Στιγμιότυπα από την σημερινή πορεία στην Αθήνα (από την ΕΟΣ).
και εδώ το βίντεο όπου τραυματίστηκε μια γυναίκα ύστερα από σύγκρουση με διερχόμενη "ζαρντινιέρα" του Πολύδωρα Χρυσοχοϊδη:
και ανακοίνωση της ΚΟΕ για την σημερινή κινητοποίηση:
«Δική σας η κρίση, ξεσηκωμός η λύση»
Η ΚΟΕ χαιρετίζει τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων προοδευτικών και νέων ανθρώπων στη σημερινή διαδήλωση για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι χιλιάδες διαδηλωτές κάθε ηλικίας που συμμετείχαν στη συγκέντρωση και την πορεία που ακολούθησε βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία και κατήγγειλαν τα αδιέξοδα που κορυφώνονται εξαιτίας της κρίσης για το λαό και κυρίως τη νεολαία, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι οι αιτίες για την εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη όχι μόνο παραμένουν, αλλά καθημερινά εντείνονται.
Παρά το κλίμα φόβου που καλλιεργήθηκε έντεχνα όλο το προηγούμενο διάστημα, από κυβέρνηση και ΜΜΕ, η συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων στη σημερινή κινητοποίηση απέδειξε ότι η συστηματική τρομοκρατία με στόχο να μείνει ο κόσμος στον «καναπέ» του δεν είχε αποτέλεσμα. Η συντονισμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα δίπολο που από τη μια τοποθετεί όσους «σέβονται» τη μνήμη του Αλέξανδρου και από την άλλη τους «βάνδαλους» έπεσε στο κενό και πήρε την καλύτερη απάντηση από τη σημερινή κινητοποίηση. Το νέο «δόγμα» Χρυσοχοΐδη, που συμπυκνώνεται στην πρωτοφανή αστυνομοκρατία, τις μαζικές - προληπτικές προσαγωγές και στις «δυναμικές» επεμβάσεις των δυνάμεων καταστολής, όπου «χρειαστεί», όπως αυτή που είδαμε χτες βράδυ στο Κερατσίνι, με κατασκευή κατηγορουμένων και ποινικοποίηση ολόκληρων πολιτικών χώρων κόντρα σε κάθε έννοια δικαίου, είναι φανερό ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την ορμή και την οργή όσων σπρώχνονται καθημερινά από την πολιτική του δικομματισμού και της ΕΕ στην απόγνωση και το κοινωνικό περιθώριο.
Η μαζική συμμετοχή και στο αυριανό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, αλλά και οι κινητοποιήσεις που έρχονται εξαιτίας της κρίσης, θα αποδείξουν ότι οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες συναντιούνται στους δρόμους, αγωνίζονται και διεκδικούν. Το σύνθημα «δική σας η κρίση, ξεσηκωμός η λύση», που ακουγόταν στην σημερινή κινητοποίηση, δείχνει το δρόμο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεολαιίστικο κίνημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεολαιίστικο κίνημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Μαρτυρία της κοπέλας που βιντεοσκόπησε τη δολοφονία του Αλέξη
Η κοπέλα που τράβηξε το βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου μιλάει για πρώτη φορά.
Έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα από το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επ. Κορκoνέα.
Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "We Are An Image From The Future" (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:
«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.
Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.
Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη.... Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα, γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα. Αναρωτήθηκα,....μα, τι πρόκειται να κάνουν; Έφθασαν στο σημείο όπου το περιπολικό ήταν στην αρχή πριν στρίψουν για να το παρκάρουν, και άρχισαν να προκαλούν τα παιδιά, φωνάζοντας «ελάτε ρε μουνιά, ελάτε ρε μουνιά»! Όταν άκουσα αυτό το φώναξα στον φίλο μου τον Γερμανό, «έλα να δεις! Η αστυνομία ήρθε για να ξεκινήσει καβγά!». Θα είχε μια ευκαιρία να δει αυτό το συχνό φαινόμενο, τους Έλληνες μπάτσους να προκαλούν μια μάχη προσβάλλοντας ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο ότι η αστυνομία βρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό ήταν πάρα πολύ. Ήταν προκλητικοί γιατί παρκάρισαν το αυτοκίνητο της αστυνομίας και ήρθαν με τα πόδια πίσω φωνάζοντας βρισιές. Αυτός είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι ξεκινούν καβγά. Έμοιαζε λες και είναι ένας προσωπικός καβγάς, όχι όπως οι συνήθεις προκλήσεις και βρισιές της αστυνομίας. Αμέσως μετά και οι δύο έβγαλαν τα όπλα τους, και οι δύο μπάτσοι τράβηξαν τα όπλα τους!... Αυτό ποτέ δεν αναφέρθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Και μου ήρθε η μία έκπληξη μετά την άλλη. Πρώτα ήρθαν πίσω με τα πόδια, μετά άρχισαν ένα τσακωμό προσβάλλοντας τα παιδιά, μετά έβγαλαν τα όπλα τους, και στη συνέχεια στόχευσαν, σε μια στιγμή που δεν υπήρχε καμία πρόκληση και δεν υπήρχε τίποτα που να αποτελεί απειλή για αυτούς, δεν υπήρχε κάποια σύγκρουση και ούτε καν συνέβαινε κάποια αντιπαράθεση. Και τότε πυροβόλησαν. Άκουσα δύο πυροβολισμούς, αλλά δεν μπορώ να πω αν και οι δύο από τους αστυνομικούς πυροβόλησαν ή ο ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Είναι πιθανό ότι ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Και μετά γύρισαν την πλάτη τους και απλά έφυγαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Εμένα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε χρειαστεί να κοιτάξω
αριστερά, στην ομάδα των παιδιών, γιατί ήταν απίστευτα περίεργη η συμπεριφορά αυτών των δύο αστυνομικών. Δεν ήταν ανάγκη να δω από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των παιδιών διότι τίποτα δεν συνέβαινε από εκεί. Και τότε άκουσα τον κόσμο στον δρόμο να φωνάζει ότι ένα παιδί είχε πυροβοληθεί. Και τότε ένιωσα πανικό. Έτρεξα στο εσωτερικό του σπιτιού, άρπαξα το τηλέφωνο, κάλεσα ένα ασθενοφόρο, και πήγα αμέσως κάτω στο δρόμο. Είδα μόνο ένα παιδί να βρίσκεται εκεί, και σοκαρίστηκα. Όλος ο κόσμος φώναζε και πολλοί λιποθυμούσαν. Το παιδί δεν ήταν νεκρό ακόμη και ένας γιατρός είχε εμφανιστεί και προσπαθούσε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, το ασθενοφόρο έφτασε και το παιδί πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο, νομίζω. Έμαθα από άλλους ανθρώπους που ήταν εκεί ότι η πρώτη έκρηξη που άκουσα ήταν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Προφανώς κάποιος είχε ρίξει ένα πλαστικό μπουκάλι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και ίσως τους φώναξε κάτι καθώς περνούσαν και οι αστυνομικοί απάντησαν με τη ρίψη της χειροβομβίδας από το περιπολικό. Αυτά δεν είναι τόσο ασυνήθιστα εδώ. Είναι φυσιολογικό κάποιος να φωνάξει, όλοι στην Ελλάδα φωνάζουν ο ένας στον άλλο. Έτσι, είμαι βέβαιη ότι οι αστυνομικοί δεν είχαν απειληθεί, δεν ήταν σε άμυνα, ούτε σε κατάσταση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλήθεια, αν ένας αστυνομικός νιώθει μια σοβαρή απειλή, δεν παρκάρει χαλαρός στην επόμενη γωνία και γυρνάει με τα πόδια να ζητήσει το λόγο για ξεκαθάρισμα. Συνήθως, όταν οι αστυνομικοί σε περιπολικό αισθάνονται απειλή ή αισθάνονται σαν να είναι υπό επίθεση φεύγουν, απομακρύνονται. Η αστυνομία δεν ήταν σε θέση άμυνας εκείνη τη στιγμή. Πήγα πίσω και προσπάθησα να δω το βίντεο στον υπολογιστή μου, αλλά δεν μπορούσα γιατί μου έλειπε κάποιο πρόγραμμα. Γι' αυτό και χτύπησα την πόρτα του γείτονά μου και του είπα ότι «έχω γράψει κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μπορούμε να δούμε στον υπολογιστή σου τι είναι; » Και είδαμε το βίντεο, και αυτό που αισθάνθηκα, δεν ένιωσα το είχα ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου. Καλέσαμε όλους τους ανθρώπους από όλη τη γειτονιά να κατέβουν κάτω, όλοι, όλοι κατέβηκαν στους δρόμους, και η ενέργεια, η ατμόσφαιρα, ήταν οργή, Οργή!... Η Οργή ξεχείλιζε στους δρόμους, παντού οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από τα σπίτια τους στους δρόμους. Όλοι....
