KKE! Απών και φέτος...

Δείτε και το Κυριακάτικο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη το οποίο μας πληροφορεί ότι έχει απεργία στις 17 Δεκέμβρη, ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για την υπερκάλυψη των πλάνων της οικονομικής εξόρμησης και ότι βγήκε το ημερολόγιό του! Καληνύχτα ηγεσία του Περισσού!






Για να μην ξεχνιόμαστε δείτε βίντεο με περσινή συνέντευξη της Παπαρήγα στον Χατζηνικολάου, μνημείο πολιτικής αντίφασης, συκοφαντείας, σύγχυσης και βλακείας:

Στιγμιότυπα από την πορεία στην Αθήνα

Στιγμιότυπα από την σημερινή πορεία στην Αθήνα (από την ΕΟΣ).



και εδώ το βίντεο όπου τραυματίστηκε μια γυναίκα ύστερα από σύγκρουση με διερχόμενη "ζαρντινιέρα" του Πολύδωρα Χρυσοχοϊδη:


και ανακοίνωση της ΚΟΕ για την σημερινή κινητοποίηση:

«Δική σας η κρίση, ξεσηκωμός η λύση»

Η ΚΟΕ χαιρετίζει τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων προοδευτικών και νέων ανθρώπων στη σημερινή διαδήλωση για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι χιλιάδες διαδηλωτές κάθε ηλικίας που συμμετείχαν στη συγκέντρωση και την πορεία που ακολούθησε βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία και κατήγγειλαν τα αδιέξοδα που κορυφώνονται εξαιτίας της κρίσης για το λαό και κυρίως τη νεολαία, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι οι αιτίες για την εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη όχι μόνο παραμένουν, αλλά καθημερινά εντείνονται.
Παρά το κλίμα φόβου που καλλιεργήθηκε έντεχνα όλο το προηγούμενο διάστημα, από κυβέρνηση και ΜΜΕ, η συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων στη σημερινή κινητοποίηση απέδειξε ότι η συστηματική τρομοκρατία με στόχο να μείνει ο κόσμος στον «καναπέ» του δεν είχε αποτέλεσμα. Η συντονισμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα δίπολο που από τη μια τοποθετεί όσους «σέβονται» τη μνήμη του Αλέξανδρου και από την άλλη τους «βάνδαλους» έπεσε στο κενό και πήρε την καλύτερη απάντηση από τη σημερινή κινητοποίηση. Το νέο «δόγμα» Χρυσοχοΐδη, που συμπυκνώνεται στην πρωτοφανή αστυνομοκρατία, τις μαζικές - προληπτικές προσαγωγές και στις «δυναμικές» επεμβάσεις των δυνάμεων καταστολής, όπου «χρειαστεί», όπως αυτή που είδαμε χτες βράδυ στο Κερατσίνι, με κατασκευή κατηγορουμένων και ποινικοποίηση ολόκληρων πολιτικών χώρων κόντρα σε κάθε έννοια δικαίου, είναι φανερό ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την ορμή και την οργή όσων σπρώχνονται καθημερινά από την πολιτική του δικομματισμού και της ΕΕ στην απόγνωση και το κοινωνικό περιθώριο.
Η μαζική συμμετοχή και στο αυριανό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, αλλά και οι κινητοποιήσεις που έρχονται εξαιτίας της κρίσης, θα αποδείξουν ότι οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες συναντιούνται στους δρόμους, αγωνίζονται και διεκδικούν. Το σύνθημα «δική σας η κρίση, ξεσηκωμός η λύση», που ακουγόταν στην σημερινή κινητοποίηση, δείχνει το δρόμο.

Τριπλή επίθεση στο άσυλο=Δημοκρατία α λα Χρυσοχοΐδης

Με μπαράζ προκλητικών ενεργειών και μπόλικο σιγοντάρισμα από τη μιντιακή δημοκρατία των δελτίων των 8.00, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ρίχνει εδώ και μέρες λάδι στη φωτιά.
Μετά την, πρωτοφανή για τη γελοιότητά της, απόφαση των πρύτανη και Σια(προφανώς υπουργείο παιδείας) να κλείσουν το οικονομικό πανεπιστήμιο της Αθήνας (ΑΣΟΕΕ) με το πρόσχημα της γρίπης Η1Ν1 και την περιφρούρηση της εισόδου με ενέσεις βίας από τα ΜΑΤ, για να μην πραγματοποιηθεί συνέλευση του συλλόγου, ακολούθησαν οι χθεσινές εξίσου τραγελαφικές επιθέσεις στο άσυλο.
Χθες, λοιπόν, πρώτη μέρα των επετειακών εκδηλώσεων στη μνήμη του Αλέξη και της εξέγερσης του Δεκέμβρη, η δημοκρατία α λα Χρυσοχοΐδη εισβάλλει στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Resalto στο Κερατσίνι προκειμένου να αποτρέψει "νεοτρομοκρατικές" ενέργειες και προσάγει 22 άτομα. Η ένταση μεταφέρεται στο δημαρχείο όπου γίνεται κατάληψη για αλληλεγγύη στους προσαχθέντες και ακολουθούν 41 ακόμα προσαγωγές. Το γελοίο, πάλι, είναι στην κατασκευή ψευδών στοιχείων, τόσο για το στέκι "γιάφκα" στο οποίο δεν βρήκαν τίποτα όσο και για το δημαρχείο που υπέστη "καταστροφές" που μέχρι και ο δήμαρχος αρνείται.
Τέλος, στη Θεσσαλονίκη διμοιρίες ΜΑΤ εισβάλλουν τα ξημερώματα στον προαύλιο χώρο του πολυτεχνείου και προχωρούν σε 7 προσαγωγές. Εδώ το δόγμα της μηδενικής ανοχής μεταφράζεται σε de facto κατάργηση του ασύλου, χωρίς καν να περιμένουν να γίνουν "εγκληματικές" πράξεις ή κάτι άλλο.
Και επειδή οι μέρες της ευτυχίας του Πολίτη είναι μετρημένες να πούμε από την πλευρά μας : Όλοι στις διαδηλώσεις!

