Πρώτα ο πολίτης...στην τρύπα

Και επειδή πολλές "αλλαγές" προωθεί το Πασοκ αλλά η αρχή και το τέλος όλων βασίζεται στην οικονομία, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι ή και μικροσκοπικό καλάθι. Ήδη ο πρωθυπουργός μίλησε για "καμένη γη" στην οικονομία. Ποιο δρόμο θα ακολουθήσει και πού θα βρει λεφτά; Η γελοιογραφία στα δεξιά δείχνει το δρόμο...
Και για να πάμε στα πιο συγκεκριμένα και καυτά ζητήματα: θα τηρήσει το Πασοκ τις προεκλογικές του θέσεις/απόψεις για την Cosco; Ή θα χρεωθεί μέσα σε δυο βδομάδες την πρώτη του πολιτική κωλοτούμπα; Κυριακή κοντή γιορτή...

Μαζέψτε τον...

Ο Μίχαλος, γνωστός λαγός όταν υπάρχουν εργατικές κινητοποιήσεις, έκανε πάλι το θαύμα του. Άσκησε αγωγή ενάντια στους απεργούς του λιμανιού του Πειραιά και άρχισε τις διακαναλικές παρελάσεις αναμασώντας τις γνωστές παπάρες που λέει σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση. Όταν κάτι τέτοιοι τύποι διαμορφώνουν κλίμα και υπερπροβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, τότε μήπως υπάρχει κάποιο προβληματάκι με τη "δημοκρατία μας";
Πάντως, θα μπορούσε ο κ. Μίχαλος να κατέβει στο λιμάνι και να συζητήσει... με τους απεργούς τις απόψεις του! Στη δημοκρατία υπάρχουν πολλοί τρόποι να αρθούν τα αδιέξοδα...!
Επί της ουσίας, η μόνη αγωγή που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της κοινωνίας, και των καταστηματαρχών και των εργαζομένων, είναι η αγωγή ενάντια στον δικομματισμό και όχι ενάντια στους εργαζόμενους!

COSCO GO HOME!

Η απεργία στο λιμάνι του Πειραιά συνεχίζεται. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντικη κινητοποίηση που θίγει το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και των υποδομών της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποίησε σήμερα το πρωί εξόρμηση στο λιμάνι. Λεπτομέρειες για τον αγώνα των λιμενεργατών μπορείτε να βρείτε στη συνέντευξη του κ. Νουχουτίδη που δημοσιεύσαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Τη στάση των κομμάτων θα σχολιάσουμε πιο ειδικά σε επόμενη δημοσίευση. Διαβάστε προκήρυξη της ΚΟΕ για το θέμα:

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΤΩΡΑ
Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ COSCO

Ο μακροχρόνιος αγώνας για να μην περάσει το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά έχει μπει στην πιο κρίσιμη φάση του. Είναι γνωστό ότι η σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση Καραμανλή με την Cosco είναι γεμάτη παρανομίες προκειμένου να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση και να υπηρετηθεί η κινεζική εταιρία και όσοι παίρνουν μίζες από αυτήν. Ότι είναι μια αποικιοκρατική σύμβαση και προδιαγράφει ακόμα ένα σοβαρό χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα και τις θέσεις εργασίας. Η σύμβαση με την Cosco είναι με λίγα λόγια καταστροφική για τους εργαζόμενους, το λαό και τη χώρα και πρέπει να καταργηθεί άμεσα. Είναι αλήθεια ότι το δρόμο τον έστρωσε η μετατροπή του ΟΛΠ σε ανώνυμη εταιρία, η μετοχοποίηση και η κατάργηση του αποκλειστικά δημόσιου ελέγχου του λιμανιού. Εκείνο που σήμερα είναι το κρίσιμο και αποφασιστικό είναι να ενωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις με βάση το στόχο και το αίτημα της άμεσης κατάργησης της αποικιοκρατικής σύμβασης.
Μπορεί η σύμβαση να καταργηθεί; Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναφέρεται στις δυσκολίες που έχει αυτό. Καταρχήν όμως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί αν ισχύουν ακόμα όσα έλεγαν προεκλογικά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αν ισχύουν αυτά που έλεγε η κα Σουρή ως εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα ναυτιλίας πριν έξι μήνες στο συνέδριο της ΟΜΥΛΕ ότι «η κυβέρνηση προχώρησε στη σύναψη μιας κυριολεκτικά αποικιοκρατικού χαρακτήρα σύμβασης» και ότι «αδιαφορώντας για το δημόσιο συμφέρον, προχώρησε σε μία σκανδαλώδη συμφωνία». Αν ισχύουν όσα έλεγε την ίδια περίοδο στη βουλή ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ ο κος Παπουτσής ότι η συμφωνία λειτουργεί κατά του δημόσιου συμφέροντος. Αν ισχύουν όσα έλεγε ο κος Καρύδης ως γραμματέας του Τομέα Εμπορικής Ναυτιλίας του κόμματος σε συνέντευξή του τρεις μέρες πριν τις εκλογές ότι «η σύμβαση παραχώρησης είναι βλαπτική και λεόντειος για το ελληνικό δημόσιο» και ότι «το ΠΑΣΟΚ θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες -και υπάρχουν πολλές- και σε νομικό και σε πολιτικό επίπεδο ώστε να υπάρξει ριζική και σε βάθος επαναδιαπραγμάτευση, που θα αγγίζει τον πυρήνα και τη φιλοσοφία του νόμου της παραχώρησης». Θα πρέπει ακόμα να επιβεβαιωθεί το νόημα των δηλώσεων του ίδιου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου όταν μετά τη συνάντηση με τον Κινέζο πρόεδρο τον περασμένο Νοέμβριο έλεγε: «Είχα την ευκαιρία να επαναλάβω την πάγια θέση του ΠΑΣΟΚ για τις στρατηγικές υποδομές και το πώς εμείς τις βλέπουμε για την πατρίδα μας».

Αν τα παραπάνω είχαν πραγματική ισχύ και δεν ειπώθηκαν για άλλούς λόγους, αν η σημερινή κυβέρνηση θέλει να υπερασπίσει το δημόσιο συμφέρον καταργώντας τη σύμβαση που καταψήφιζε και καταδίκαζε ως τώρα και απλά αντιμετωπίζει νομικές και τεχνικές δυσκολίες τότε προκύπτουν τα παρακάτω ερωτήματα:
1. Γιατί η νέα κυβέρνηση δεν εξέφρασε από την πρώτη στιγμή καμιά ουσιαστική πολιτική θέση για το θέμα; Λένε ότι δεν μπορούσαν να λύσουν το θέμα από την πρώτη μέρα. Γιατί όμως δεν επανέλαβαν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και ο νέος πρωθυπουργός την «πάγια θέση τους για τις στρατηγικές υποδομές» και άρα έστω την πολιτική βούληση να υπερασπιστούν το δημόσιο συμφέρον και να μην εφαρμοστεί η βλαπτική συμφωνία; Γιατί μιλάνε μόνο για τις «δυσκολίες της επαναδιαπραγμάτευσης».
2. Γιατί και νομικά δεν κινείται άμεσα η κυβέρνηση υπέρ της κατάργησης της σύμβασης αντί να προεξοφλεί τις όποιες δυσκολίες; Είναι δυνατόν να μην μπορεί η ίδια η κυβέρνηση της χώρας να κάνει τίποτα για να υπερασπίσει το λαό και τους εργαζόμενους από μια τέτοια επιζήμια σύμβαση; Γιατί από την πρώτη στιγμή παραιτείται από το δικαίωμα να κάνει αυτό που θα έπρεπε να είναι βασικό καθήκον της;
3. Γιατί επιμένει η κυβέρνηση να λυθεί η απεργία των λιμενεργατών και οποιαδήποτε συζήτηση να γίνει αφού θα έχει εγκατασταθεί η Cosco στο λιμάνι; Δεν σπρώχνει έτσι στη ντε φάκτο κατοχύρωση μιας επιζήμιας για το δημόσιο συμφέρον συμφωνίας;
4. Αν, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί παράγοντες, οι όροι της συμφωνίας έχουν δέσει χειροπόδαρα την κυβέρνηση με ρήτρες και πρόστιμα που θα πρέπει να καταβληθούν σε περίπτωση μη εφαρμογής μιας διάτρητης σύμβασης τότε πως είναι δυνατόν να επιλέχτηκε και να συνεχίζει να είναι στην κρίσιμη θέση του υπουργού παρά τω πρωθυπουργώ ο κος Παμπούκης, το νομικό γραφείο του οποίου συμβούλευε την Cosco και δούλεψε για να επιβληθούν αυτοί οι βλαπτικοί για το δημόσιο συμφέρον όροι;

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να μένουν αναπάντητα. Δεν είναι πρωτοφανές στα διεθνή χρονικά να κινηθεί μία κυβέρνηση ενάντια σε μια βλαπτική και διάτρητη συμφωνία, να επιδιώξει την κατάργησή της. Εκείνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση να δοθεί κόντρα με τα συμφέροντα, η πολιτική βούληση να ακολουθηθεί μια πορεία έξω από τα στενά όρια του νεοφιλελευθερισμού που θεωρεί βάρος τη δημόσια περιουσία και χρυσό κανόνα την ιδιωτικοποίηση.