Η αστυνομία είχε το θράσος να έρθει εδώ, πάλι σε αυτή τη γωνιά όπου το πρώτο περιπολικό με τους μπάτσους είχε σταματήσει, στο ίδιο σημείο από όπου πυροβόλησαν. Και φυσικά όλοι άρχισαν να τους φωνάζουν, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, κανονικοί άνθρωποι, όλοι τους φωνάζαν’ «να πάνε στο διάολο». Περίπου δύο ώρες μετά την δολοφονία, είναι αδύνατο να πω ακριβώς σε πόση ώρα, αλλά ήταν περίπου δύο ώρες ήρθε η μυστική αστυνομία. Ήμουν πίσω στο σπίτι μου και άκουγα το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και έλεγαν ότι γίνονται επεισόδια στα Εξάρχεια, ότι η αστυνομία έχει δεχθεί επίθεση και πυροβόλησε σε αυτοάμυνα, αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και οι ταραχές δεν είχαν καν ξεκινήσει ακόμη!... Και από το παράθυρό μου είδα άνδρες χωρίς στολές να εξετάζουν τους τοίχους των κτιρίων γύρω από τη δολοφονία. Η μυστική αστυνομία είχε έρθει για να αναζητήσετε τους κάλυκες από τις σφαίρες και να ερευνήσει την περιοχή. Ήμουν με το γείτονα μου, και του είπα ότι θα κατέβω κάτω. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο σε όλα αυτά που έλεγαν στις ειδήσεις. Έτσι πήγα κάτω και είπα ότι «όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση είναι ψέματα». Ένας ψηλός γέρος με ένα γλοιώδες χαμόγελο με πλησίασε, και είπε, «ναι εε..., και ποια είσαι εσύ;» Και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα έναν απόλυτο τρόμο. Επειδή είμαι πολύ αφελής, ένιωσα απλά την υποχρέωση να κατέβω από το σπίτι μου και να πω την αλήθεια. Αλλά αυτός ο τύπος, με έκανε να νιώσω πραγματικό τρόμο μόλις με πλησίασε. Για αυτό και αποτραβήχθηκα και είπα.... «όχι,....εσείς ποιος είστε;» Και μου είπε το όνομά του και τη θέση του. Ήταν ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας της αστυνομίας, ο διευθυντής ασφάλειας Αθηνών και ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία και την έρευνα της δολοφονίας. Πήρε το όνομα μου και το τηλέφωνο μου, και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να έρθω στην Γ.Α.Δ.Α. για να καταθέσω, και είπα ναι. Με ρώτησε τι συνέβη. Τον έφερα στο ακριβές σημείο όπου οι αστυνομικοί στέκονταν όταν άνοιξαν πυρ!.... Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που στάθηκα ήταν που βρήκαν τους κάλυκες από τις σφαίρες. Και με ρώτησε αν είχα ένα όχημα, αν θα μπορούσα να πάω μόνη μου στο τμήμα. Και είπα «δεν έχω» και μου είπαν ότι θα έρθω μαζί τους. Είπα τότε, ότι «ελπίζω δεν θα μας κάψουν ζωντανούς μες στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε στην Γ.Α.Δ.Α.» και ο επικεφαλής γέλασε και είπε ότι δεν υπάρχει φόβος. Με κατευθύνω προς μια μεγάλη ομάδα από συγκεντρωμένα Μ.Α.Τ., και βρέθηκα στη μέση μια διμοιρίας Μ.Α.Τ. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι επιτέθηκαν. Ο επικεφαλής εξαφανίστηκε αμέσως, έτρεξε μακριά και με άφησε εκεί ενώ οι άνθρωποι έκαναν επίθεση, και είδα όλα τα όπλα που η αστυνομία είχε πάνω της και φρικάρισα!. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα άλλο...Και ένιωσα όμως και πόσο ισχυροί είναι οι άνθρωποι...Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι με οργή. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχαν επιτεθεί με πέτρες ή μολότοφ ή με παλούκια, μόνο ότι ήταν ακατανίκητοι...Θυμάμαι και ότι εγώ έπρεπε να βγω από εκεί ανάμεσα απ’ τα Μ.Α.Τ. Έτρεξα μακριά μόνη μου και επέστρεψα στο σπίτι μου. Φυσικά περίμενα ότι θα μου τηλεφωνούσαν να με καλέσουν να καταθέσω ως μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν το έκαναν ποτέ.
Μίλησα με μια δικηγόρο του κινήματος, την κ. Γιάννα Κούρτοβικ. Και αυτή με συνόδευσε στον ανακριτή. Έπρεπε να πάω εγώ να βρω τον δικαστή, διότι η αστυνομία ποτέ δεν μου τηλεφώνησε για να καταθέσω. Και μετά τη κατάθεση μου, μερικές ημέρες αργότερα, η αστυνομία έκλεισε πάλι όλη την περιοχή για να κάνουν την πραγματογνωμοσύνη που να αποδεικνύουν αν η σφαίρα χτύπησε κατευθείαν το παιδί ή αν εξοστρακίστηκε στο έδαφος. Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία, ότι μόνο ο ένας μπάτσος είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα αναπήδησε στο έδαφος και χτύπησε τον Αλέξη... Ο εισαγγελέας, ο φωτογράφος, και ο γραμματέας ήρθαν στο μπαλκόνι μου για να πάρουν φωτογραφίες. Και όπως ήμουν πάνω στο μπαλκόνι, μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολουθούσε την διαδικασία φώναξα τον γενικό διευθυντή και του είπα : « Ω!...γεια σας, με παρατήσατε στην μέση της σύγκρουσης και φύγατε την άλλη φορά»...και αυτός είπε : «Δεν σε παράτησα εγώ...Εσύ φοβόσουνα ότι θα μας κάψουν ζωντανούς». Και εγώ τότε του απάντησα: «Μην λέτε ψέματα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους...».