Μαρτυρία της κοπέλας που βιντεοσκόπησε τη δολοφονία του Αλέξη

Η κοπέλα που τράβηξε το βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου μιλάει για πρώτη φορά.

Έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα από το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επ. Κορκoνέα.
Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "We Are An Image From The Future" (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:

«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.
Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.
Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη.... Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα, γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα. Αναρωτήθηκα,....μα, τι πρόκειται να κάνουν; Έφθασαν στο σημείο όπου το περιπολικό ήταν στην αρχή πριν στρίψουν για να το παρκάρουν, και άρχισαν να προκαλούν τα παιδιά, φωνάζοντας «ελάτε ρε μουνιά, ελάτε ρε μουνιά»! Όταν άκουσα αυτό το φώναξα στον φίλο μου τον Γερμανό, «έλα να δεις! Η αστυνομία ήρθε για να ξεκινήσει καβγά!». Θα είχε μια ευκαιρία να δει αυτό το συχνό φαινόμενο, τους Έλληνες μπάτσους να προκαλούν μια μάχη προσβάλλοντας ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο ότι η αστυνομία βρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό ήταν πάρα πολύ. Ήταν προκλητικοί γιατί παρκάρισαν το αυτοκίνητο της αστυνομίας και ήρθαν με τα πόδια πίσω φωνάζοντας βρισιές. Αυτός είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι ξεκινούν καβγά. Έμοιαζε λες και είναι ένας προσωπικός καβγάς, όχι όπως οι συνήθεις προκλήσεις και βρισιές της αστυνομίας. Αμέσως μετά και οι δύο έβγαλαν τα όπλα τους, και οι δύο μπάτσοι τράβηξαν τα όπλα τους!... Αυτό ποτέ δεν αναφέρθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Και μου ήρθε η μία έκπληξη μετά την άλλη. Πρώτα ήρθαν πίσω με τα πόδια, μετά άρχισαν ένα τσακωμό προσβάλλοντας τα παιδιά, μετά έβγαλαν τα όπλα τους, και στη συνέχεια στόχευσαν, σε μια στιγμή που δεν υπήρχε καμία πρόκληση και δεν υπήρχε τίποτα που να αποτελεί απειλή για αυτούς, δεν υπήρχε κάποια σύγκρουση και ούτε καν συνέβαινε κάποια αντιπαράθεση. Και τότε πυροβόλησαν. Άκουσα δύο πυροβολισμούς, αλλά δεν μπορώ να πω αν και οι δύο από τους αστυνομικούς πυροβόλησαν ή ο ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Είναι πιθανό ότι ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Και μετά γύρισαν την πλάτη τους και απλά έφυγαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Εμένα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε χρειαστεί να κοιτάξω
αριστερά, στην ομάδα των παιδιών, γιατί ήταν απίστευτα περίεργη η συμπεριφορά αυτών των δύο αστυνομικών. Δεν ήταν ανάγκη να δω από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των παιδιών διότι τίποτα δεν συνέβαινε από εκεί. Και τότε άκουσα τον κόσμο στον δρόμο να φωνάζει ότι ένα παιδί είχε πυροβοληθεί. Και τότε ένιωσα πανικό. Έτρεξα στο εσωτερικό του σπιτιού, άρπαξα το τηλέφωνο, κάλεσα ένα ασθενοφόρο, και πήγα αμέσως κάτω στο δρόμο. Είδα μόνο ένα παιδί να βρίσκεται εκεί, και σοκαρίστηκα. Όλος ο κόσμος φώναζε και πολλοί λιποθυμούσαν. Το παιδί δεν ήταν νεκρό ακόμη και ένας γιατρός είχε εμφανιστεί και προσπαθούσε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, το ασθενοφόρο έφτασε και το παιδί πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο, νομίζω. Έμαθα από άλλους ανθρώπους που ήταν εκεί ότι η πρώτη έκρηξη που άκουσα ήταν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Προφανώς κάποιος είχε ρίξει ένα πλαστικό μπουκάλι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και ίσως τους φώναξε κάτι καθώς περνούσαν και οι αστυνομικοί απάντησαν με τη ρίψη της χειροβομβίδας από το περιπολικό. Αυτά δεν είναι τόσο ασυνήθιστα εδώ. Είναι φυσιολογικό κάποιος να φωνάξει, όλοι στην Ελλάδα φωνάζουν ο ένας στον άλλο. Έτσι, είμαι βέβαιη ότι οι αστυνομικοί δεν είχαν απειληθεί, δεν ήταν σε άμυνα, ούτε σε κατάσταση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλήθεια, αν ένας αστυνομικός νιώθει μια σοβαρή απειλή, δεν παρκάρει χαλαρός στην επόμενη γωνία και γυρνάει με τα