Αναδημοσιεύουμε ενδιαφέρον άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη από το περίπτερο ιδεών του "Δρόμου της Αριστεράς" του προηγούμενου Σαββάτου.
Με αφορμή το 19ο Συνέδριο, γίνεται
πολύς λόγος για τη δημοκρατία στο ΚΚΕ. Αλλά, ενώ καλώς γίνεται, γιατί
υπάρχει λόγος σοβαρός, κανέναν δεν απασχολεί το πώς γίνεται και από
ποιους γίνεται. Ούτε, βέβαια, τι γίνεται στα καθ’ ημάς...
Κατ’ αρχήν, όσο και να ψάξεις, δεν θα βρεις πουθενά αυτοκριτική από τους κρίνοντες το ΚΚΕ, για το πώς αυτοί υπηρέτησαν και υπηρετούν τη δημοκρατία στην Αριστερά. Πολλοί, που προέρχονται από το ΚΚΕ και διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν απ’ αυτό, υπηρέτησαν με ζήλο, επί έτη πολλά, τον συγκεντρωτισμό στο κόμμα που επικρίνουν σήμερα. Χωρίς τη δημοκρατία. Και αρκετοί απ’ αυτούς, όχι μόνο δεν έκαναν αυτοκριτική, εμπράκτως, αλλά προσάρμοσαν και την αντιδημοκρατική τους νοοτροπία και συμπεριφορά στον μετέπειτα βίο και χώρο τους. Άλλοι έγιναν διευθυντές σε εφημερίδες και κανάλια όπου διακρίθηκαν για την ευκολία ενσωμάτωσής τους στις αυστηρές ιεραρχικές δομές των επιχειρήσεων τις οποίες ενίσχυσαν με επαγγελματικό κυνισμό και άλλοι ενσωμάτωσαν το συγκεντρωτισμό και τον αυταρχισμό τους στα κόμματα και τις οργανώσεις τις οποίες δημιούργησαν ή στις οποίες μεταπήδησαν. Εφάρμοσαν, άραγε, τα στελέχη του ΚΚΕ που έγιναν στελέχη του ΚΚΕεσ. και της ανανεωτικής Αριστεράς, τη δημοκρατία ως απαράβατη δομική αρχή στους νέους σχηματισμούς ή εφάρμοσαν με ελιγμούς και ωραιοποιήσεις μια πιο ήπια εκδοχή της αστικής δημοκρατίας, ένα μείγμα επίφασης και ουσίας;
Γιατί, αν στο ΚΚΕ κάθε αντίθετη άποψη αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και η κυκλοφορία των ιδεών δεν ενθαρρυνόταν, εμποδίζοντας έτσι με διοικητικό τρόπο την ανάπτυξη της δημοκρατίας, στην ανανεωτική Αριστερά επιτυγχανόταν το ίδιο αρνητικό αποτέλεσμα με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Μπορεί να εκφραζόταν κανείς διαφορετικά χωρίς να κινδυνεύει να διαγραφεί ή να κατηγορηθεί για πράκτορας του εχθρού, αλλά ό,τι κι αν έλεγε έπεφτε μέσα σε μια απύθμενη τρύπα, χανόταν μέσα σε μια ακατάσχετη πολιτικολογία και δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψιν εάν ξέφευγε από την κεντρική πλατφόρμα που εκφραζόταν πάντα από μια μικρή ηγετική μειοψηφία. Ο υπερδημοκρατισμός είχε το ίδιο θύμα με την κομματική πειθαρχία: τη δημοκρατία.
Ελαστικότητα και ανελαστικότητα