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, που έλεγα στον εαυτό μου πως ζω σε ένα στρατόπεδο, με όλη αυτή την αστυνομία τριγύρω εδώ στα Εξάρχεια. Τώρα μπορώ να πω ότι ζω σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο, δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Παρ 'όλο το συναίσθημα της στρατιωτικής κατοχής που προκαλούσε και προκαλεί η αστυνομία. Για μένα, πάντα υπήρχε ένα όριο, μια τελική γραμμή, και όταν η αστυνομία διέσχισε τη γραμμή αυτή, συνέβη μια ποιοτική αλλαγή. Όλα άλλαξαν. Καθένας κατάλαβε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος ορίζοντας στα γεγονότα και πέρα από αυτόν όλα είναι διαφορετικά. Έχουμε περάσει αυτό το ορίζοντα. Και τώρα μπορώ να πω ότι δεν είναι πλέον μια σύγκρουση, τώρα είναι πόλεμος. Σε σύγκριση με πριν από τον Δεκέμβριο, τα πάντα είναι πιο δυνατά. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η τελευταία σταγόνα. Τώρα δεν υπάρχει ανοχή για την αστυνομία. Η δολοφονία ήταν κάτι τόσο εξωφρενικό που οι άνθρωποι αντέδρασαν και ακόμη συνεχίζουν να αντιδρούν. Παίρνουν δύναμη από την οργή που εκφράστηκε κατά τη στιγμή της δολοφονίας. Υπήρχαν πάρα πολλά άλλα προβλήματα εκτός από την αστυνομική βία, και αυτά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά οι άνθρωποι δεν ανέχονται πλέον ούτε τα υπόλοιπα προβλήματα....
Έτσι, θα είμαι μάρτυρας στη δίκη του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη. Ανησυχώ για το πώς θα αισθάνομαι προς το δικηγόρο που τον υπερασπίζεται, γιατί υπερασπίζεται ένα πολύ κακό άτομο. Μετά, άρχισα να ανησυχώ επίσης για την έκβαση της δίκης, διότι εάν αυτός ο αστυνομικός καταλήξει με μόνο δύο ή τρία χρόνια ή κάποια λίγα χρόνια στη φυλακή, δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Πώς αντιδράς στην απόφαση μιας τέτοιας δίκης; Πολλά φρικτά πράγματα συμβαίνουν, και ακούμε για αυτά ή τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά είναι πολύ διαφορετικό όταν δεις κάτι με τα μάτια σου. Η δολοφονία του Αλέξη δεν είναι απλώς λόγια, είναι μια σαφής αλήθεια για εμάς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, δεν υπάρχει καμία απόσταση από αυτό. Η δολοφονία είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μου κλέψετε κάτι μπροστά στα μάτια μου και στη συνέχεια να μου πείτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Η δολοφονία αυτή δεν είναι κάτι που ακούσαμε από κάπου αλλού. Και φοβάμαι πάρα πολύ ότι αν δεν καταδικαστεί αυτός ο μπάτσος, ίσως η αντίδρασή μου θα με ρίξει στην φυλακή. Το σκέφτομαι αυτό όλη την ώρα, καθώς ετοιμάζομαι να καταθέσω στην δίκη για την δολοφονία του Αλέξη».
Έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα από το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επ. Κορκoνέα.
Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "We Are An Image From The Future" (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:
«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.
Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.
Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη.... Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα, γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα. Αναρωτήθηκα,....μα, τι πρόκειται να κάνουν; Έφθασαν στο σημείο όπου το περιπολικό ήταν στην αρχή πριν στρίψουν για να το παρκάρουν, και άρχισαν να προκαλούν τα παιδιά, φωνάζοντας «ελάτε ρε μουνιά, ελάτε ρε μουνιά»! Όταν άκουσα αυτό το φώναξα στον φίλο μου τον Γερμανό, «έλα να δεις! Η αστυνομία ήρθε για να ξεκινήσει καβγά!». Θα είχε μια ευκαιρία να δει αυτό το συχνό φαινόμενο, τους Έλληνες μπάτσους να προκαλούν μια μάχη προσβάλλοντας ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο ότι η αστυνομία βρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό ήταν πάρα πολύ. Ήταν προκλητικοί γιατί παρκάρισαν το αυτοκίνητο της αστυνομίας και ήρθαν με τα πόδια πίσω φωνάζοντας βρισιές. Αυτός είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι ξεκινούν καβγά. Έμοιαζε λες και είναι ένας προσωπικός καβγάς, όχι όπως οι συνήθεις προκλήσεις και βρισιές της αστυνομίας. Αμέσως μετά και οι δύο έβγαλαν τα όπλα τους, και οι δύο μπάτσοι τράβηξαν τα όπλα τους!... Αυτό ποτέ δεν αναφέρθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Και μου ήρθε η μία έκπληξη μετά την άλλη. Πρώτα ήρθαν πίσω με τα πόδια, μετά άρχισαν ένα τσακωμό προσβάλλοντας τα παιδιά, μετά έβγαλαν τα όπλα τους, και στη συνέχεια στόχευσαν, σε μια στιγμή που δεν υπήρχε καμία πρόκληση και δεν υπήρχε τίποτα που να αποτελεί απειλή για αυτούς, δεν υπήρχε κάποια σύγκρουση και ούτε καν συνέβαινε κάποια αντιπαράθεση. Και τότε πυροβόλησαν. Άκουσα δύο πυροβολισμούς, αλλά δεν μπορώ να πω αν και οι δύο από τους αστυνομικούς πυροβόλησαν ή ο ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Είναι πιθανό ότι ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Και μετά γύρισαν την πλάτη τους και απλά έφυγαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Εμένα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε χρειαστεί να κοιτάξω
αριστερά, στην ομάδα των παιδιών, γιατί ήταν απίστευτα περίεργη η συμπεριφορά αυτών των δύο αστυνομικών. Δεν ήταν ανάγκη να δω από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των παιδιών διότι τίποτα δεν συνέβαινε από εκεί. Και τότε άκουσα τον κόσμο στον δρόμο να φωνάζει ότι ένα παιδί είχε πυροβοληθεί. Και τότε ένιωσα πανικό. Έτρεξα στο εσωτερικό του σπιτιού, άρπαξα το τηλέφωνο, κάλεσα ένα ασθενοφόρο, και πήγα αμέσως κάτω στο δρόμο. Είδα μόνο ένα παιδί να βρίσκεται εκεί, και σοκαρίστηκα. Όλος ο κόσμος φώναζε και πολλοί λιποθυμούσαν. Το παιδί δεν ήταν νεκρό ακόμη και ένας γιατρός είχε εμφανιστεί και προσπαθούσε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, το ασθενοφόρο έφτασε και το παιδί πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο, νομίζω. Έμαθα από άλλους ανθρώπους που ήταν εκεί ότι η πρώτη έκρηξη που άκουσα ήταν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Προφανώς κάποιος είχε ρίξει ένα πλαστικό μπουκάλι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και ίσως τους φώναξε κάτι καθώς περνούσαν και οι αστυνομικοί απάντησαν με τη ρίψη της χειροβομβίδας από το περιπολικό. Αυτά δεν είναι τόσο ασυνήθιστα εδώ. Είναι φυσιολογικό κάποιος να φωνάξει, όλοι στην Ελλάδα φωνάζουν ο ένας στον άλλο. Έτσι, είμαι βέβαιη ότι οι αστυνομικοί δεν είχαν απειληθεί, δεν ήταν σε άμυνα, ούτε σε κατάσταση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλήθεια, αν ένας αστυνομικός νιώθει μια σοβαρή απειλή, δεν παρκάρει χαλαρός στην επόμενη γωνία και γυρνάει με τα πόδια να ζητήσει το λόγο για ξεκαθάρισμα. Συνήθως, όταν οι αστυνομικοί σε περιπολικό αισθάνονται απειλή ή αισθάνονται σαν να είναι υπό επίθεση φεύγουν, απομακρύνονται. Η αστυνομία δεν ήταν σε θέση άμυνας εκείνη τη στιγμή. Πήγα πίσω και προσπάθησα να δω το βίντεο στον υπολογιστή μου, αλλά δεν μπορούσα γιατί μου έλειπε κάποιο πρόγραμμα. Γι' αυτό και χτύπησα την πόρτα του γείτονά μου και του είπα ότι «έχω γράψει κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μπορούμε να δούμε στον υπολογιστή σου τι είναι; » Και είδαμε το βίντεο, και αυτό που αισθάνθηκα, δεν ένιωσα το είχα ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου. Καλέσαμε όλους τους ανθρώπους από όλη τη γειτονιά να κατέβουν κάτω, όλοι, όλοι κατέβηκαν στους δρόμους, και η ενέργεια, η ατμόσφαιρα, ήταν οργή, Οργή!... Η Οργή ξεχείλιζε στους δρόμους, παντού οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από τα σπίτια τους στους δρόμους. Όλοι....