πόδια να ζητήσει το λόγο για ξεκαθάρισμα. Συνήθως, όταν οι αστυνομικοί σε περιπολικό αισθάνονται απειλή ή αισθάνονται σαν να είναι υπό επίθεση φεύγουν, απομακρύνονται. Η αστυνομία δεν ήταν σε θέση άμυνας εκείνη τη στιγμή. Πήγα πίσω και προσπάθησα να δω το βίντεο στον υπολογιστή μου, αλλά δεν μπορούσα γιατί μου έλειπε κάποιο πρόγραμμα. Γι' αυτό και χτύπησα την πόρτα του γείτονά μου και του είπα ότι «έχω γράψει κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μπορούμε να δούμε στον υπολογιστή σου τι είναι; » Και είδαμε το βίντεο, και αυτό που αισθάνθηκα, δεν ένιωσα το είχα ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου. Καλέσαμε όλους τους ανθρώπους από όλη τη γειτονιά να κατέβουν κάτω, όλοι, όλοι κατέβηκαν στους δρόμους, και η ενέργεια, η ατμόσφαιρα, ήταν οργή, Οργή!... Η Οργή ξεχείλιζε στους δρόμους, παντού οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από τα σπίτια τους στους δρόμους. Όλοι....
Η αστυνομία είχε το θράσος να έρθει εδώ, πάλι σε αυτή τη γωνιά όπου το πρώτο περιπολικό με τους μπάτσους είχε σταματήσει, στο ίδιο σημείο από όπου πυροβόλησαν. Και φυσικά όλοι άρχισαν να τους φωνάζουν, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, κανονικοί άνθρωποι, όλοι τους φωνάζαν’ «να πάνε στο διάολο». Περίπου δύο ώρες μετά την δολοφονία, είναι αδύνατο να πω ακριβώς σε πόση ώρα, αλλά ήταν περίπου δύο ώρες ήρθε η μυστική αστυνομία. Ήμουν πίσω στο σπίτι μου και άκουγα το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και έλεγαν ότι γίνονται επεισόδια στα Εξάρχεια, ότι η αστυνομία έχει δεχθεί επίθεση και πυροβόλησε σε αυτοάμυνα, αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και οι ταραχές δεν είχαν καν ξεκινήσει ακόμη!... Και από το παράθυρό μου είδα άνδρες χωρίς στολές να εξετάζουν τους τοίχους των κτιρίων γύρω από τη δολοφονία. Η μυστική αστυνομία είχε έρθει για να αναζητήσετε τους κάλυκες από τις σφαίρες και να ερευνήσει την περιοχή. Ήμουν με το γείτονα μου, και του είπα ότι θα κατέβω κάτω. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο σε όλα αυτά που έλεγαν στις ειδήσεις. Έτσι πήγα κάτω και είπα ότι «όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση είναι ψέματα». Ένας ψηλός γέρος με ένα γλοιώδες χαμόγελο με πλησίασε, και είπε, «ναι εε..., και ποια είσαι εσύ;» Και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα έναν απόλυτο τρόμο. Επειδή είμαι πολύ αφελής, ένιωσα απλά την υποχρέωση να κατέβω από το σπίτι μου και να πω την αλήθεια. Αλλά αυτός ο τύπος, με έκανε να νιώσω πραγματικό τρόμο μόλις με πλησίασε. Για αυτό και αποτραβήχθηκα και είπα.... «όχι,....εσείς ποιος είστε;» Και μου είπε το όνομά του και τη θέση του. Ήταν ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας της αστυνομίας, ο διευθυντής ασφάλειας Αθηνών και ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία και την έρευνα της δολοφονίας. Πήρε το όνομα μου και το τηλέφωνο μου, και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να έρθω στην Γ.Α.Δ.Α. για να καταθέσω, και είπα ναι. Με ρώτησε τι συνέβη. Τον έφερα στο ακριβές σημείο όπου οι αστυνομικοί στέκονταν όταν άνοιξαν πυρ!.... Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που στάθηκα ήταν που βρήκαν τους κάλυκες από τις σφαίρες. Και με ρώτησε αν είχα ένα όχημα, αν θα μπορούσα να πάω μόνη μου στο τμήμα. Και είπα «δεν έχω» και μου είπαν ότι θα έρθω μαζί τους. Είπα τότε, ότι «ελπίζω δεν θα μας κάψουν ζωντανούς μες στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε στην Γ.Α.Δ.Α.» και ο επικεφαλής γέλασε και είπε ότι δεν υπάρχει φόβος. Με κατευθύνω προς μια μεγάλη ομάδα από συγκεντρωμένα Μ.Α.Τ., και βρέθηκα στη μέση μια διμοιρίας Μ.Α.Τ. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι επιτέθηκαν. Ο επικεφαλής εξαφανίστηκε αμέσως, έτρεξε μακριά και με άφησε εκεί ενώ οι άνθρωποι έκαναν επίθεση, και είδα όλα τα όπλα που η αστυνομία είχε πάνω της και φρικάρισα!. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα άλλο...Και ένιωσα όμως και πόσο ισχυροί είναι οι άνθρωποι...Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι με οργή. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχαν επιτεθεί με πέτρες ή μολότοφ ή με παλούκια, μόνο ότι ήταν ακατανίκητοι...Θυμάμαι και ότι εγώ έπρεπε να βγω από εκεί ανάμεσα απ’ τα Μ.Α.Τ. Έτρεξα μακριά μόνη μου και επέστρεψα στο σπίτι μου. Φυσικά περίμενα ότι θα μου τηλεφωνούσαν να με καλέσουν να καταθέσω ως μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν το έκαναν ποτέ.