Την βούληση αυτή όμως την έχουν οι εργαζόμενοι και μπορούν να επιβάλουν την ακύρωση της συμφωνίας. Η αποφασιστική στάση τους δείχνει ότι δεν είναι ο μόνος δρόμος η υποταγή και η θυσία των νεότερων και των μελλοντικών εργαζομένων έναντι κάποιας πρόσκαιρης «εξασφάλισης» ορισμένων. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων η αποικιοκρατική σύμβαση. Σε αυτό τον αγώνα οι απεργοί έχουν δυνατούς συμμάχους και πρέπει να τους βρουν όλους δίπλα τους: Τους εργαζόμενους στα λιμάνια όλης της χώρας. Τους εργαζομένους σε όλους τους κλάδους. Τους νέους που τους ετοιμάζουν για σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Τα μικρομεσαία στρώματα που δεν εκπροσωπούνται από τον κάθε Μίχαλο και κανένα συμφέρον δεν έχουν από το ξεπούλημα του λιμανιού. Το λαό του Πειραιά που έχει κάθε λόγο να παλέψει για δημόσιο λιμάνι. Όλο το λαό που έχει ανάγκη από νίκες περισσότερο από ποτέ. Την Αριστερά που ο ρόλος της είναι αποφασιστικά και ενωτικά να στέκεται δίπλα σε όλους τους εργαζόμενους. Άμεσα απαιτείται η επέκταση του αγώνα, ώστε να αγκαλιάσει όλους τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Η έκφραση με κάθε τρόπο της συμπαράστασης όλων είναι απαραίτητη. Για τη νίκη των εργαζόμενων και της απεργίας. Για ένα δημόσιο λιμάνι που θα λειτουργεί με ισχυρή τη θέση των εργαζόμενων και κοινωνικά κριτήρια.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
(ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.)
web: www.koel.gr

Κρίση και σήψη. Και η διέξοδος;

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης στην "Αριστερά!" και ο Γ. Δελαστίκ στο "Έθνος" γράφουν για τις εκλογές και την Αριστερά:

Οι εκλογές έγιναν σε μια περίοδο κρίσης και σήψης

Κρίση: παρακμή του παραγωγικού τομέα της οικονομίας. Η υλική παραγωγή αντιπροσωπεύει μόλις το 15% του ΑΕΠ. Αποβιομηχάνιση. Καταστροφή της ημιορεινής και της ορεινής οικονομίας. Αντίστοιχα, άνθιση των παρασιτικών επαγγελμάτων και αύξηση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης, της προσωρινής απασχόλησης κ.λπ. Μια νέα γενιά της περιπλάνησης ζει με το μόνιμο άγχος της ανεργίας. Η ΝΔ, μέσα στα νεοφιλελεύθερα δόγματα, συνέχισε την εκποίηση του κρατικού τομέα της οικονομίας, ακόμα και κερδοφόρων επιχειρήσεων όπως ο ΟΤΕ, τα λιμάνια κ.λπ. Συνέπεια, μεταξύ άλλων, αυτής της καταστροφικής πολιτικής, ήταν η αύξηση του δημόσιου χρέους και η διεύρυνση του φαύλου κύκλου του δανεισμού. Αυτά ως προς την οικονομία. Αντίστοιχα συνεχίστηκε η ενδοτική και αδιέξοδη πολιτική στα λεγόμενα εθνικά θέματα: Κυπριακό (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήταν υπέρ του διχοτομικού σχεδίου Ανάν), αποτελμάτωση του θέματος της ονομασίας της FYROM που έχει ντε φάκτο καθιερωθεί ως Μακεδονία, ενδοτική στάση στο θέμα της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ. Συνολικά, αποτελμάτωση και παρακμή υπό το έμβλημα της νεοφιλελεύθερης "ανάπτυξης" που έχει οδηγήσει σε παροξυσμό τις κληρονομημένες και τις νέες αντινομίες της ελληνικής κοινωνίας.

Σήψη: Η αναρχική και ληστρική ανάπτυξη συμπορεύτηκε, σε αμοιβαίο αλληλοκαθορισμό, με τη σήψη του πολιτικού συστήματος, της κυρίαρχης τάξης και του κρατικού μηχανισμού: Το "λιγότερο κράτος" άσκησε όλα αυτά τα χρόνια μια αδίστακτη πολιτική υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Κράτος, μεγάλο κεφάλαιο, εργολάβοι, ΜΜΕ, συγκρότησαν ένα πλέγμα αδιαφανών σχέσεων, προϊόν των οποίων ήταν ο βόρβορος των σκανδάλων των τελευταίων ετών: ομόλογα, Βόνταφον, Ζίμενς, Βατοπέδιο, υπουργοί μπλεγμένοι στα σκάνδαλα και άλλα μικρότερα ων ουκ έστιν αριθμός.

Και ο λαός; Απογοήτευση, αγανάκτηση, ξεσπάσματα χωρίς μέλλον και επιστροφή στα παραδοσιακά κόμματα της αστικής τάξης. Η ήττα της ΝΔ ήταν προδιαγεγραμμένη, όπως και η νίκη του ΠΑΣΟΚ. Περίπου το 85% των πολιτών που έφτασαν μέχρι την κάλπη, ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ δεν αντιπροσωπεύει το 44% του εκλογικού σώματος, ούτε η ΝΔ το 34%, δοθέντος ότι σχεδόν το ένα τρίτο των πολιτών δεν πήγαν να ψηφίσουν. Τι αντιπροσωπεύει όμως το υψηλό ποσοστό αποχής; Ένα ποσοστό οφείλεται στην αδιαφορία. Αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό (πόσο;) εκφράζει απογοήτευση και αδιέξοδη διαμαρτυρία. Ποιες μπορεί όμως να είναι, προοπτικά, οι συνέπειες αυτής της στάσης; Του "Τίποτα δεν γίνεται", "Όλοι ίδιοι είναι" κ.λπ.; Απογοήτευση, αποβλακωτικός ρόλος των περισσότερων ΜΜΕ, αποπροσανατολιστικός ρόλος των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, κλίμα ξενοφοβίας και αναπτυσσόμενος ρατσισμός, αποσάθρωση των κοινωνικών σχέσεων και αντίστοιχη κυριαρχία του αστικού ατομισμού και του αστικού χυδαίου υλισμού, όλα αυτά τα φαινόμενα ιδεολογικής παρακμής επωάζουν το αυγό των ακροδεξιών και νεοφασιστικών κινημάτων. Η άνοδος του ΛΑΟΣ θα ξυπνήσει τα λαϊκά στρώματα και τη διανόηση από τη σημερινή καταστροφική υπνηλία;

Το ΠΑΣΟΚ. Η παράδοση των κούφιων λόγων

Η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήταν προβλέψιμη. Μετά από τα ντιμπέιτ και συνολικά με την προεκλογική "σύγκρουση" των δύο κομμάτων, κατά την οποία ουσιαστικά θίχτηκαν τα μεγάλα προβλήματα, ο νέος πρωθυπουργός, συνεχίζοντας την λαμπράν οικογενειακήν παράδοσιν, δήλωσε προκαταβολικά: Γυρίζουμε σελίδα! Νέα πορεία! Σήμερα ξεκινάμε για να χτίσουμε την Ελλάδα που θέλουμε! Για μια Ελλάδα που θα μας κάνει όλους περήφανους! Δηλαδή; Τόσα χρόνια εξουσία δεν έκαναν τίποτα; Και τώρα τι θα κάνουν με το καρκίνωμα της Αθήνας και την αποκέντρωση της παραγωγικής δραστηριότητας; Με την αναζωογόνηση της υπαίθρου; Θα συνεχιστεί η εκποίηση του κρατικού πλούτου, η οποία εγκαινιάστηκε επί ΠΑΣΟΚ; Θα ιδρυθούν στη χώρα μας ξένα "πανεπιστήμια"; Θα επιτραπεί η λειτουργία των δήθεν κολεγίων, θα διαλυθούν τα ερευνητικά κέντρα της χώρας; Συνολικά, θα συνεχιστεί η καταστροφική "ανάπτυξη" σε βάρος "των δύο μόνιμων πηγών του πλούτου, της γης και των ανθρώπων" (Μαρξ); Θα συνεχιστεί η καταστροφή της ισορροπίας του μεταβολισμού της κοινωνίας με το ανόργανο σώμα της, τη φύση; Από την άλλη πλευρά: Τι θα γίνει με το αδιέξοδο του Κυπριακού; Με τα σχεδόν τετελεσμένα της FYROM; Με την Τουρκία να κατέχει μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους της ΕΕ, και ταυτόχρονα να διεκδικεί την είσοδό της στην Ευρώπη των πολυεθνικών; Και η Ελλάδα θα συνεχίσει να μετέχει στους νεοϊμπεριαλιστικούς πολέμους;