Η αστυνομία είχε το θράσος να έρθει εδώ, πάλι σε αυτή τη γωνιά όπου το πρώτο περιπολικό με τους μπάτσους είχε σταματήσει, στο ίδιο σημείο από όπου πυροβόλησαν. Και φυσικά όλοι άρχισαν να τους φωνάζουν, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, κανονικοί άνθρωποι, όλοι τους φωνάζαν’ «να πάνε στο διάολο». Περίπου δύο ώρες μετά την δολοφονία, είναι αδύνατο να πω ακριβώς σε πόση ώρα, αλλά ήταν περίπου δύο ώρες ήρθε η μυστική αστυνομία. Ήμουν πίσω στο σπίτι μου και άκουγα το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και έλεγαν ότι γίνονται επεισόδια στα Εξάρχεια, ότι η αστυνομία έχει δεχθεί επίθεση και πυροβόλησε σε αυτοάμυνα, αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και οι ταραχές δεν είχαν καν ξεκινήσει ακόμη!... Και από το παράθυρό μου είδα άνδρες χωρίς στολές να εξετάζουν τους τοίχους των κτιρίων γύρω από τη δολοφονία. Η μυστική αστυνομία είχε έρθει για να αναζητήσετε τους κάλυκες από τις σφαίρες και να ερευνήσει την περιοχή. Ήμουν με το γείτονα μου, και του είπα ότι θα κατέβω κάτω. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο σε όλα αυτά που έλεγαν στις ειδήσεις. Έτσι πήγα κάτω και είπα ότι «όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση είναι ψέματα». Ένας ψηλός γέρος με ένα γλοιώδες χαμόγελο με πλησίασε, και είπε, «ναι εε..., και ποια είσαι εσύ;» Και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα έναν απόλυτο τρόμο. Επειδή είμαι πολύ αφελής, ένιωσα απλά την υποχρέωση να κατέβω από το σπίτι μου και να πω την αλήθεια. Αλλά αυτός ο τύπος, με έκανε να νιώσω πραγματικό τρόμο μόλις με πλησίασε. Για αυτό και αποτραβήχθηκα και είπα.... «όχι,....εσείς ποιος είστε;» Και μου είπε το όνομά του και τη θέση του. Ήταν ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας της αστυνομίας, ο διευθυντής ασφάλειας Αθηνών και ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία και την έρευνα της δολοφονίας. Πήρε το όνομα μου και το τηλέφωνο μου, και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να έρθω στην Γ.Α.Δ.Α. για να καταθέσω, και είπα ναι. Με ρώτησε τι συνέβη. Τον έφερα στο ακριβές σημείο όπου οι αστυνομικοί στέκονταν όταν άνοιξαν πυρ!.... Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που στάθηκα ήταν που βρήκαν τους κάλυκες από τις σφαίρες. Και με ρώτησε αν είχα ένα όχημα, αν θα μπορούσα να πάω μόνη μου στο τμήμα. Και είπα «δεν έχω» και μου είπαν ότι θα έρθω μαζί τους. Είπα τότε, ότι «ελπίζω δεν θα μας κάψουν ζωντανούς μες στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε στην Γ.Α.Δ.Α.» και ο επικεφαλής γέλασε και είπε ότι δεν υπάρχει φόβος. Με κατευθύνω προς μια μεγάλη ομάδα από συγκεντρωμένα Μ.Α.Τ., και βρέθηκα στη μέση μια διμοιρίας Μ.Α.Τ. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι επιτέθηκαν. Ο επικεφαλής εξαφανίστηκε αμέσως, έτρεξε μακριά και με άφησε εκεί ενώ οι άνθρωποι έκαναν επίθεση, και είδα όλα τα όπλα που η αστυνομία είχε πάνω της και φρικάρισα!. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα άλλο...Και ένιωσα όμως και πόσο ισχυροί είναι οι άνθρωποι...Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι με οργή. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχαν επιτεθεί με πέτρες ή μολότοφ ή με παλούκια, μόνο ότι ήταν ακατανίκητοι...Θυμάμαι και ότι εγώ έπρεπε να βγω από εκεί ανάμεσα απ’ τα Μ.Α.Τ. Έτρεξα μακριά μόνη μου και επέστρεψα στο σπίτι μου. Φυσικά περίμενα ότι θα μου τηλεφωνούσαν να με καλέσουν να καταθέσω ως μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν το έκαναν ποτέ.
Μίλησα με μια δικηγόρο του κινήματος, την κ. Γιάννα Κούρτοβικ. Και αυτή με συνόδευσε στον ανακριτή. Έπρεπε να πάω εγώ να βρω τον δικαστή, διότι η αστυνομία ποτέ δεν μου τηλεφώνησε για να καταθέσω. Και μετά τη κατάθεση μου, μερικές ημέρες αργότερα, η αστυνομία έκλεισε πάλι όλη την περιοχή για να κάνουν την πραγματογνωμοσύνη που να αποδεικνύουν αν η σφαίρα χτύπησε κατευθείαν το παιδί ή αν εξοστρακίστηκε στο έδαφος. Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία, ότι μόνο ο ένας μπάτσος είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα αναπήδησε στο έδαφος και χτύπησε τον Αλέξη... Ο εισαγγελέας, ο φωτογράφος, και ο γραμματέας ήρθαν στο μπαλκόνι μου για να πάρουν φωτογραφίες. Και όπως ήμουν πάνω στο μπαλκόνι, μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολουθούσε την διαδικασία φώναξα τον γενικό διευθυντή και του είπα : « Ω!...γεια σας, με παρατήσατε στην μέση της σύγκρουσης και φύγατε την άλλη φορά»...και αυτός είπε : «Δεν σε παράτησα εγώ...Εσύ φοβόσουνα ότι θα μας κάψουν ζωντανούς». Και εγώ τότε του απάντησα: «Μην λέτε ψέματα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους...».