Μίλησα με μια δικηγόρο του κινήματος, την κ. Γιάννα Κούρτοβικ. Και αυτή με συνόδευσε στον ανακριτή. Έπρεπε να πάω εγώ να βρω τον δικαστή, διότι η αστυνομία ποτέ δεν μου τηλεφώνησε για να καταθέσω. Και μετά τη κατάθεση μου, μερικές ημέρες αργότερα, η αστυνομία έκλεισε πάλι όλη την περιοχή για να κάνουν την πραγματογνωμοσύνη που να αποδεικνύουν αν η σφαίρα χτύπησε κατευθείαν το παιδί ή αν εξοστρακίστηκε στο έδαφος. Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία, ότι μόνο ο ένας μπάτσος είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα αναπήδησε στο έδαφος και χτύπησε τον Αλέξη... Ο εισαγγελέας, ο φωτογράφος, και ο γραμματέας ήρθαν στο μπαλκόνι μου για να πάρουν φωτογραφίες. Και όπως ήμουν πάνω στο μπαλκόνι, μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολουθούσε την διαδικασία φώναξα τον γενικό διευθυντή και του είπα : « Ω!...γεια σας, με παρατήσατε στην μέση της σύγκρουσης και φύγατε την άλλη φορά»...και αυτός είπε : «Δεν σε παράτησα εγώ...Εσύ φοβόσουνα ότι θα μας κάψουν ζωντανούς». Και εγώ τότε του απάντησα: «Μην λέτε ψέματα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους...».
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, που έλεγα στον εαυτό μου πως ζω σε ένα στρατόπεδο, με όλη αυτή την αστυνομία τριγύρω εδώ στα Εξάρχεια. Τώρα μπορώ να πω ότι ζω σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο, δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Παρ 'όλο το συναίσθημα της στρατιωτικής κατοχής που προκαλούσε και προκαλεί η αστυνομία. Για μένα, πάντα υπήρχε ένα όριο, μια τελική γραμμή, και όταν η αστυνομία διέσχισε τη γραμμή αυτή, συνέβη μια ποιοτική αλλαγή. Όλα άλλαξαν. Καθένας κατάλαβε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος ορίζοντας στα γεγονότα και πέρα από αυτόν όλα είναι διαφορετικά. Έχουμε περάσει αυτό το ορίζοντα. Και τώρα μπορώ να πω ότι δεν είναι πλέον μια σύγκρουση, τώρα είναι πόλεμος. Σε σύγκριση με πριν από τον Δεκέμβριο, τα πάντα είναι πιο δυνατά. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η τελευταία σταγόνα. Τώρα δεν υπάρχει ανοχή για την αστυνομία. Η δολοφονία ήταν κάτι τόσο εξωφρενικό που οι άνθρωποι αντέδρασαν και ακόμη συνεχίζουν να αντιδρούν. Παίρνουν δύναμη από την οργή που εκφράστηκε κατά τη στιγμή της δολοφονίας. Υπήρχαν πάρα πολλά άλλα προβλήματα εκτός από την αστυνομική βία, και αυτά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά οι άνθρωποι δεν ανέχονται πλέον ούτε τα υπόλοιπα προβλήματα....
Έτσι, θα είμαι μάρτυρας στη δίκη του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη. Ανησυχώ για το πώς θα αισθάνομαι προς το δικηγόρο που τον υπερασπίζεται, γιατί υπερασπίζεται ένα πολύ κακό άτομο. Μετά, άρχισα να ανησυχώ επίσης για την έκβαση της δίκης, διότι εάν αυτός ο αστυνομικός καταλήξει με μόνο δύο ή τρία χρόνια ή κάποια λίγα χρόνια στη φυλακή, δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Πώς αντιδράς στην απόφαση μιας τέτοιας δίκης; Πολλά φρικτά πράγματα συμβαίνουν, και ακούμε για αυτά ή τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά είναι πολύ διαφορετικό όταν δεις κάτι με τα μάτια σου. Η δολοφονία του Αλέξη δεν είναι απλώς λόγια, είναι μια σαφής αλήθεια για εμάς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, δεν υπάρχει καμία απόσταση από αυτό. Η δολοφονία είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μου κλέψετε κάτι μπροστά στα μάτια μου και στη συνέχεια να μου πείτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Η δολοφονία αυτή δεν είναι κάτι που ακούσαμε από κάπου αλλού. Και φοβάμαι πάρα πολύ ότι αν δεν καταδικαστεί αυτός ο μπάτσος, ίσως η αντίδρασή μου θα με ρίξει στην φυλακή. Το σκέφτομαι αυτό όλη την ώρα, καθώς ετοιμάζομαι να καταθέσω στην δίκη για την δολοφονία του Αλέξη».