Το ΠΑΣΟΚ απέφυγε να πάρει σαφή θέση σ’ αυτά τα κεφαλαιώδη προβλήματα. Η ασάφεια δεν ήταν τυχαία. Το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ έχει επιλέξει το στρατόπεδό του. Θα κάνει κάποιες κινήσεις και παραχωρήσεις σε δευτερεύοντα ζητήματα, για να ικανοποιήσει (;) τη λαϊκή βάση του. Συνολικά θα παραμείνει δέσμιο των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.

Και η Αριστερά;

Γιατί σ’ αυτή την περίοδο της κρίσης, της παρακμής και της σήψης η Αριστερά δεν μπόρεσε να εμπνεύσει τα θύματα της αστικής πολιτικής; Σημείωσα μια σειρά ιδεολογικούς παράγοντες. Αλλά η ψήφος είναι πάντα, σωστά ή λάθος, τελική. Δέστε το χρώμα (μπλε) στο χάρτη του Ψυχικού, της Εκάλης και της Πεντέλης. Αλλά οι εργάτες και οι αγρότες; Η παρασιτική οικονομία μας έχει εκθρέψει ένα σημαντικό στρώμα μικροαστών. Αυτοί θα μείνουν κολλημένοι στη ΝΔ και στο ΛΑΟΣ, ή θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ, ελπίζοντας καλύτερες μέρες. Γενικότερα ο καπιταλισμός δίνει ευκαιρίες ακόμα και σ’ ένα ποσοστό εργατών. Στόχος του εργάτη, έλεγε ο Λένιν, είναι να περάσει στο στρώμα των μικροαστών. Ο μικρομεσαίος αγρότης εξάλλου αγωνίζεται για να διατηρήσει και να αυξήσει το "έχει" του. Όλα αυτά δεν ευνοούν την Αριστερά. Αλλά η στασιμότητά της (λίγο πάνω από το 12%) δεν οφείλεται μόνο σ’ αυτά τα "αντικειμενικά" αίτια. Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου εκλόνισε την πίστη στη δυνατότητα να οικοδομηθεί μια σοσιαλιστική κοινωνία. Και η πολυδιασπασμένη ελληνική Αριστερά, χωρίς στρατηγική και με πάγιες εμφύλιες διαμάχες, δεν μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τις "μάζες".

Η κοινωνία δεν απονεκρώθηκε

Παρόλα αυτά η ελληνική κοινωνία δεν είναι νεκρή. Απόδειξη οι απεργίες, τα κινήματα, η άνθιση ενός λαϊκού και προοδευτικού πολιτισμού. Η ευθύνη των ηγεσιών της Αριστεράς είναι και σήμερα ιστορική: Θα σταματήσουν τον εμφύλιο; Θα εγκαινιάσουν κοινή δράση και ταυτόχρονα τον πολιτικό και θεωρητικό διάλογο, με προοπτική την ανάπτυξη της θεωρίας και τη δημιουργία προϋποθέσεων για ουσιαστικές συγκλίσεις και στρατηγικές συμμαχίες με στόχο τον σοσιαλισμό;

Ευτύχης Μπιτσάκης


Η Αριστερά έχασε στις εκλογές
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η... «εκατομμυριούχος Αριστερά» δεν υφίσταται πλέον. Το ένα εκατομμύριο ψήφοι που είχαν πάρει στις βουλευτικές εκλογές του 2007 όλα μαζί τα κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και εξωκοινοβουλευτικές ομάδες) αποτελεί γλυκιά ανάμνηση του παρελθόντος για τους οπαδούς τους.

Την Κυριακή που μας πέρασε η «περιουσία» της Αριστεράς σε ψήφους υπέστη αξιοσημείωτη... «διόρθωση» στο χρηματιστήριο εκλογικών αξιών και συρρικνώθηκε στις 880.000 ψήφους. Από την πτώση αυτή κανείς δεν βγήκε τελικά ωφελημένος, ούτε καν στην ενδοαριστερή αντιπαράθεση. Δεν άλλαξε ο εσωτερικός συσχετισμός δυνάμεων στους κόλπους της Αριστεράς, καθώς όλες ανεξαιρέτως οι συνιστώσες της υπέστησαν μείωση και μάλιστα ισόποση από πολιτική σκοπιά, αν και ελαφρά αποκλίνουσα από πλευράς μαθηματικών μεγεθών.

Το ποσοστό του ΚΚΕ, της αδιαφιλονίκητης ηγεμονικής δύναμης του χώρου, μειώθηκε από 8,15% το 2007 σε 7,54% σήμερα. Αυτό μεταφράζεται σε απώλεια περίπου εξήντα έξι χιλιάδων ψήφων: από 583.000 που είχε πάρει το 2007, έπεσε στις 517.000. Εχασε, δηλαδή, περίπου το 11% της εκλογικής του δύναμης.

Αναλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σοβαρότερες απώλειες, καθώς το ποσοστό του μειώθηκε από 5,04% σε 4,60%. Είχε πάρει 361.000 ψήφους το 2007, έπεσε στις 315.000 σήμερα, χάνοντας περίπου σαράντα πέντε χιλιάδες ψήφους - σχεδόν το 13% της εκλογικής του απήχησης.

Από τη συνολική πτωτική τάση της Αριστεράς δεν γλίτωσε ούτε ο μικρόκοσμος των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων. Το 2007 αυτός ο χώρος είχε συγκεντρώσει λίγο πάνω από 50.000 ψήφους, τώρα έπεσε γύρω στις 46.000 - μια απώλεια ψήφων της τάξης του 8%.

Οι αριθμοί είναι άκρως αποκαλυπτικοί και ακαταμάχητοι, αλλά οι ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς προσπαθούν μετεκλογικά να τους αγνοήσουν προκειμένου να προσδώσουν... αισιόδοξα χαρακτηριστικά στην εκλογική υποχώρηση. Πολιτικά αντιληπτή η προσπάθεια αυτή, αλλά σαφώς διαστρεβλωτική της πραγματικότητας.

Το ΚΚΕ -του οποίου η εκλογική επίδοση παραμένει υψηλή για κομμουνιστικό κόμμα ευρωπαϊκής χώρας- επιχειρεί να πείσει τους οπαδούς του ότι «άντεξε» σε κάποια επίθεση εναντίον του που όμως κανένας καλόπιστος παρατηρητής δεν διαπίστωσε. Η ηγεσία του δεν δείχνει να προβληματίζεται μήπως στη μείωση της εκλογικής του απήχησης έπαιξε ρόλο η τάση απομόνωσής του από όλον τον υπόλοιπο κόσμο της Αριστεράς, ή αν η στάση του στα γεγονότα του Δεκέμβρη το αποξένωσε από πολλούς ανένταχτους αριστερούς.

Θέατρο του παραλόγου, όμως, θυμίζουν οι... πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ για τη μικρή έκταση της ήττας του. Είναι απολύτως κατανοητό να πανηγυρίζει η δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ για την ανάκτηση εκ μέρους της του πολιτικού ελέγχου του κόμματος και τη θεαματική επικράτησή της στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Οχι, όμως, και να παρουσιάζει περίπου ως... θρίαμβο την πτώση του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ! Αλλο πράγμα η δικαιολογημένη ανακούφιση για το ότι η εσωτερική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ δεν οδήγησε σε εκλογικό καταποντισμό και άλλο πράγμα η αποσιώπηση της ήττας και η στρέβλωση της πραγματικότητας.