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, που έλεγα στον εαυτό μου πως ζω σε ένα στρατόπεδο, με όλη αυτή την αστυνομία τριγύρω εδώ στα Εξάρχεια. Τώρα μπορώ να πω ότι ζω σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο, δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Παρ 'όλο το συναίσθημα της στρατιωτικής κατοχής που προκαλούσε και προκαλεί η αστυνομία. Για μένα, πάντα υπήρχε ένα όριο, μια τελική γραμμή, και όταν η αστυνομία διέσχισε τη γραμμή αυτή, συνέβη μια ποιοτική αλλαγή. Όλα άλλαξαν. Καθένας κατάλαβε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος ορίζοντας στα γεγονότα και πέρα από αυτόν όλα είναι διαφορετικά. Έχουμε περάσει αυτό το ορίζοντα. Και τώρα μπορώ να πω ότι δεν είναι πλέον μια σύγκρουση, τώρα είναι πόλεμος. Σε σύγκριση με πριν από τον Δεκέμβριο, τα πάντα είναι πιο δυνατά. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η τελευταία σταγόνα. Τώρα δεν υπάρχει ανοχή για την αστυνομία. Η δολοφονία ήταν κάτι τόσο εξωφρενικό που οι άνθρωποι αντέδρασαν και ακόμη συνεχίζουν να αντιδρούν. Παίρνουν δύναμη από την οργή που εκφράστηκε κατά τη στιγμή της δολοφονίας. Υπήρχαν πάρα πολλά άλλα προβλήματα εκτός από την αστυνομική βία, και αυτά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά οι άνθρωποι δεν ανέχονται πλέον ούτε τα υπόλοιπα προβλήματα....
Έτσι, θα είμαι μάρτυρας στη δίκη του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη. Ανησυχώ για το πώς θα αισθάνομαι προς το δικηγόρο που τον υπερασπίζεται, γιατί υπερασπίζεται ένα πολύ κακό άτομο. Μετά, άρχισα να ανησυχώ επίσης για την έκβαση της δίκης, διότι εάν αυτός ο αστυνομικός καταλήξει με μόνο δύο ή τρία χρόνια ή κάποια λίγα χρόνια στη φυλακή, δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Πώς αντιδράς στην απόφαση μιας τέτοιας δίκης; Πολλά φρικτά πράγματα συμβαίνουν, και ακούμε για αυτά ή τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά είναι πολύ διαφορετικό όταν δεις κάτι με τα μάτια σου. Η δολοφονία του Αλέξη δεν είναι απλώς λόγια, είναι μια σαφής αλήθεια για εμάς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, δεν υπάρχει καμία απόσταση από αυτό. Η δολοφονία είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μου κλέψετε κάτι μπροστά στα μάτια μου και στη συνέχεια να μου πείτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Η δολοφονία αυτή δεν είναι κάτι που ακούσαμε από κάπου αλλού. Και φοβάμαι πάρα πολύ ότι αν δεν καταδικαστεί αυτός ο μπάτσος, ίσως η αντίδρασή μου θα με ρίξει στην φυλακή. Το σκέφτομαι αυτό όλη την ώρα, καθώς ετοιμάζομαι να καταθέσω στην δίκη για την δολοφονία του Αλέξη».
Γιατί διαδηλώνουμε;
Ανακοίνωση της οργάνωσης σπουδάζουσας της ΚΟΕ για τον Δεκέμβρη:Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου πέρυσι άναβαν κεράκια στη μνήμη του Αλέξανδρου. Φέτος ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν από θέση εξουσίας την νεολαία που αγωνίζεται. Η ΝΔ πέρυσι έπνιγε στα χημικά και στο ξύλο τις διαδηλώσεις, αφού νωρίτερα η αστυνομική ασυδοσία έριχνε έναν 16χρονο νεκρό. Φέτος με τον νέο της αρχηγό θεωρεί ότι δεν είχε όσο αυστηρή στάση έπρεπε απέναντι στην οργή της νεολαίας. Το ΚΚΕ πέρυσι κατήγγειλε την εξέγερση και οραματίστηκε μια «πραγματική λαϊκή εξέγερση που δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι». Φέτος απέχει από τις διαδηλώσεις και κάνει «μέτωπο» με τον εαυτό του.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΙΣ 6 ΚΑΙ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΗ;
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ: Δεν ξεχνάμε ότι ένας 16χρονος σκοτώθηκε χωρίς λόγο. Δεν ξεχνάμε ότι το γεγονός δεν ήταν μεμονωμένο, αλλά κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα. Δεν ξεχνάμε το κύμα οργής και αγανάκτησης, την κραυγή απελπισίας και απόγνωσης, την έκρηξη νεότερων και μεγαλύτερων. Δεν ξεχνάμε ότι αυτή την έκρηξη η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πήγαν να την ταυτίσουν με τις σπασμένες βιτρίνες. Δεν ξεχνάμε το φόβο που προκαλέσαμε στο κατεστημένο σε όλη την Ευρώπη, όταν κατεβαίναμε κατά χιλιάδες στο δρόμο.
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΆΡΝΗΣΗΣ: Ενός κόσμου κι ενός συστήματος γεμάτου σαπίλα και υποκρισία. Που τάχα ακούει τη νεολαία με συμπάθεια και κατανόηση. Που όμως την επόμενη μέρα μας ξαναφορτώνει τα προβλήματά του. Μας κάνει τη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Είναι άρνηση των αδιεξόδων και της απόγνωσης. Άρνηση της επιβίωσης. Άρνηση του να ζεις για να δουλεύεις. Άρνηση του χρόνου που δεν είναι ελεύθερος. Άρνηση των χώρων που εμπορευματοποιούνται. Άρνηση της ζωής που είναι βουλιαγμένη στο νάρκωμα, στην κατανάλωση, στην αδιαφορία και στην απομόνωση.
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ: Ο Δεκέμβρης πέρυσι μας ένωσε όλους. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, νέους και μεγαλύτερους, από διαφορετικές περιοχές και κοινωνίες. Μας ένωσε σε ένα ποτάμι οργής και αγανάκτησης για την ευκολία με την οποία αφαιρείται μια ζωή. Ένωσε πολύ διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικά προβλήματα που όμως είδαμε μια κοινή αιτία: Ότι πυροβολούν τη γενιά μας με αδιέξοδα. Ότι έχουμε απέναντί μας μια εξουσία κι ένα κράτος που μοιράζει σφαίρες στη νεολαία και δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Ο δρόμος είναι στην ενότητά μας, όχι στον κατακερματισμό μας.
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ: Γιατί έχουμε ανάγκη ένα ισχυρό, μαχητικό ρεύμα της αριστεράς στην κοινωνία που να δίνει αγώνες και μάχες καθημερινά. Να συγκροτεί ένα ρεύμα αλλαγής παντού. Δίπλα και μέσα στην νεολαία που πνίγεται από τα αδιέξοδα του συστήματος, δίπλα και μέσα στον εργαζόμενο κόσμο που πληρώνει ακριβά την κρίση, δίπλα και μέσα στους «συνηθισμένους ανθρώπους». Αυτή είναι η ταυτότητα και η φυσιογνωμία μιας σύγχρονης, χρήσιμης και ζωντανής αριστεράς.
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ: Ακόμη κι αν μας λένε ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Και μπορούμε σιγά σιγά, να κατακτάμε μια νέα γνώση και νέα συνείδηση. Αυτή η γενιά, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιεί, φωνάζει ότι τέλειωσε μια ολόκληρη εποχή. Στην αρχή με τυχαίες εκρήξεις ενάντια στο σύστημα, αλλά στη συνέχεια με συλλογικότητα και με οργάνωση. Για μια νεολαία, ούτε απολίτικη, αλλά ούτε φυλακισμένη στα όρια του παρελθόντος. Μπορούμε να φτιάξουμε μια νέα συνείδηση που να ανταποκρίνεται στη νέα εποχή.