Γιατί διαδηλώνουμε;

Ανακοίνωση της οργάνωσης σπουδάζουσας της ΚΟΕ για τον Δεκέμβρη:

Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου πέρυσι άναβαν κεράκια στη μνήμη του Αλέξανδρου. Φέτος ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν από θέση εξουσίας την νεολαία που αγωνίζεται. Η ΝΔ πέρυσι έπνιγε στα χημικά και στο ξύλο τις διαδηλώσεις, αφού νωρίτερα η αστυνομική ασυδοσία έριχνε έναν 16χρονο νεκρό. Φέτος με τον νέο της αρχηγό θεωρεί ότι δεν είχε όσο αυστηρή στάση έπρεπε απέναντι στην οργή της νεολαίας. Το ΚΚΕ πέρυσι κατήγγειλε την εξέγερση και οραματίστηκε μια «πραγματική λαϊκή εξέγερση που δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι». Φέτος απέχει από τις διαδηλώσεις και κάνει «μέτωπο» με τον εαυτό του.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΙΣ 6 ΚΑΙ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ;

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ: Δεν ξεχνάμε ότι ένας 16χρονος σκοτώθηκε χωρίς λόγο. Δεν ξεχνάμε ότι το γεγονός δεν ήταν μεμονωμένο, αλλά κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα. Δεν ξεχνάμε το κύμα οργής και αγανάκτησης, την κραυγή απελπισίας και απόγνωσης, την έκρηξη νεότερων και μεγαλύτερων. Δεν ξεχνάμε ότι αυτή την έκρηξη η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πήγαν να την ταυτίσουν με τις σπασμένες βιτρίνες. Δεν ξεχνάμε το φόβο που προκαλέσαμε στο κατεστημένο σε όλη την Ευρώπη, όταν κατεβαίναμε κατά χιλιάδες στο δρόμο.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΆΡΝΗΣΗΣ: Ενός κόσμου κι ενός συστήματος γεμάτου σαπίλα και υποκρισία. Που τάχα ακούει τη νεολαία με συμπάθεια και κατανόηση. Που όμως την επόμενη μέρα μας ξαναφορτώνει τα προβλήματά του. Μας κάνει τη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Είναι άρνηση των αδιεξόδων και της απόγνωσης. Άρνηση της επιβίωσης. Άρνηση του να ζεις για να δουλεύεις. Άρνηση του χρόνου που δεν είναι ελεύθερος. Άρνηση των χώρων που εμπορευματοποιούνται. Άρνηση της ζωής που είναι βουλιαγμένη στο νάρκωμα, στην κατανάλωση, στην αδιαφορία και στην απομόνωση.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ: Ο Δεκέμβρης πέρυσι μας ένωσε όλους. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, νέους και μεγαλύτερους, από διαφορετικές περιοχές και κοινωνίες. Μας ένωσε σε ένα ποτάμι οργής και αγανάκτησης για την ευκολία με την οποία αφαιρείται μια ζωή. Ένωσε πολύ διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικά προβλήματα που όμως είδαμε μια κοινή αιτία: Ότι πυροβολούν τη γενιά μας με αδιέξοδα. Ότι έχουμε απέναντί μας μια εξουσία κι ένα κράτος που μοιράζει σφαίρες στη νεολαία και δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Ο δρόμος είναι στην ενότητά μας, όχι στον κατακερματισμό μας.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ: Γιατί έχουμε ανάγκη ένα ισχυρό, μαχητικό ρεύμα της αριστεράς στην κοινωνία που να δίνει αγώνες και μάχες καθημερινά. Να συγκροτεί ένα ρεύμα αλλαγής παντού. Δίπλα και μέσα στην νεολαία που πνίγεται από τα αδιέξοδα του συστήματος, δίπλα και μέσα στον εργαζόμενο κόσμο που πληρώνει ακριβά την κρίση, δίπλα και μέσα στους «συνηθισμένους ανθρώπους». Αυτή είναι η ταυτότητα και η φυσιογνωμία μιας σύγχρονης, χρήσιμης και ζωντανής αριστεράς.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ: Ακόμη κι αν μας λένε ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Και μπορούμε σιγά σιγά, να κατακτάμε μια νέα γνώση και νέα συνείδηση. Αυτή η γενιά, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιεί, φωνάζει ότι τέλειωσε μια ολόκληρη εποχή. Στην αρχή με τυχαίες εκρήξεις ενάντια στο σύστημα, αλλά στη συνέχεια με συλλογικότητα και με οργάνωση. Για μια νεολαία, ούτε απολίτικη, αλλά ούτε φυλακισμένη στα όρια του παρελθόντος. Μπορούμε να φτιάξουμε μια νέα συνείδηση που να ανταποκρίνεται στη νέα εποχή.