Οσο για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, η ανάδυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ηγεμονικής δύναμης αυτού του μικρόκοσμου με 0,36% και 25.000 ψήφους, αισθητά μπροστά από το δεύτερο ΚΚΕ (μ-λ) που πήρε 0,15% και 10.000 ψήφους, σηματοδοτεί μεν αξιοσημείωτες ανακατατάξεις, όχι όμως και διεύρυνση της εκλογικής απήχησης του χώρου της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Δεκέμβρης, κρίση δεν την ωφέλησαν

Προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Αριστερά στο σύνολό της δεν κατόρθωσε ούτε καν να συγκρατήσει το ποσοστό που είχε πάρει το 2007, πέφτοντας από το 13,2% στο 12,14%. Είναι προφανές ότι καμιά αριστερή συνιστώσα δεν κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά κάτι είτε από την κοινωνική έκρηξη της νεολαίας του περσινού Δεκέμβρη είτε από την παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Αν τόσο σημαντικά γεγονότα δεν οδηγούν σε πολιτική και εκλογική ενίσχυση της Αριστεράς, τότε είναι εξόφθαλμο ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην ικανότητα της σύγχρονης Αριστεράς να εκφράζει πολιτικά την κοινωνική διαμαρτυρία, πράγμα που ήταν αυτονόητο τον περασμένο αιώνα.

Ιδού η Cosco, ιδού και το πήδημα

Ο αγώνας των λιμενεργατών έχει τεράστια σημασία. Είναι αγώνας για να μην ξεπουληθεί ένας από τους ελάχιστους τομείς που παρέμεναν κρατικοί. Τα δυο κόμματα εξουσίας κατάφεραν τα τελευταία 20 χρόνια να ξεπουλήσουν τα πάντα. Διακηρυγμένος στόχος τους να μειώσουν το έλλειμμα και το χρέος καθώς και να σταματήσει ο πολίτης να πληρώνει ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις. Τα χρόνια πέρασαν, κρίσιμοι τομείς της ελληνικής οικονομίας ιδιωτικοπόιήθηκαν και ταυτόχρονα το χρέος γιγαντώθηκε. Ήταν όλα προφάσεις και ψέμματα.

Τα λιμάνια κύριοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν πωλούνται! Κάθε δημοκρατικός και σκεπτόμενος πολίτης πρέπει να βρεθεί με το μέρος των απεργών. Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας όλων μας.

Διαβάστε μια πολύ διαφωτιστική συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Αριστερά! ο πρόεδρος της Ένωσης Λιμενεργατών του ΟΛΠ, Γιώργος Νουχουτίδης (τη δημοσιεύουμε μαζί με το σχετικό εισαγωγικό σημείωμα της εφημερίδας):

Ιδού η Cosco, ιδού και το πήδημα

Η δικομματική εναλλαγή βρήκε σε εξέλιξη ένα σημαντικό εργατικό αγώνα. Η συμφωνία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για την παράδοση του λιμανιού του Πειραιά στην κινεζική Cosco είχε ημερομηνία εφαρμογής την 1η του Οκτώβρη. Τη σύμβαση της κυβέρνησης με την Cosco θα τη ζήλευαν ακόμη και οι κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1950. Οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ βρίσκονται σε επαναλαμβανόμενες απεργίες και μπλοκάρουν στην πράξη την εφαρμογή της συμφωνίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο θέμα. Τώρα πια δεν έχουν πέραση τα ωραία λόγια και οι προεκλογικές υποσχέσεις. Θα εφαρμοστεί η αποικιοκρατική σύμβαση; Θα υπάρξει μια αναδιαπραγμάτευση που δεν θα θίξει την ουσία της συμφωνίας; Ή, αντίθετα, θα ικανοποιηθεί το αίτημα των εργαζομένων για ακύρωση της σύμβασης; Είναι σαφές ότι μόνο ο ανυποχώρητος αγώνας των εργαζόμενων στο λιμάνι μπορεί να καταργήσει τη συμφωνία και να πετύχει μια πρώτη σημαντική νίκη ενάντια στη νέα κυβέρνηση του δικομματισμού. Απαραίτητη για αυτό είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων, του πειραϊκού λαού και της Αριστεράς.

Βρεθήκαμε με τους απεργούς στο εμπορικό λιμάνι του Πειραιά και μιλήσαμε με τον πρόεδρο της Ένωσης Λιμενεργατών του ΟΛΠ, Γιώργο Νουχουτίδη.

Τι γίνεται με την εφαρμογή της συμφωνίας;

Η Cosco είναι σε δύσκολη θέση. Εμείς είμαστε σε δύσκολη θέση, αλλά αυτοί είναι σε δυσκολότερη. Η διοίκηση προσπαθεί με προβοκάτσιες να νομιμοποιήσει την παρουσία της Cosco. Φέρνουν, για παράδειγμα, κοντέινερ που λένε ότι έχουν υγειονομικό υλικό για να κόψουν τιμολόγια στο όνομα "ΣΕΠ" (Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά), που είναι μια θυγατρική της Cosco. Αυτό το κάνουν γιατί εμείς έχουμε δεσμευτεί να αφήνουμε το υγειονομικό υλικό. Αλλά μόνο με τιμολόγιο του ΟΛΠ, όχι της Cosco. Προσπαθούν να κοπεί έστω ένα τιμολόγιο για να κατοχυρωθεί η παρουσία τους στο λιμάνι. Το υποτιθέμενο υγειονομικό υλικό έφτασε στο λιμάνι στις 17 Σεπτέμβρη με ένδειξη επείγον και τελικά το παραλάβανε την 1η Οκτώβρη. Τόσο επείγον ήταν!

Έχει παραλάβει η Cosco;

Την Τετάρτη θέλανε να κάνουν απογραφή στα κοντέινερ. Η Cosco παρέλαβε τα πάντα με ένα χαρτί του ΟΛΠ, ότι της είπε ο ΟΛΠ, χωρίς να μπορέσει να κάνει απογραφή. Ήθελαν να εγκαταστήσουν στο μηχανογραφικό σύστημα δικό τους σκληρό δίσκο ώστε να πάρουν τα στοιχεία και να βγάζουν δικά τους τιμολόγια και να έχουν αυτόματα τα στοιχεία η Cosco, ο ΟΛΠ και η εφορία. Τους εμποδίσαμε. Στον αέρα είναι όλο το εγχείρημα. Χθες έφεραν κείμενο από εισαγγελέα ότι πρέπει να βρεθεί λύση. Για αυτό λέμε ότι αυτοί είναι σε πιο δύσκολη θέση.

Πώς βλέπετε τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης;

Το ΠΑΣΟΚ έχει μιλήσει στη Βουλή για ξεπούλημα και ότι αυτοί θα κάνουν επαναδιαπραγμάτευση. Αυτό χωράει πολλά. Τι σημαίνει; Μπορεί να σημαίνει, ας πούμε, κατάργηση της φορολογικής απαλλαγής. Γιατί αυτή τη στιγμή η Cosco, με βάση νόμο του Μαρκεζίνη από το 1953, έχει φορολογική απαλλαγή. Μπορεί να ξαναδούνε αυτό, ή να ζητήσουν περισσότερα χρήματα. Εμείς λέμε μόνο ακύρωση. Τίποτα άλλο. Ακύρωση της συμφωνίας. Το λιμάνι ήταν πάντα κερδοφόρο, ποτέ δεν ήταν υπερχρεωμένο. Το 2003 διακινήθηκαν 1.620.000 κοντέινερ, ήμασταν το 43ο λιμάνι παγκοσμίως, δούλευε 24 ώρες τη μέρα όλο το χρόνο. Τώρα το έχουν πάει 40-50 θέσεις πιο κάτω. Το 2007 το λιμάνι είχε 35 εκατομμύρια καθαρά κέρδη.

Τι επιχειρήματα προβάλλουν για το ξεπούλημα;

Αυτοί λένε τα γνωστά, πως με τους ιδιώτες θα αποφέρει περισσότερα. Είναι καθαρά ψέματα. Μ’ έναν πρόχειρο υπολογισμό, τα έσοδα του ΟΛΠ είναι 170 εκατομμύρια. Τα 110 εκατομμύρια έμεναν στη χώρα με διάφορες διαδικασίες. Είτε σαν κέρδος που πήγαινε κατευθείαν στο Υπουργείο Οικονομικών είτε και έμμεσα. Ακόμα και μέσα από τους μισθούς μας και το φόρο που πληρώνουμε από το μισθό στο κράτος. Ή ακόμα και ξοδεύοντας το μισθό στην εγχώρια αγορά. Οι οικονομολόγοι δεν τα μετράνε αυτά. Μετράνε αλλιώς Δεν λένε ότι με την ιδιωτικοποίηση ο πλούτος φεύγει από τη χώρα. Αυτοί πολλαπλασίασαν τους συμβούλους, τους παρατρεχάμενους, τις αμοιβές για συμβούλια κ.λπ. Δεν έχουν κανένα επιχείρημα που το πουλάνε. Μόνο τα περί ανταγωνισμού. Εμείς όμως τα ξέρουμε, είμαστε και στο διεθνές συμβούλιο των λιμενεργατών. Όπου έχουν πάει αυτές οι εταιρίες κονομάνε οι εργοδότες και φτωχαίνουν οι εργαζόμενοι. Διαβάστε και το βιβλίο, το Gomorra του Saviano, που περιγράφει τι έχει γίνει στο λιμάνι της Νάπολης που πήγε η Cosco, και θα καταλάβετε.