Οργάνωση Σπουδάζουσας ΚΟΕ
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Από το Δεκέμβριο του 2008 στο Δεκέμβριο του 2009
Κείμενο για τον Δεκέμβρη από μια νέα της περιοχής μας:ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2008 ΣΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2009
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ…
Η θλιβερή δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου στο κέντρο της Αθήνας το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 από τις σφαίρες του αστυνομικού Κορκονέα οδήγησε σε μια αυθόρμητη και ορμητική έκρηξη γεγονότων με πρωταγωνιστές τους μαθητές και γενικότερα τους νέους, οι οποίοι άδραξαν την ευκαιρία να ξεσπάσουν και να διαμαρτυρηθούν απέναντι σε έναν νεοφιλελεύθερο κρατικό μηχανισμό και μια κοινωνία που δεν κατανοεί πάντοτε και σε βάθος τις πραγματικές τους ανάγκες. Πολλές συζητήσεις έγιναν στα πολιτικά γραφεία και στα ΜΜΕ. Ποικίλες ερμηνείες δόθηκαν για τη νεολαιΐστικη εξέγερση του Δεκέμβρη, τα κίνητρα και τα αίτιά της δείχνοντας άλλες συμπάθεια για το κίνημα, άλλες κατανόηση και άλλες αποστροφή. Πολύς ντόρος έγινε και για τις συνέπειες της εξέγερσης σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης με τον υπερτονισμό της έκτασης και της σημασίας των υλικών ζημιών, με αποτέλεσμα να «θρηνούνται» περισσότερο τα καμένα αυτοκίνητα ή τα κατεστραμμένα κτίσματα- ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονταν και τράπεζες, τι ανεπανόρθωτες καταστροφές!- από το νεκρό μαθητή!
Αλήθεια, τι επιζητούσαν να εκφράσουν τότε οι μαθητές και γιατί ο θάνατος του Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι; Τι πέτυχαν; Μήπως συνεχίζουν να έχουν τα ίδια οράματα και τις ίδιες επιθυμίες ένα χρόνο μετά;
Οι νέοι αγαπούν τις παρέες με φίλους, τη μουσική, το χορό, τις εξόδους στα δικά τους στέκια και τη συνεννόηση στη δικά τους γλώσσα, μόνο που χρειάζονται για να τα απολαμβάνουν ένα ασφαλές περιβάλλον δημιουργικών ενασχολήσεων και δράσης απαλλαγμένο από την κρατική αστυνόμευση. Θέλουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στις δικές τους ανάγκες, όπως πολλές φορές βροντοφώναξαν και στο κοντινό παρελθόν, και όχι ένα σύστημα που να υπηρετεί τα οικονομικά σχέδια επιχειρήσεων και παραγωγικών φορέων. Οραματίζονται να είναι οι ίδιοι παραγωγικοί και ανεξάρτητοι οικονομικά, να εργάζονται με αξιοπρέπεια και κέφι, να γίνονται σεβαστά τα εργασιακά τους δικαιώματα και όχι να αποτελούν τα απόπαιδα κάθε ιδιωτικού ή δημόσιου φορέα που παίρνει τους χυμούς για να πετάξει ύστερα τα φλούδια στα σκουπίδια.
Και αντί όλων αυτών τι παρέχει το κράτος στα νιάτα του, στο μέλλον αυτής της χώρας, όπως πολλοί αρέσκονται να ονομάζουν τους νέους, τα τελευταία χρόνια; Μια οικονομία σε ύφεση για την οποία δεν ευθύνεται μόνο η παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και εσωτερικές άστοχες πολιτικές, ασφαλιστικά ταμεία υπερχρεωμένα και νοικοκυριά καταχρεωμένα, ιδιωτικοποιήσεις και προκλητική στήριξη των τραπεζών, σκάνδαλα και χρηματισμούς. Το φάσμα της ανεργίας να ορθώνεται απειλητικό, τη διακοπή ή την οριστική λήξη των συμβάσεων χωρίς προοπτικές ανανέωσης, χωρίς αναγνώριση της προϋπηρεσίας, χωρίς ένσημα, την αύξηση των ορίων ηλικίας και συνταξιοδότησης. Και γενικά, ένα κλίμα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον, που οδηγεί σε επικίνδυνες αναδιπλώσεις με έμφαση στην εύρεση προσωπικής διεξόδου στα προβλήματα και στην πάταξη κάθε συλλογικής δράσης.
Μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικοοικονομικό σύστημα που υπηρετεί το χρήμα και τους υποστηρικτές του, που δε σέβεται τον εργαζόμενο, που κοροϊδεύει τον ασφαλισμένο, που ωθεί το νέο στην ανεργία και στην ταπείνωση αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι ξέσπασαν με τον τρόπο που όλοι γνωρίσαμε πέρσι το Δεκέμβρη;
Η ιστορία δε σταματάει εδώ… Και μπορεί ναι μεν η ποινικοποίηση της κουκούλας να ψηφίστηκε ως νομοσχέδιο και στη συνέχεια να αποσύρθηκε μέσα στον ίδιο χρόνο, κανείς όμως δεν έχει δεσμευτεί ούτε έχει καταθέσει προτάσεις για αλλαγές στην εκπαίδευση και τις τακτικές της αστυνομίας, η οποία θα συνεχίζει το έργο της με τις γνωστές μεθόδους, όσο θα έχει τη συναίνεση να επιδεικνύει τη δύναμη και…τα όπλα της. Μπορεί η τέως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να έφυγε, η τωρινή όμως δεν παρέχει την αισιοδοξία των ριζικών αλλαγών που χρειάζονται για να βγουν οι νέοι από το αδιέξοδο. Τρανταχτό παράδειγμα η νέα υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων που κόπτεται να ανοίξει το δρόμο στους επιχειρηματίες που θα το «εκσυγχρονίσουν» εισάγοντας τα νέα μαθήματα της «επιχειρηματικότητας», γιατί αυτό έχουν ανάγκη προπάντων οι μαθητές! Γι’ αυτό μην απορήσουμε, αν σύντομα ζήσουμε ένα δεύτερο κύμα εξέγερσης. Σίγουρα θα είναι δικαιολογημένο και επιβεβλημένο.
Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009
Φοιτητές όλων των χωρών ενωθείτε!
Αυτές τις μέρες ξετυλίγεται σε πολλές πόλεις της Γερμανίας ένα κουβάρι αγώνων μέσα στα πανεπιστήμια. Στην πατρίδα του Μαρξ οι φοιτητές, ακολουθώντας και τα βήματα των γειτόνων φοιτητών της Αυστρίας, αμφισβητούν περισσότερο ή λιγότερο δυναμικά το μονόδρομο της Μπολόνια. Σε περίπου πενήντα πόλεις διεξάγονται καταλήψεις και η κατάσταση θυμίζει λίγο την ελληνική πραγματικότητα των μεγάλων κινητοποιήσεων του 2006-2007. Τελικά το μικρόβιο της εποχής μας που μεταδίδεται πιο εύκολα είναι μάλλον αυτό του αγώνα και των ανατροπών παρά του Η1Ν1!Διαβάστε παρακάτω το άρθρο του Βήματος για την κατάσταση στη Γερμανία.
Οι φοιτητές της Γερμανίας, παραφράζοντας τη φράση του Μάρξ από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», εξεγείρονται και καλούν τους φοιτητές ανά την Ευρώπη να αντισταθούν στις μεταρρυθμίσεις στη παιδεία που προωθούνται μέσα από τη «διαδικασία της Μπολόνια».