Οργάνωση Σπουδάζουσας ΚΟΕ

Από το Δεκέμβριο του 2008 στο Δεκέμβριο του 2009

Κείμενο για τον Δεκέμβρη από μια νέα της περιοχής μας:

ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2008 ΣΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2009
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ…

Η θλιβερή δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στο κέντρο της Αθήνας το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 από τις σφαίρες του αστυνομικού Κορκονέα οδήγησε σε μια αυθόρμητη και ορμητική έκρηξη γεγονότων με πρωταγωνιστές τους μαθητές και γενικότερα τους νέους, οι οποίοι άδραξαν την ευκαιρία να ξεσπάσουν και να διαμαρτυρηθούν απέναντι σε έναν νεοφιλελεύθερο κρατικό μηχανισμό και μια κοινωνία που δεν κατανοεί πάντοτε και σε βάθος τις πραγματικές τους ανάγκες. Πολλές συζητήσεις έγιναν στα πολιτικά γραφεία και στα ΜΜΕ. Ποικίλες ερμηνείες δόθηκαν για τη νεολαιΐστικη εξέγερση του Δεκέμβρη, τα κίνητρα και τα αίτιά της δείχνοντας άλλες συμπάθεια για το κίνημα, άλλες κατανόηση και άλλες αποστροφή. Πολύς ντόρος έγινε και για τις συνέπειες της εξέγερσης σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης με τον υπερτονισμό της έκτασης και της σημασίας των υλικών ζημιών, με αποτέλεσμα να «θρηνούνται» περισσότερο τα καμένα αυτοκίνητα ή τα κατεστραμμένα κτίσματα- ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονταν και τράπεζες, τι ανεπανόρθωτες καταστροφές!- από το νεκρό μαθητή!

Αλήθεια, τι επιζητούσαν να εκφράσουν τότε οι μαθητές και γιατί ο θάνατος του Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι; Τι πέτυχαν; Μήπως συνεχίζουν να έχουν τα ίδια οράματα και τις ίδιες επιθυμίες ένα χρόνο μετά;

Οι νέοι αγαπούν τις παρέες με φίλους, τη μουσική, το χορό, τις εξόδους στα δικά τους στέκια και τη συνεννόηση στη δικά τους γλώσσα, μόνο που χρειάζονται για να τα απολαμβάνουν ένα ασφαλές περιβάλλον δημιουργικών ενασχολήσεων και δράσης απαλλαγμένο από την κρατική αστυνόμευση. Θέλουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στις δικές τους ανάγκες, όπως πολλές φορές βροντοφώναξαν και στο κοντινό παρελθόν, και όχι ένα σύστημα που να υπηρετεί τα οικονομικά σχέδια επιχειρήσεων και παραγωγικών φορέων. Οραματίζονται να είναι οι ίδιοι παραγωγικοί και ανεξάρτητοι οικονομικά, να εργάζονται με αξιοπρέπεια και κέφι, να γίνονται σεβαστά τα εργασιακά τους δικαιώματα και όχι να αποτελούν τα απόπαιδα κάθε ιδιωτικού ή δημόσιου φορέα που παίρνει τους χυμούς για να πετάξει ύστερα τα φλούδια στα σκουπίδια.

Και αντί όλων αυτών τι παρέχει το κράτος στα νιάτα του, στο μέλλον αυτής της χώρας, όπως πολλοί αρέσκονται να ονομάζουν τους νέους, τα τελευταία χρόνια; Μια οικονομία σε ύφεση για την οποία δεν ευθύνεται μόνο η παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και εσωτερικές άστοχες πολιτικές, ασφαλιστικά ταμεία υπερχρεωμένα και νοικοκυριά καταχρεωμένα, ιδιωτικοποιήσεις και προκλητική στήριξη των τραπεζών, σκάνδαλα και χρηματισμούς. Το φάσμα της ανεργίας να ορθώνεται απειλητικό, τη διακοπή ή την οριστική λήξη των συμβάσεων χωρίς προοπτικές ανανέωσης, χωρίς αναγνώριση της προϋπηρεσίας, χωρίς ένσημα, την αύξηση των ορίων ηλικίας και συνταξιοδότησης. Και γενικά, ένα κλίμα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον, που οδηγεί σε επικίνδυνες αναδιπλώσεις με έμφαση στην εύρεση προσωπικής διεξόδου στα προβλήματα και στην πάταξη κάθε συλλογικής δράσης.

Μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικοοικονομικό σύστημα που υπηρετεί το χρήμα και τους υποστηρικτές του, που δε σέβεται τον εργαζόμενο, που κοροϊδεύει τον ασφαλισμένο, που ωθεί το νέο στην ανεργία και στην ταπείνωση αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι ξέσπασαν με τον τρόπο που όλοι γνωρίσαμε πέρσι το Δεκέμβρη;

Η ιστορία δε σταματάει εδώ… Και μπορεί ναι μεν η ποινικοποίηση της κουκούλας να ψηφίστηκε ως νομοσχέδιο και στη συνέχεια να αποσύρθηκε μέσα στον ίδιο χρόνο, κανείς όμως δεν έχει δεσμευτεί ούτε έχει καταθέσει προτάσεις για αλλαγές στην εκπαίδευση και τις τακτικές της αστυνομίας, η οποία θα συνεχίζει το έργο της με τις γνωστές μεθόδους, όσο θα έχει τη συναίνεση να επιδεικνύει τη δύναμη και…τα όπλα της. Μπορεί η τέως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να έφυγε, η τωρινή όμως δεν παρέχει την αισιοδοξία των ριζικών αλλαγών που χρειάζονται για να βγουν οι νέοι από το αδιέξοδο. Τρανταχτό παράδειγμα η νέα υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων που κόπτεται να ανοίξει το δρόμο στους επιχειρηματίες που θα το «εκσυγχρονίσουν» εισάγοντας τα νέα μαθήματα της «επιχειρηματικότητας», γιατί αυτό έχουν ανάγκη προπάντων οι μαθητές! Γι’ αυτό μην απορήσουμε, αν σύντομα ζήσουμε ένα δεύτερο κύμα εξέγερσης. Σίγουρα θα είναι δικαιολογημένο και επιβεβλημένο.