Πώς θα χειριστεί το θέμα το ΠΑΣΟΚ;

Κοιτάξτε, από το ΠΑΣΟΚ οι Διαμαντίδης, Καρύδης, Νιώτης έχουν δηλώσει σαφώς για επαναδιαπραγμάτευση που το αποτέλεσμά της θα είναι ακύρωση της συμφωνίας. Να μπουν ένας-δύο όροι, για παράδειγμα ότι θα είναι Έλληνας manager, ότι δεν θα έχουν αφορολόγητα κέρδη, κι έτσι θα φύγει η Cosco. Αυτά προεκλογικά. Από την άλλη, Βάσω Παπανδρέου, Διαμαντοπούλου και Κατσέλη τα έλεγαν αλλιώς – ότι υπάρχει σύμβαση, έχει γίνει νόμος του κράτους, είναι δύσκολο να ακυρωθεί, θα το ξαναδούμε.

Επειδή δεν είναι γνωστά, πείτε μας λίγο τι χειρισμοί και παρανομίες έχουν γίνει από την κυβέρνηση της ΝΔ; Απ’ ό,τι ξέρουμε, πέρα από τον απεργιακό αγώνα, κινείστε και σε νομικό επίπεδο.

Πρώτον, όταν έγινε η παραχώρηση του λιμανιού στον ΟΛΠ δεν επιτρεπόταν να το παραχωρήσει αλλού, μόνο σε θυγατρική του. Πήγαμε στο ΣτΕ, γιατί αυτό που έγινε ήταν καθαρή παρανομία. Κάνανε νόμο μετά, που εξουσιοδοτούσε τον ΟΛΠ να μπορεί να κάνει παραχώρηση. Αλλά κατόπιν εορτής. Όταν έγινε η συμφωνία με την Cosco, δεν υπήρχε εξουσιοδότηση παραχώρησης.

Δεύτερον, δεν έγινε ποτέ Δ.Σ. ώστε ο ΟΛΠ να αποφασίσει. Έγινε περιφρούρηση από τους εργαζόμενους και δεν ήρθαν οι σύμβουλοι. Είχαν φύγει από το παράθυρο ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος, και τους πήγαν απέναντι με σκάφος! Κάτσανε σε κάτι τραπεζάκια για να κάνουν δήθεν συμβούλιο. Κάποιοι ειδοποίησαν τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το νομάρχη Πειραιά και άλλους και πήγαν κάτω. Εννέα η ώρα υποτίθεται έγινε το συμβούλιο, αυτοί 9.05 είχανε φύγει και την άλλη μέρα παρουσιάσανε πρακτικά 40 σελίδων! Ποτέ δεν έγινε το Δ.Σ. να αποφασίσει την παραχώρηση, προσφύγαμε στο πολυμελές, έχουμε μάρτυρες τους βουλευτές κ.λπ., δεν έχει γίνει ακόμα το δικαστήριο.

Τρίτο. Ακόμα και ο νόμος αυτός του 1953 που επικαλούνται για τη φοροαπαλλαγή που χαρίζουν στην Cosco δεν προέβλεπε 35 χρόνια φοροαπαλλαγή, αλλά μόνο μια 5ετία. Στη λογική της ενθάρρυνσης των επενδύσεων.

Δηλαδή 7 φορές πιο αποικιακή σύμβαση από αυτές του 1953…

Είναι απίστευτο αυτό που έχουν συμφωνήσει. Δεν θα πληρώνει φράγκο η εταιρία, ούτε χαρτόσημο για συναλλαγές, για δάνεια, τίποτα. Κάτι άλλο σημαντικό: Ό,τι χρήματα διεκδικεί η Cosco από το δημόσιο σε 60 μέρες πρέπει να τα πάρει, αλλιώς έχει ποινική ρήτρα και πληρώνει το κράτος – ενώ για όλους τους άλλους είναι όποτε θυμηθεί το δημόσιο. Άλλο: Εγγυήθηκε το ελληνικό δημόσιο τα δάνεια της Cosco. Στον ΟΛΠ το αρνιόταν όταν ζήταγε δάνειο, που είναι 75% δημόσιο! Για τη φορολογική απαλλαγή έγινε προσφυγή στην ΕΕ. Ο επίτροπος Νταγιάνι ζητάει τώρα με έγγραφό του διευκρινίσεις από τον ΟΛΠ, την κυβέρνηση και τους εργαζόμενους. Άλλο παράδειγμα, για να δείτε που έχει φτάσει το ξεπούλημα: Ο ΟΛΠ έχει ένα μηχανογραφημένο σύστημα της Intracom, το Navis, και κάθε τόσο αναβαθμίζεται με κάποια αμοιβή. Το Δ.Σ. του ΟΛΠ στην τελευταία του συνεδρίαση ζητάει τώρα να εξυπηρετηθεί η Cosco, η Navis όμως λέει πως θέλει περισσότερα λεφτά, 200.000 ευρώ, από την Cosco – δεν είχε κάνει συμφωνία με την Cosco, είχε κάνει με τον ΟΛΠ. Λογικό είναι. Παίρνει λοιπόν πλειοψηφικά απόφαση ο ΟΛΠ να πληρώσει για την Cosco! Φεύγουν και κοιτάνε να εξυπηρετήσουν την Cosco.

Πώς θα συνεχίσετε;

Δεν θα πέσουμε εμείς στο γκρεμό. Ο κόσμος μας λέει "Μη σταματάτε". Παρόλο που αντιμετωπίζει προβλήματα οικονομικά, θέλει συνέχιση της απεργίας. Προσπαθούμε να στηρίξουμε τους εργαζόμενους. Συνεχίζουμε αυτές τις μέρες με 48ωρες απεργίες και αποχή τα σαββατοκύριακα. Δεν θα σταματήσουμε αν δεν νικήσουμε. Εκτός κι αν φέρουν εδώ ΜΑΤ, λιμενικό κ.λπ. Αλλά αυτό θα έχει συνέπειες. Ποιος θα δουλέψει την επόμενη μέρα εδώ; Χρειάζονται τους εργάτες, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς εμάς.

Τη συνέντευξη πήρε ο Γιώργος Παπαϊωάννου

Διεργασίες στο ΣΥΡΙΖΑ

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση έχει ανοίξει εντός του ΣΥΡΙΖΑ για την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση του σχήματος. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ ενώ τόσους μήνες παρακολουθούσε τις εξελίξεις σε επίπεδο γραμματείας και συνιστωσών, προσπαθεί τώρα να παρέμβει ο ίδιος στην πορεία του εγχειρήματος. Τα ζητήματα που έχουν ανοίξει είναι η οργανωτική συγκρότηση του σχήματος σε κάποιας μορφής ενιαίο πολιτικό φορέα (με διατήρηση παράλληλα των συνιστωσών) ώστε να λειτουργεί δημοκρατικά και με έλεγχο από τη βάση, καθώς και ζητήματα που έχουν να κάνουν με το πολιτικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ τη νέα περίοδο που ανοίγεται. Το προηγούμενο Σάββατο έγινε συνάντηση στην Αθήνα που διοργανώθηκε από την ΠΑΣΑ.
Εαν αυτά είναι η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων, στις απαισιόδοξες μπορεί να καταγραφεί το ότι το Γραφείο Τύπου εξέπνευσε με το πέρας των εκλογών. Μοναδικοί εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ είναι πια οι βουλευτές του! Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει το μοναδικό Κόμμα χωρίς γραφείο τύπου. Αντίθετα οι συνιστώσες μπορούν να βγάζουν ανακοινώσεις κατά το δοκούν.
Η οργανωτικο-πολιτική Συνδιάσκεψη που έχει αποφασιστεί για τον Νοέμβρη είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την αξιοπιστία του στον κόσμο της αριστεράς (αυτή δεν κερδίζεται με τα εκλογικά αποτελέσματα). Και δεν πρέπει να έχει την τύχη που είχαν οι προηγούμενες συνδιασκέψεις, των οποίων οι αποφάσεις γράφτηκαν στα παλιά παπούτσια κάποιων...
Σχετικά με τις διεργασίες που αναφέραμε μπορείτε να ενημερωθείτε στα μπλογκ:
Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά
Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ
Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ
και άλλα μπλογκ που μπορείτε να βρείτε στη δεξιά στήλη του μπλογκ μας.

