοκιμασία. Τρίτος λόγος, είναι η αντίληψη πως η χώρα δεν είναι πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά εξαρτημένη, άρα είτε συμμετέχει στην ιμπεριαλιστική λεία έστω από υποδεέστερη θέση (ΚΚΕ), είτε δεν μπορεί να γίνει οποιοδήποτε βήμα χωρίς αλλαγή των συσχετισμών εντός της Ευρώπης (ΣΥΝ).
Η αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίσαμε μέχρι τώρα, οφείλεται εν μέρει στο ότι χρεοκοπούν τα πελατειακά αναχρονιστικά χαρακτηριστικά του (στοιχεία που και οι σημιτικοί εκσυγχρονιστές ήθελαν να ξεπεράσουν), εν μέρει στο ότι το πολιτικό σύστημα έφερε τη σφραγίδα κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Κυρίως όμως αποσαθρώνεται γιατί το κοινωνικό συμβόλαιο που το στήριζε δεν υπάρχει πλέον και οι διάφορες πλευρές που το συγκροτούσαν διαλύονται και γκρεμίζονται από τις επιβαλλόμενες μνημονιακές πολιτικές. Αυτή η κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου (που μέρος του ήταν το ανώτερο πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό της Αριστεράς), οδηγεί σε τεκτονικές αλλαγές του πολιτικού στοιχείου, τέτοιες που η επίσημη Αριστερά αδυνατεί να διαβάσει, παράλληλα δε, φέρνει στο φως νέες μορφές έκφρασης και συγκρότησης όπως έδειξαν οι πλατείες, οι κινήσεις όπως η Σπίθα του Μ. Θεοδωράκη, οι διαδηλώσεις την 28η Οκτωβρίου και άλλες που θα δούμε στο προσεχές μέλλον.

Κούβα της Μεσογείου;
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος παρτενέρ της νέας «κυβέρνησης» κ. Καρατζαφέρης, δήλωσε πως αν ενωθεί η Αριστερά στην Ελλάδα, θα μετατραπεί η χώρα μας σε Κούβα της Μεσογείου. Λαλίστατος, όπως πάντα, είπε συγκεκριμένα: «Στην τρόικα είπα πως με την πολιτική της θα φέρει την Αριστερά στην εξουσία. Θα γίνουμε η Κούβα της Μεσογείου. Τους είπα ότι δεν χρειάζονται οι δικές μας υπογραφές, αλλά της Παπαρήγα και του Τσίπρα, γιατί αυτούς θα φέρουν στην εξουσία μέσα σε λίγους μήνες. Πρέπει να είναι πιο συγκρατημένοι».
Υπερβολικός; Πιθανόν. Αλλά η δυναμική που θα υπήρχε -αν ήταν άλλη η συμπεριφορά της Αριστεράς- με δεδομένο της πλήρους ευθυγράμμισης του αστικού μνημονιακού τόξου, θα ήταν μεγάλη. Ένα ευρύ παλλαϊκό μέτωπο, ένα μέτωπο εθνικής και λαϊκής αναγέννησης που θα εκφράζει λαϊκά κοινωνικά και πατριωτικά αισθήματα και συμφέροντα θα μπορούσε, πράγματι, να προσδώσει στην πολιτική ζωή της χώρας μια «λατινοαμερικανική» γεύση. Όχι ως Κούβα, αλλά περισσότερο ως τις άλλες χώρες της ηπείρου, στις οποίες δημιουργήθηκαν μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μπλοκ που πρωταγωνιστούν στις χώρες τους και τις οδήγησαν σε μια τροχιά ρήξεων με τον ιμπεριαλισμό.
Μια τέτοια εξέλιξη, δεν πρόκειται να προκύψει, όσο αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως Βέλγιο ή Λουξεμβούργο ή διαφορετικά ειπωμένο, όσο η Αριστερά παραμένει στο έδαφος των κραυγαλέων παραλήψεών της σε συνθήκες που το μαζικό λαϊκό κίνημα, συχνά-πυκνά, για δύο χρόνια θέτει ακριβώς τέτοια ζητήματα. Μετά μας φταίει το «αυθόρμητο»…

πηγή: Δρόμος

...συνέχεια ανάρτησης