65 χρόνια μετά τα Δεκεμβριανά οι φαντασιώσεις επιμένουν...

65 χρόνια μετά τον άγριο Δεκέμβρη του 44 οι φαντασιώσεις του ελληνικού λαού ότι μπορεί να αποτινάξει κάθε είδους δεσμά συνεχίζονται. Το τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ είναι αποκαλυπτικό για τον τρόπο που επιθυμούσαν να βοηθήσουν τότε την Ελλάδα οι αυτοκράτορες του χθες. Σήμερα, πάλι, τα τηλεγραφήματα τα στέλνει ο Αλμούνια, ο Τρισέ και ο Μπαρόζο. Ως πότε;

Δεν είναι τώρα καιρός για τσαλαβουτήματα στην ελληνική πολιτική ή για φαντασιώσεις, ότι τάχα οι Έλληνες πολιτικοί των διαφόρων αποχρώσεων μπορούν να επηρεάσουν την κατάσταση. Δεν πρέπει να ανησυχείτε για τη σύνθεση της ελληνική κυβέρνησεως. Αυτή τη στιγμή πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Πρέπει να υποχρεώσετε τον Παπανδρέου να κάνει το καθήκον του και να τον διαβεβαιώσετε ότι, αν το κάνει, θα υποστηριχτεί με όλες τις δυνάμεις μας. Αν παραιτηθεί, φυλακίστε τον εως ότου συνέλθει, όταν πια θα έχουν τελειώσει οι μάχες. Θα μπορούσε το ίδιο καλά να αρρωστήσει και να μη μπορεί να τον πλησιάσει κανείς. Έχει περάσει καιρός που η οποιαδήποτε ομάδα Ελλήνων πολιτικών θα μπορούσε να επηρεάσει αυτή την εξέγερση του όχλου. Η μόνη του ελπίδα είναι να βγει απ’ αυτή την κατάσταση τασσόμενος ανεπιφύλακτα στο πλευρό μας.

Θα δείτε στο αμέσως επόμενο τηλεγράφημα μου, ότι ανέθεσα το όλο θέμα της άμυνας των Αθηνών και της διατήρησεως του νόμου και της τάξεως στα χέρια του στρατηγού Σκόμπυ και ότι τον διαβεβαίωσα πως θα υποστηριχτεί έστω κι αν κρίνει αναγκαίο να χρησιμοποιήσει οσηδήποτε βία. Από εδώ και στο εξής εσείς και ο Παπανδρέου θα συμμορφώνεστε στα πάντα με τις οδηγίες για ό,τι αφορά σε θέματα δημοσίας τάξεως και ασφαλείας. Πρέπει να υποστηρίξετε και οι δύο με κάθε δυνατό τρόπο τον Σκόμπυ και οφείλετε να του υποδεικνύετε κάθε μέσο που κρίνετε κατάλληλο για να κάνει πιο σθεναρή και αποφασιστική τη δράση του.

5/12/1944: Τηλεγράφημα Τσώρτσιλ προς Λήπερ

(πρεσβευτής Μεγάλης Βρετανίας 1943-46)

Ιδού η Ρόδος...

Ο ρυθμιστικός παράγοντας που λέγεται Καρατζαφέρης έκανε πάλι την κίνηση του. Βλέποντας ότι κινδυνεύει να χάσει μέρος των στελεχών και φίλων του ΛΑΟΣ από το νέο πρόεδρο της ΝΔ και εκτιμώντας ταυτόχρονα ότι η πέρασή του στα κανάλια έχει μειωθεί το τελεταίο διάστημα λόγω πιθανής στήριξης της ΝΔ από την τέταρτη εξουσία (βλ. media) ζήτησε εκλογές το Μάρτιο! Βέβαια ο Σαμαράς, με την αυτοπεποίθηση μιας μεγάλης νίκης στο εσωτερικό που πριν λίγο καιρό έμοιαζε αδύνατη και με την επίγνωση της βαριάς ήττας στις γενικές εκλογές που απαιτεί χρόνο για την επούλωση των απωλειών, αρνήθηκε άμεσα την πρόταση. Αυτό που μένει όμως να αιωρείται είναι η αίσθηση της ρευστότητας.
Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι μόλις 2 μήνες στο τιμόνι αλλά η εποχή παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη και αυτό το οσμίζονται οι ύαινες. Αν κάποιος ψηλαφίσει προσεκτικά το κοινωνικό τοπίο τότε θα δει για πρώτη φορά να ξεμυτίζουν μικροί και μεγάλοι αγώνες από το πουθενά. Και πουθενά εννοώντας τις φωτισμένες ηγεσίες της μικρής ή μεγάλης πολιτικής αριστεράς. Άνοιγμα διοδίων, διαδηλώσεις ωρομισθίων στην εκπαίδευση, συντονισμός και δράση των stagiers, συντονισμός και δράση των συμβασιούχων, απεργίες σε Wind και Vodafone, αγροτικές διεκδικήσεις, κινήματα πόλης, κινήσεις πολιτών για το περιβάλλον, τον πολιτισμό, καταλήψεις σε διάφορους χώρους, δημιουργία σωματείων στον ιδιωτικό τομέα και άλλα ακόμα. Όλα τα παραπάνω σημαίνουν μια μικρή νίκη, της ιδέας του αγώνα και της ενεργητικής αντίστασης. Αν τώρα όλα αυτά τα ρυάκια σχηματίσουν ένα ποτάμι ενωτικής, μαχητικής και ριζοσπαστικής αντίστασης τότε σίγουρα μπορούν να πνίξουν πολλές άγριες ύαινες. Το ζήτημα του συντονισμού και της κοινής δράσης, το ξεδίπλωμα αυτών των αγώνων είναι λοιπόν το επίδικο της εποχής μας. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, καθώς λέει ο Αίσωπος...