Η δικηγόρος των "διαβόλων" στο πρωθυπουργικό γραφείο

Άλλο ένα δείγμα γραφής του ΓΑΠ. Τοποθέτησε διευθύντρια στο πρωθυπουργικό γραφείο του την κ. Σιούτη. Για όσους δεν την ξέρουν ήταν δικηγόρος της αγγλικής εταιρείας στην οποία μεταβιβάστηκε σκανδαλωδώς περιοχή-φιλέτο στο Κάβο Σίδερο από τη Μονή Τοπλού, δικηγόρος των εργολάβων στη Μαρίνα Ζέας, δικηγόρος του Δήμου Αθηναίων υπέρ του Mall στον Ελαιώνα. Ο Παπανδρέου ενθουσιασμένος για τη διακεκριμένη επαγγελματική καριέρα της και για τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες της την επέλεξε για διευθύντρια του γραφείου του. Σίγουρα θα βοηθήσει στην πράσινη ανάπτυξη... Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα όλα! Δειαβάστε στο indy κάποιες πληροφορίες για την κ.Σιούτη και παρακάτω μια επιστολή της "Επιτροπής Πολιτών για τη διάσωση του Ελαιώνα":
11-10-2009
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θα στέρξει το πρωθυπουργικό γραφείο στην τσιμεντοποίηση του Ελαιώνα;
Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι στην αυριανή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου θα τεθεί προς απόφαση –σύμφωνα με την ημερήσια διάταξη- «η ανάθεση στην κα Γλυκερία Σιούτη, μέλους της Δικηγορικής Εταιρεία ΦΛΟΓΑΪΤΗΣ – ΣΙΟΥΤΗ, της δικαστικής εκπροσώπησης του Δήμου Αθηναίων ενώπιον της Ολομέλειας του ΣτΕ» εναντίον των προσφυγών που έχουν καταθέσει οι 131 πολίτες και η Επιτροπή μας. Για την ακρίβεια πρόκειται για την επέκταση αυτής της ανάθεσης. Κι αυτό διότι εδώ και ένα σχεδόν χρόνο η κα Γλυκερία Σιούτη έχει αναλάβει τη νομική εκπροσώπηση του Δήμου Αθηναίων στην υπόθεση του Εμπορικού Κέντρου του Βωβού, συνταυτιζόμενη πλήρως με την κατασκευή του, την οποία υποστήριξε τόσο στην δίκη της Αναστολής εργασιών όσο και στην κύρια δίκη.
Όλ’ αυτά θα είχαν μικρή σημασία, ενόψει και της δημοσιοποίησης αύριο της σχετικής απόφασης του ΣτΕ. Όμως δεν είναι έτσι, καθώς υπάρχει μια μικρή «λεπτομέρεια»: η κα Σιούτη, εκτός από την υπεράσπιση του Εμπορικού Κέντρου στον Ελαιώνα, έχει αναλάβει και διευθύντρια του νέου πρωθυπουργικού γραφείου. Ενώ αμέσως μετά την ανάληψη αυτών των καθηκόντων, την προηγούμενη Πέμπτη, η εταιρία «Μπάμπης Βωβός» έβγαλε ανακοίνωση ζητώντας από την κυβέρνηση να υπάρξει νέα νομοθετική ρύθμιση για τη διάσωση του Εμπορικού Κέντρου στον Ελαιώνα. Ρωτάμε λοιπόν:
1. Θα συναινέσει η νέα κυβέρνηση στη συνέχιση αυτής της νομικής εκπροσώπησης;
2. Όταν ο υπουργός Επικρατείας κ Παμπούκης δηλώνει σχετικά ότι «οι επαγγελματικές καριέρες όλων αφορούν το παρελθόν», τι εννοεί; Είναι άραγε αποδεκτό το να αποστασιοποιηθεί ατομικά η πρωθυπουργική σύμβουλος και να συνεχίσει η Δικηγορική Εταιρία στην οποία είναι η ίδια βασική μέτοχος μια τόσο κρίσιμη υπόθεση;
3. Μετά την περσινή απόφαση της Νομαρχίας Αθηνών υπέρ του Εμπορικού Κέντρου θα συνεχίσει η νέα κυβέρνηση στο δρόμο της τσιμεντοποίησης του Ελαιώνα; Θα στέρξει δηλαδή στο αίτημα του κ. Βωβού για νομοθετική ρύθμιση, ώστε να κτιστεί το φαραωνικό Εμπορικό Κέντρο; Που ενώ κατασκευάζεται σε θεσμοθετημένο χώρο κοινόχρηστου πράσινου και ενώ φέρνει επιπλέον 35.000 επισκέπτες κάθε μέρα σε μια περιοχή που επικρατεί κυκλοφοριακό χάος και ενώ δεν έχει καν συνταχθεί Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που να το περιλαμβάνει, προβάλλεται σαν «οικολογικό» επειδή έχει πράσινη στέγη !!!
Θυμόμαστε τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης για σεβασμό των πολιτών και του περιβάλλοντος και αναμένουμε απάντηση στα ερωτήματα μας. Έμπρακτη απάντηση -ξεκινώντας από αύριο στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Τα τραγούδια μας τα αμερικάνικα...

Έχουμε αναφερθεί και σε προηγούμενη ανάρτηση για το υπουργικό σχήμα του Γ.Π. το οποίο χαιρετίστηκε από σύσσωμα τα ΜΜΕ. "Νέα πρόσωπα", "σηκώνουμε τα μανίκια" κ.α. Κι από κοντά οι κάμερες να παίρνουν (τυχαία...) τους υπουργούς στα γραφεία τους να ξεφυλίζουν χαρτιά, να ανοίγουν ντοσιέ, δείγμα του ότι δεν χάνουν λεπτό!

Βέβαια, ακόμα δεν ξεκίνησε η νέα κυβέρνηση και ο ΓΠ έφυγε στο εξωτερικό για δουλειές... Μετά το τηλεφώνημα Ομπάμα λίγα λεπτά μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, ήρθε η συνάντηση του Γ.Π. με τον Ερντογάν, όπου άνοιξε τις πόρτες για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αφού βέβαια εκπληρώσει τους όρους... Λέτε να ήταν αυτός ο λόγος που ο Κ. Σημίτης δεν συμπεριλήφθηκε στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ; Γιατί, ο Σημίτης ακολουθώντας τις διαθέσεις του Γαλλο-γερμανικού άξονα μιλούσε τελευταία για το ενδεχόμενο "ειδικής σχέσης" ΕΕ-Τουρκίας, ερχόμενος σε αντίθεση με τους αμερικάνικους σχεδιασμούς. Πιο συγκεκριμένα στις 25/3/2009 στο Βήμα είχε πει σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ: «Το θέμα αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί προτού αφομοιωθεί η τελευταία μεγάλη διεύρυνση της ΕΕ προς την Ανατολική Ευρώπη». Τελικά μάλλον ο ΓΠ πέταξε τον Σημίτη, όχι γιατί ήθελε να τα βάλει με το παλιό ΠΑΣΟΚ (στα πλαίσια του ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ), ούτως ή άλλως πολλοί πρώην υπουργοί ξαναυπουργοποιήθηκαν, αλλά γιατί ήταν άλλο ένα κλείσιμο του ματιού προς τους υπερατλαντικούς συμμάχους.
Γι' αυτό άλλωστε και ανέλαβε ο ίδιος το υπ. Εξωτερικών, παρόλο που 15 μέρες πριν δήλωνε στον Κόσμο του Επενδυτή: "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πόσο πιθανό είναι το ενδεχόμενο να αναλάβετε εσείς και το ΥΠΕΞ για κάποιο χρονικό διάστημα; Σας ρωτώ γιατί κάτι τέτοιο ακούγεται και γράφεται. Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: 'Όχι, δεν σκοπεύω να αναλάβω παράλληλα και το Υπουργείο Εξωτερικών, διότι η χώρα έχει κρίσιμα προβλήματα σε όλους τους τομείς και πρέπει να είμαι σε θέση να εξασφαλίσω απρόσκοπτα το συντονισμό της κυβέρνησης, την ταχεία εφαρμογή του προγράμματός μας, το σφιχτό έλεγχο του κυβερνητικού έργου.".
Φαίνεται ότι δεν εμπιστεύτηκε κανέναν άλλο πέραν από τον εαυτό του και τον κ. Δρούτσα για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ο Σπ. Κουβέλης διορίστηκε στην θέση του υφυπουργού Εξωτερικών που θα ασχολείται με την προσέλκυση πράσινων επενδύσεων. Το πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ, όπου πιθανόν αντάλλαξε τηλέφωνα με πράσινες επιχειρήσεις, ίσως του φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο...
Την επόμενη περίοδο τα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχής θα ανοίξουν και ο αντιαμερικάνικος και αντιιμπεριαλιστικός προσανατολισμός είναι όρος για την ειρήνη και την αξιοπρέπεια των λαών. Από ότι φαίνεται η νέα κυβέρνηση έχει επιλέξει άλλο στρατόπεδο.