Του Γ. Γαλιανου από το «Βήμα»
«Φοιτητές όλων των χωρών, ενωθείτε!». Το σύνθημα του ομιλητή δονεί την κεντρική αίθουσα Αuditorium Μaximum του Πανεπιστημίου Χούμπολντ στο Βερολίνο. Οι ακροατές, γύρω στους 450 φοιτητές, χειροκροτούν με θέρμη. Η προτροπή πάει «γάντι» στον στόχο τους για συντονισμό με τους άλλους εξεγερμένους φοιτητές στην Ομοσπονδιακή Γερμανία και αλλού εναντίον των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) οι οποίες συνοψίζονται στον όρο «διαδικασία της Μπολόνιας». Το γεγονός ότι η προτροπή αποτελεί παράφραση της πασίγνωστης ακροτελεύτιας φράσης του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» των Μαρξ και Ενγκελς («Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!») δεν φαίνεται να τους ενοχλεί. Το αντίθετο μάλιστα. «Μα, οι συγγραφείς της ήταν συμφοιτητές μας » υπενθυμίζει ένας από αυτούς. «Σπούδασαν στο ίδιο πανεπιστήμιο» .
Τέτοιο «νοσταλγικό» πάθος συνηθίζεται πολύ τελευταία στα πανεπιστήμια της Γερμανίας. Οι φοιτητές δανείζονται «τσιτάτα» από το παρελθόν για να βγάλουν το «άχτι» τους εναντίον όλων των κακώς κειμένων: Πρώτον, των χρόνιων (λίγοι καθηγητές, ανεπαρκής τεχνικός εξοπλισμός, αυξανόμενα δίδακτρα) και, δεύτερον, των τρεχόντων κακώς κειμένων, τα οποία προκύπτουν από τη «διαδικασία της Μπολόνιας» (εντατικοποίηση των σπουδών μέσω του συστήματος «Βachelor», ήτοι συντόμευση του χρόνου εκπαίδευσης με παράλληλη μεγάλη αύξηση της εξεταστέας ύλης).
Το σύνθημα «Χούμπολντ αντί για Μπολόνια» που κυριάρχησε στις φοιτητικές διαδηλώσεις της περασμένης Τρίτης (200.000 διαδηλωτές σε 35 γερμανικές πόλεις) είναι λοιπόν μια άλλη έκφραση για το αίτημα «Ανθρωπιστική εκπαίδευση αντί για επιχειρήσεις», έτσι όπως το είχε διατυπώσει τον 19ο αιώνα ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ. «Μας θέλουν μηχανάκια,νέου είδους εκπαιδευτικά προϊόντα, που θα είναι πιο αποδοτικά από τα σημερινά» λέει εκπρόσωπος των φοιτητών. «Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!».
Η ριζοσπαστική φρασεολογία δεν μεταφράζεται βέβαια πάντα σε «ανατρεπτικά» αιτήματα. Πολλά περιορίζονται σε «τεχνικές» ρυθμίσεις, όπως περισσότερα λεφτά για την Παιδεία ή μεγαλύτερη συμμετοχή των φοιτητών στη διεύθυνση των ανώτατων σχολών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειονότητα των εξεγερμένων δεν επιδιώκει την κατάργηση του «Βachelor» αλλά την απλή βελτίωσή του.
«Πολύς θόρυβος για το τίποτε» συμπεραίνει η εφημερίδα «Sueddeutsche Ζeitung». Το περιεχόμενο των αιτημάτων, συνεχίζει, είναι τόσο ισχνό ώστε επιτρέπει στους πολιτικούς και στους μεγαλοεπιχειρηματίες να δείχνουν κατανόηση γι΄ αυτά. Ηδη η ομοσπονδιακή υπουργός Επιστημών Ανέτε Σαβάν ανακοίνωσε την αύξηση του ποσού για τις υποτροφίες από το 2011. Και ο τοπικός υπουργός Επιστημών της Κάτω Σαξονίας Λουτς Στράτμαν δήλωσε ότι κατόπιν συνεννόησης με τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών του κρατιδίου θα αναθεωρήσει το σύστημα «Βachelor» στη βάση των φοιτητικών προτάσεων.
Οι μικρές αυτές παραχωρήσεις δεν φθάνουν όμως για να «καλμάρουν» τους φοιτητές. Και αυτό προμηνύει συνέχιση των κινητοποιήσεων. Προς στιγμήν 50 πανεπιστημιακές σχολές τελούν υπό κατάληψη. Ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί εν όψει της νέας μεγάλης πανγερμανικής διαδήλωσης η οποία έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου. «Το κύμα διαμαρτυρίας φουσκώνει συνεχώς» λένε εκπρόσωποι των φοιτητών.
Το «φούσκωμα» δεν είναι μόνο γερμανικό φαινόμενο. Η αρχή έγινε, προ μηνός περίπου, στη Βιέννη, και επεκτάθηκε κατόπιν στην υπόλοιπη Αυστρία, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Και αυτό λόγω της ταυτότητας των προβλημάτων: το «Βachelor» είναι «κοινή μοίρα»- ευρωπαϊκό προϊόν made in Βologne. Γι΄ αυτό και οι πολιτικοί αναλυτές προβλέπουν την επέκταση των αναταραχών σε όλη την Ευρώπη- και δη πολύ σύντομα. «Αυτό που άρχισε στην Αυστρία,μια χώρα στην οποία η απεργία και οι καταλήψεις είναι σχεδόν άγνωστες λέξεις,θα μπορούσε άνετα να συμβεί και οπουδήποτε αλλού» προσθέτει. Οι Βιεννέζοι είναι πρωτοποριακοί και στο θέμα της οργάνωσης: δημοκρατία της βάσης, γενικές συνελεύσεις, έλλειψη ιεραρχιών. «Οι νεολαίες των αριστερών κομμάτων συμμετέχουν στο κίνημα, δεν τις αφήνουμε όμως να κάνουν κουμάντο» λέει ο Γκρέγκορ Βανμπόντεν , φοιτητής της Φυσικής. «Οι περισσότεροι από μας είναι αριστερά από το Κέντρο, όχι αριστεροί» προσθέτει.
Ταυτόχρονα δίνουν τον τόνο και στις μορφές των κινητοποιήσεων: καταλήψεις, ανοιχτές συναυλίες, συζητήσεις στους δρόμους με περαστικούς. «Δείχνουν όλοι ενδιαφέρον» λέει. Και ο μόνος που αρνείται να συζητήσει μαζί τους στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο είναι ο υπουργός Επιστημών Γιοχάνες Χάαν. «Δεν πειράζει» προσθέτει. «Εχει καιρό. Εμείς σκοπεύουμε να μείνουμε εκεί για πολλούς μήνες ακόμη».
Γυμνοί όπως και το... 1968
Τ ο στριπτίζ δεν είναι μονοπώλιο των νυχτερινών κέντρων. Στη Γερμανία παρατηρείται και στις φοιτητικές διαδηλώσεις! Το τελευταίο παράδειγμα καταγράφηκε την περασμένη Τρίτη στο Μαρβούργο, όταν ένας φοιτητής βγήκε από τη διαδήλωση και πήδηξε, ολόγυμνος, σε παρακείμενο ποτάμι. «Δεν είμαι χειμερινός κολυμβητής» δήλωσε αργότερα. «Ηθελα να δείξω τη γύμνιαστην οποία μάς υποβάλλει το σημερινό πανεπιστημιακό σύστημα». Παρόμοιο φαινόμενο, αλλά πιο μαζικό, είχε καταγραφεί πριν από έξι χρόνια σε διαδήλωση στο Βερολίνο, όταν περίπου 30 φοιτητές άρχισαν ξαφνικά να τρέχουν «ολοτσίτσιδοι» ανάμεσα στο πλήθος. Η εξήγησή τους ήταν παρόμοια με την προηγούμενη- το «ξεγύμνωμα» από το κράτος.