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ο φασίστας Lieberman στην Ελλάδα

Αναδημοσιεύουμε από το Reuter τη συνάντηση Παπανδρέου - Λίμπερμαν:

Israel's Foreign Minister Avigdor Lieberman (L) talks with Greece's Prime Minister and acting Foreign Minister George Papandreou during the 17th Ministerial council of the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE) in Athens December 1, 2009. Foreign ministers from Europe's main security organisation will try to work out a response to Russia's proposal for a new Euro-Atlantic security pact at a meeting in Athens on Tuesday and Wednesday.

Αναδημοσιεύουμε από το r-freepalestine.blogspot.com και το orgilaou.blogspot.com:

"Ο Ισραηλινός υπουργός εξωτερικών Avigdor Lieberman με τον Έλληνα πρωθυπουργό και υπουργό εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου κατά τη διάρκεια του 17ου υπουργικού συμβουλίου του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, στην Αθήνα την 1η Δεκέμβρη...."
Καμαρώστε τον !!!!!!
Αυτή είναι η "αλληλεγγύη" πρός τον Παλαιστινιακό λαό από τον πρόεδρο της σοσιαλιστικής Διεθνούς κο Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Από την μια να βγάζουν υποκριτικά ψηφίσματα μετά από κάθε σφαγή και από την άλλη να σφίγγουν το χέρι του ακροδεξιού σιωνιστή Λίμπερμαν ο οποίος έχει κατ' επανάληψη δηλώσει ότι θα εξοντώσει τους Παλαιστίνιους. ¨ Υπερήφανη¨ και ¨ανεξάρτητη¨ εξωτερική πολιτική με αποσιώπηση του ερχομού του μέχρι τελευταία στιγμή.
Η ξεφτίλα σας δεν έχει όρια............. Δεν έφτανε ο σοσιαλιστής αντιπρόεδρος σας Εχούντ Μπάρακ που καθοδήγησε την τελευταία σφαγή στην Γάζα πριν ένα χρόνο , τώρα θα "συνεννοηθείτε" για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια με τον Λίμπερμαν. Μπορούμε μάλλον να φανταστούμε τι άλλο μας περιμένει.
Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΛΙΜΠΕΡΜΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΝΑ ΔΙΑΚΟΠΕΙ ΚΑΘΕ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ
Δείτε και παλιότερες αναρτήσεις μας σχετικές με την Παλαιστίνη εδώ.

Νέα υπόθεση "Κούνεβα";

Γνωστοί άγνωστοι έριξαν καυστικό υγρό στο αυτοκίνητο συνδικαλίστριας, εργαζόμενης στην καθαριότητα του αεροδρομίου "Μακεδονία" στην Θεσσαλονίκη. Φαίνεται ότι η τρομοκράτηση των εργαζομένων γίνεται μόδα για τους εργοδότες, ειδικά των εργολαβικών εταιρειών. Δείτε το βίντεο από το δελτίο ειδήσεων του Mega: http://www.in.gr/video/default.aspx?videoID=96573
Και η ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης:

Η Διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης καταδικάζει το γεγονός ότι άγνωστοι κατέστρεψαν με καυστικό υγρό το αυτοκίνητο εργαζομένης στην καθαριότητα του αεροδρομίου Θεσσαλονίκης. Στόχος τους είναι να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους που δραστήρια διεκδικούν τα δικαιώματά τους από τους εργολάβους που έχουν αναλάβει την καθαριότητα του συνόλου των δημόσιων φορέων.
Για μια ακόμη φορά δικαιώνεται η θέση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και του συνδικαλιστικού κινήματος ότι θα πρέπει να φύγουν οι εργολάβοι, αυτοί οι «νταβατζήδες» της εργατικής τάξης, τόσο από το δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα, να υπάρξει σεβασμός στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Η διοίκηση του Ε.Κ.Θ απαιτεί τη σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων ώστε να μπει τέλος στις επιθέσεις τέτοιου είδους που μοναδικό στόχο έχουν να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους.
Καλεί τους εργαζόμενους να συσπειρωθούν στα Σωματεία τους και να δυναμώσουν τον αγώνα τους ενάντια στους εργολάβους που λυμαίνονται την εργασία και τον μόχθο τους.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ Ε.Κ.Θ