Σχόλιο πάνω στη σημειολογία του νέου τίτλου του υπουργείου Παιδείας και τη νέα υπουργό...

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η Άννα Διαμαντοπούλου, συχνά καλεσμένη από τη λέσχη Bilderberg, νέα υπουργός Παιδείας, σίγουρα δεν ανήκει στο μετασημιτικό ΠΑΣΟΚ αφού υπήρξε βασικό πρόσωπο επί εποχής Σημίτη και δούλεψε σε θέσεις σημαντικές εδώ και πολλά χρόνια. Δεν θα χρησιμοποιήσουμε όμως δικά μας λόγια αλλά θα αντιγράψουμε τα δικά της προκειμένου να δώσουμε με πινελιές ένα στίγμα για το ποια είναι η Άννα Διαμαντοπούλου. Μας ανοίγει, λοιπόν, την καρδιά της στην προσωπική της ιστοσελίδα και λέει μεταξύ άλλων:
[1996]Λίγες μέρες αργότερα ορκίζομαι υφυπουργός Ανάπτυξης στην Κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, αρμόδια για θέματα βιομηχανίας με βασικό αντικείμενο τις ιδιωτικοποιήσεις και την βιομηχανική αναδιάρθρωση.(...)
Κατά τη τριετή θητεία μου εκπροσώπησα συστηματικά την Ελλάδα στα συμβούλια Υπουργών Βιομηχανίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκτώντας μια σημαντική εμπειρία.
Τότε, ολοκληρώθηκαν οι μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της Ναυπηγικής Βιομηχανίας και μεγάλου αριθμού προβληματικών επιχειρήσεων.(...)

[1999]Αρχές του 1999 ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μου έκανε την εξαιρετική τιμή να με προτείνει στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Romano Prodi, ως υποψήφια Επίτροπο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.(...) Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την περίοδο 1999-2004 καλείται να ανταποκριθεί σε μεγάλες προκλήσεις της εποχής, ιδιαίτερα μετά την ατυχή κατάληξη της προηγούμενης Επιτροπής. (...)Η προώθηση των μεταρρυθμίσεων με βάση τη στρατηγική της Λισσαβόνας. Η μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών κοινοτικών οργάνων με έμφαση στη διαμόρφωση του νέου πλαισίου της Ενωμένης Ευρώπης, (γνωστού ως ευρωσύνταγμα).(...)Η πλειονότητά τους αφορά στα θέματα της απασχόλησης, της κοινωνικής πολιτικής, της φτώχειας, των διακρίσεων κατά των γυναικών, της βίας και βεβαίως της οικονομίας και των επιχειρήσεων. (...)Επίσης τιμήθηκα με βραβείο της Δανικής προεδρίας της Ε.Ε. για την δημιουργία της Λευκής Βίβλου και για το πρόγραμμα της κοινωνικής ευθύνης των επιχειρήσεων.

Θα αφήσουμε ασχολίαστα τα παραπάνω, απλά θα προσθέσουμε μόνο δυο λόγια για τη Λευκή Βίβλο:
Η Λευκή Βίβλος είναι ο νεοφιλελεύθερος τσελεμεντές της Ε.Ε. για τον ανταγωνισμό στην εκπαίδευση. Αναφέρουμε κάποια σημεία:
η θέση του κάθε ατόμου θα καθορίζεται όλο και περισσότερο από τις γνώσεις που έχει καταφερει να αποκτήσει.[σελ.5]
[Το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης ] καταργεί τα σύνορα και μεταξύ των αγορών εργασίας και μάλιστα κατά τρόπον ώστε το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας αγοράς εργασίας να φαίνεται πολυ πιο κοντά στο μέλλον.[σελ.6]
Ενθάρρυνση κινητικότητας των εργαζομένων και των σπουδαστών(που υπογραμμίζεται ότι κυκλοφορούν πολύ λιγότερο ελεύθερα στην Ε.Ε. απ΄ότι τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια και οι υπηρεσίες).[σελ.6-9]
Προσέγγιση του σχολείου και της επιχείρησης.[σελ.9-12]
[Οι κοινωνικές δεξιότητες] ο έλεγχος τους μπορεί να αποκτηθεί πλήρως μόνο μέσα στον εργασιακό χώρο, άρα, βασικά μέσα στην επιχείρηση.[σελ.32]

Εν κατακλείδι η Λευκή Βίβλος για την Ανάπτυξη, την Ανταγωνιστικότητα και την Απασχόληση είναι η Μαύρη Βίβλος για τους εργαζόμενους και τους σπουδαστές.

Ο νέος τίτλος, λοιπόν, του υπουργείου, δηλαδή υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, περιέχει μια σημαντική νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Θα πει κανείς, είναι κακό να μαθαίνουμε για πάντα; Καθόλου, ίσα ίσα. Μόνο που εδώ η Δια Βίου Μάθηση σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Προφανώς το στοιχείο της προσωπικής αυτομόρφωσης, της απόκτησης κουλτούρας, της γνώσης εν ολίγοις πρέπει να είναι μέγιστη αξία και ανάγκη σε μια κοινωνία. Ωστόσο ας δούμε τι εννοούν αυτοί μιλώντας για Δια Βίου Μάθηση...
Πάλι σύμφωνα με τα δικά τους λόγια:
Η πρόσβαση στη δια βίου κατάρτιση είναι το ζήτημα κλειδί για το αν η εκπαίδευση και η κατάρτιση θα έχουν μια πραγματική επίδραση στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων . επίσης αποτελεί ένα συντελεστή μεγάλης σημασίας που θα συμβάλει στη μεγαλύτερη ευλυγισία της αγοράς εργασίας.[O’ Dwyer, εκπρόσωπος Ευρωπαϊκής Επιτροπής]
Για να μην πολυλογούμε, το σχόλιο μας είναι τελικά: η κ. Άννα Διαμαντοπούλου θα βοηθήσει την Παιδεία ή την Επιχειρηματικότητα;;;

Εκλογικός απολογισμός της Αριστεράς

Το αποτέλεσμα για την Αριστερά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί θετικό. Έδειξε μια στασιμότητα με τάσεις μείωσης. Το ΚΚΕ έχασε 65000 ψηφοφόρους και ο ΣΥΡΙΖΑ 45000. Ειδικά όταν αυτό το αποτέλεσμα έρχεται ύστερα από μια διαπιστωμένη κρίση του πολιτικού συστήματος και κρίση πολιτικής εκπροσώπησης.
Η αριστερά δεν κατάφερε να ανακόψει τον δρόμο των δυσαρεστημένων από την κυβερνητική πολιτική προς το ΠΑΣΟΚ. Δεν κατάφερε να πείσει τον κόσμο της αποχής των ευρωεκλογών, δεν κατάφερε να αλλάξει το σκηνικό. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα της Αριστεράς σηματοδοτεί διαφορετικές διαπιστώσεις για τα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι λίγο πολύ δεδομένα. Κατάφερε να κρατήσει τον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων του έχοντας όμως μικρές απώλειες. Η προεκλογική του εκστρατεία έγινε με τον γνωστό του τρόπο και το πολιτικό του στίγμα ήταν επίσης το ίδιο με τις τελευταίες αναμετρήσεις. Το επιχείρημα του Περισσού "ψηφίστε ΚΚΕ ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε με όλα" και το " Εμείς στοχεύουμε στην Λαϊκή Εξουσία η οποία βέβαια δεν κρίνεται στις 4 Οκτώβρη, άρα ψηφίστε μας για να υπάρχει ισχυρό ΚΚΕ που σημαίνει και ισχυρός λαός" δεν φαίνεται να συγκίνησε. Ίσα ίσα φανέρωσε αδιέξοδα στην πολιτική του γραμμή. Γιατί, αν το άμεσο και το διακύβευμα δεν είναι η Λαϊκή Εξουσία, τότε γιατί το ΚΚΕ το βάζει σαν προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε πολιτική του συνεργασία; Τότε γιατί δεν κάνει προτάσεις συνεργασίας στον ΣΥΡΙΖΑ και στην υπόλοιπη αριστερά με βάση αυτό που κρίνεται βραχυπρόθεσμα , χωρίς να βάζει τον όρο του μη άμεσου, δηλαδή της Λαϊκής Εξουσίας...
Το ΚΚΕ δεν μπορούσε, επίσης, να αποδείξει ότι "ισχυρό ΚΚΕ" σημαίνει και "ισχυρός λαός", γιατί πολύ απλά το "ισχυρός λαός" δεν κρίνεται από την εκλογική επίδοση του ΚΚΕ ή οποιουδήποτε κόμματος της Αριστεράς και γιατί κατά τη διακυβέρνηση της ΝΔ δεν διακρίθηκε για την αντιπολιτευτική του διάθεση και αποτελεσματικότητα.
Ακόμα και το σύνθημα του Κυριακάτικου Ριζοσπάστη "με κόκκινα βόλια χτυπάμε την πλουτοκρατία" μόνο τον κομματικό μηχανισμό μπορούσε να συγκινήσει παρά να γίνει πιστευτό από ευρύτερο κόσμο.
Και ενώ η αποτυχία στις εκλογές βοά, μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ δεν αντιλήφθηκε τίποτα και αρνείται πεισματικά να κάνει αυτοκριτική. Ως πότε;


Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, ξεκινούσε με δυο δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι το διάστημα διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ, παρόλες τις ανεπάρκειες στη δράση (εκτός εξαιρέσεων), διακρίθηκε σαν η βασική αντιπολίτευση με ριζοσπαστικές θέσεις και κοντά στα κινηματα. Το δεύτερο είναι ότι το κλίμα που διαμορφώθηκε, μετά τις εκλογές, με βασική ευθύνη της μεγαλύτερης συνιστώσας του, πλήγωσε και πάγωσε τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ (1).
Με βάση το δεύτερο δεδομένο και την εικόνα των τελευταίων μηνών το αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θεωρηθεί μια μικρή και σημαντική νίκη. Αποδεικνύει ότι έχει δημιουργηθεί ένα «κοινωνικό απόθεμα» ανθρώπων που έχουν στρέψει την ματιά τους στη δημιουργία μιας ενωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτή η ψήφος δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη (ούτως ή άλλως μέχρι να μετρηθούν οι ψήφοι δεν ήταν καθόλου δεδομένη), αφού πολύς κόσμος στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ με τον όρο να προχωρήσει με διαφορετικό τρόπο από αυτόν του τελευταίου διαστήματος. Η «δοκιμή» για τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται και για να συνεχίσει να υπάρχει και να αναπτύσσεται οφείλει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πολιτών που τον στήριξαν. Η θετική κατάληξη της οργανωτικο-πολιτικής συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ τον Νοέμβρη μπορεί να δώσει έναν άλλο αέρα στο εγχείρημα και να αξιοποιήσει το θετικό αποτέλεσμα.

Συνεχίζοντας τον σχολιασμό σχετικά με την προεκλογική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι φανερό ότι αυτή ήταν συνέχεια και απότοκο των άλυτων ζητημάτων που παρακάμφθηκαν προσωρινά ενόψει της εκλογικής μάχης.
Παρόλη την προσπάθεια του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ η δημόσια παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε και μεγάλη σχέση με τις έννοιες «συλλογικά» και «ισότιμα». Ίσα ίσα συνεχίστηκαν «συνήθειες» που έχουν κατ’ επανάληψη στηλιτευτεί από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ (2).
Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να θέσει προγραμματικά ζητήματα που είχαν δουλευτεί όλη την προηγούμενη περίοδο και να εστιάσει στα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας, της εργασίας και της επισφάλειας. Πέρα, όμως, από τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις και την κοινοβουλευτική επιβίωση, υποβαθμίστηκε ένας πιο συνολικός και ριζοσπαστικό λόγος. Παρουσιάστηκαν και άλλες πολιτικές ανεπάρκειες ή αστοχίες (3).

(1)
Και αναφερόμαστε στην
* Απογοητευτική Πανελλαδική Σύσκεψη του Ιούνη όπου ενώ όλοι επισήμαναν πολιτικές αστοχίες και το οργανωτικό έλλειμμα, η ηγεσία του ΣΥΝ επέλεξε να μην κάνει καμία κριτική-αυτοκριτική, να ληφθούν ομόφωνα για τρίτη φορά οι ίδιες αποφάσεις των δυο προηγούμενων Συνδιασκέψεων χωρίς ξανά να υλοποιηθούν και να αποφύγει οποιαδήποτε συζήτηση- δέσμευση για την οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.
* Πλήρως χωριστή παρουσία του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και την προκήρυξη των εκλογών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι μετά τις φωτίες στην Β.Α. Αττική ο ΣΥΝ έστειλε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επιστολή για σύγκληση των πολιτικών αρχηγών, χωρίς να προτείνει τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία στην διευρυμένη Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ που συνεδρίαζε την επόμενη μέρα και η οποία είχε την αρμοδιότητα (και όχι μια συνιστώσα), αν συμφωνούσε, να το πράξει.
* Το τριήμερο των συνεχών συσκέψεων για το αν και πώς θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ, η αδιάλλακτη στάση του ΣΥΝ που θα τίναζε το εγχείρημα στον αέρα και η παρωδία- απόφαση της Κυριακής, των 11 συναρχηγών εκ των οποίων "ο ένας είναι πρώτος μεταξύ ίσων", της απουσίας συμφωνίας για πλουραλιστική εκπροσώπηση,...

(2)
* Οι τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης τηλεθέασης φιλοξενούσαν σχεδόν αποκλειστικά στελέχη του ΣΥΝ και ειδικά τους γνωστούς τηλε-αστέρες που έχοντας άριστες σχέσεις με τους δημοσιογράφους έγραφαν στα παλιά τους παπούτσια το Γραφείο Τύπου. Αυτοί μάλιστα με την τόσο προνομιακή μεταχείριση θα έχουν το θράσος να επικαλούνται τους σταυρούς που πήραν, σαν υποστήριξη των ιδεών τους από το εκλογικό σώμα.
* Κάτι που έχει επισημανθεί αρνητικά από πολλούς, αφορά την αφίσα για την προεκλογική συγκέντρωση στην Αθήνα (δείτε εδώ) που έγραφε με τεράστια γράμματα το όνομα του προέδρου του ΣΥΝ και με μικρά τα υπόλοιπα, απουσία μάλιστα κάποιου πολιτικού μηνύματος (αυτό είχε επαναληφθεί και στις ευρωεκλογές, δείτε εδώ). Και φυσικά είναι ασήμαντο θέμα η αφίσα, απλά δείχνει μια (μη) λογική. Γιατί είτε επιλέχτηκε για εκμεταλλευση του επικοινωνιακού χαρτιού του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο Α. Τσίπρας (πράγμα τουλάχιστον απολιτίκ και μιντιακό) είτε για να προβληθεί ο Α. Τσίπρας (επίσης απολιτίκ και περιττό αφού κάθε μέρα ήταν στα ΜΜΕ).
* Μπείτε στο site του ΣΥΡΙΖΑ (1,2,3,4,...) και θα δείτε μια σειρά από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΝ και ελάχιστες των υπολοίπων. Άραγε οι υπόλοιποι (από άλλες συνιστώσες ή ανένταχτοι) που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια δεν είχαν κάτι να "δηλώσουν";

(3)
Πολιτικές αστοχίες
Το πολιτικό στίγμα από πολλά στελέχη ήταν το "βάλτε μας στη βουλή να κρατάμε τα μπόσικα" (το έχουμε σχολιάσει σε παλιότερες αναρτήσεις), υπερπροβαλλόταν η παρουσία προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και η «προγραμματική αντιπολίτευση» σε βάρος των κοινωνικών αγώνων που πρέπει να δοθούν και που είναι μονόδρομος για να αλλάξουν τα πράγματα, ο Δεκέμβρης σχολιαζόταν αρκετές φορές με αμφισημίες υπεκφυγές για να μη χαλάσει η εικόνα της κόσμιας και προγραμματικής αριστεράς και για να μην χαθεί η ανοχή (έως εύνοια μερικές φορές) των δημοσιογράφων και εκδοτών, οι οποίοι πολλές φορές προκαλούσαν ζητώντας μετάνοια για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ τον Δεκέμβρη (δείτε τον Πρετεντέρη στο βίντεο).
Για ένα διάστημα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας άφηναν ανοιχτές πόρτες στο ΠΑΣΟΚ. Έκλεισαν ευτυχώς τις «πόρτες» όταν κατάλαβαν ότι αν συνέχιζαν έτσι, κινδύνευε η παρουσία τους στο επόμενο κοινοβούλιο