Το ωραιότερο «στριπτίζ» του είδους συνέβη όμως τον Δεκέμβριο του «μυθικού» 1968, όταν εννέα φοιτήτριες- μία στο εδώλιο του κατηγορουμένου επειδή είχε χαρακτηρίσει τη Δικαιοσύνη «ταξική» και οκτώ στο ακροατήριο- έβγαλαν τις μπλούζες τους στο Εφετείο του Αμβούργου και άρχισαν να τραγουδούν το εξής σουξέ: «Αξιότιμοι κύριοι δικαστές/ Μας φέρεστε σαν να είμαστε ληστές/ Αυτά είναι ανήθικα ήθη/ Γι΄ αυτό και σας δείχνουμε τα στήθη».
Αν τα μάτια των δικαστών «θόλωσαν» μπροστά σε τέτοια κάλλη- «κορυφαία ποιότητα διεθνώς» είχε αποφανθεί τότε καθηγητής της Ανατομίας- είναι άγνωστο. Γνωστό είναι μόνο ότι αθώωσαν την κατηγορουμένη. Και αυτό έχει καταγραφεί ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του φοιτητικού κινήματος.
Με όπλο τις νέες τεχνολογίες
Ενα από τα ακαταμάχητα όπλα των εξεγερμένων φοιτητών είναι τα μοντέρνα μέσα επικοινωνίας: Ιnternet, κινητό τηλέφωνο, κάμερες κάθε είδους. «Ηδη στο πρώτο εξάμηνο των σπουδών κάνουμε καλύτερη χρήση από τους καθηγητές μας» λέει ο φοιτητής της Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου Ραλφ Μπάουμαν. Το σύστημα-πλαίσιο για το Ιnternet είναι το «Web 2.0- Εφαρμογές» που στηρίζεται στη διάδραση. Οι κύριες μορφές της είναι το Facebook και το Τwitter, που επιτρέπουν την άμεση ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων.
Η πιο πρωτοποριακή πόλη και σε αυτόν τον τομέα είναι σήμερα η Βιέννη. «Εχουμε στήσει μια Wikipedia των κινητοποιήσεων» λέει ο Καρλ Βέμπερ , φοιτητής της Πληροφορικής, αναφερόμενος στο πρότυπο της διάσημης δωρεάν εγκυκλοπαίδειας. «Ετσι μπορούμε να διαχειριζόμαστε κεντρικά τις πληροφορίες μας». Η εσωτερική επικοινωνία συμπληρώνεται μέσω της ιστοσελίδας unsereuni.at, στην οποία «αναρτώνται» σε 24ωρη βάση όλες οι δράσεις και οι πλατφόρμες των διαφόρων οργανώσεων και πρωτοβουλιών. «Εχουμε σταθερό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων μας στον τομέα της επικοινωνίας» προσθέτει. «Και αυτό μεταφράζεται σε αντίστοιχο πολιτικό πλεονέκτημα» .
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009
Να αποφυλακιστεί ο Θ. Ηλιόπουλος!
Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει όλη την ιστορία, το Κουτί της Πανδώρας γράφει τα εξής αποκαλυπτικά:
Δεκέμβρης 2008 – Ιούλιος 2009, έχουν περάσει πάνω από 6 μήνες από την έκρηξη της νεολαίας, αυτούς τους μήνες όμως ο Θοδωρής Ηλιόπουλος τους έχει περάσει στην πτέρυγα των υπόδικων στις φυλακές Κορυδαλλού. «Παράπλευρη απώλεια» μιας κοινωνικής σύγκρουσης, ξεχασμένος από τα ΜΜΕ και τους επίσημους φορείς, χωρίς τις διασυνδέσεις και την υψηλή προστασία του «κύριου Παναγιώτη», στέλνει σήμερα από τη φυλακή μηνύματα αξιοπρέπειας.
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος συνελήφθη στις 18 Δεκεμβρίου επί της οδού Ακαδημίας, κατά τη διάρκεια μιας αστυνομικής επιχείρησης εις βάρος απλού κόσμου που παρακολουθούσε τα όσα διαδραματίζονταν έξω από τη Νομική σχολή. Ο ρεπόρτερ του ΣΚΑΙ Δ. Μανής, αυτόπτης μάρτυρας της σύλληψης του Θοδωρή, είναι αφοπλιστικά ξεκάθαρος κατά τη διάρκεια της απευθείας μετάδοσης των γεγονότων:
Δημοσιογράφος: Έχουμε λοιπόν προσαγωγές έξω από τη Νομική και ο Δημήτρης Μανής είναι στο σημείο και μας ενημερώνει ξανά
Μανής: Όπως έλεγα Βασίλη, δεν πρόκειται για νεαρούς ταραξίες, αλλά για συγκεντρωμένο κόσμο, ο οποίος χάζευε τα περιστατικά, εδώ που γίνονται, και έκαναν μια έφοδο, οι αστυνομικοί και συνέλαβαν κάποιους από αυτούς, που βρίσκονταν εκεί και όταν εναντιώθηκε το πλήθος, οι υπόλοιποι από πίσω άρχισαν να φωνάζουν « γιατί τους συλλαμβάνετε αυτούς, αφού βλέπετε ότι δεν συμμετέχουν στα επεισόδια».
Άρχισαν να ψεκάζουν και να ρίχνουν χημικά προς το μέρος μας, προς τους δημοσιογράφους, στους καμεραμέν, για να φύγουμε, να μην τραβάμε, να μην βλέπουμε τι κάνουν εκείνη την ώρα...
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος συνεχίζει για 34η ημέρα την απεργία πείνας. Στις 29 Ιουλίου έγραφε:
Επιστολή του Θοδωρή Ηλιόπουλου
Το ημερολόγιο δείχνει 29 Ιουλίου του 2009.
Βρίσκομαι στην 20η μέρα απεργίας πείνας, φανερά εξαντλημένος και νευριασμένος με το νοσοκομειακό σύστημα των φυλακών. Όλοι τάχα μου ενδιαφέρονται για μένα, για τη ζωή του συνανθρώπου τους, μα κανείς δεν έχει φροντίσει, «δεν έχει την αρμοδιότητα» να γίνουν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις ώστε να μεταφερθώ στο νοσοκομείο των κρατουμένων.
Η καθημερινή ταλαιπωρία των εξετάσεων καταβάλει ολοένα τον οργανισμό μου ιδίως δε, η χθεσινή που με βρήκε στο πέρα δώθε επί 2μιση ώρες, ώστε να εξεταστούν τα ζωτικά μου όργανα και να παραπεμφθώ σε εξετάσεις αίματος.
«είμαι σε πρώτη προτεραιότητα για αυτές».
Θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 3 Αυγούστου, όταν θα βρίσκομαι ήδη στην 25 ημέρα απεργίας πείνας…
Παρότι που καίω πλέον μυϊκό ιστό και η πίεση και το ζάχαρο μου βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Βέβαια το ότι κρατιέμαι στα πόδια μου, που η ψυχή μου ξέρει πως, θάβεται από κακεντρέχειες του τύπου: «αυτός τρώει κρυφά»
Εις το επανιδειν
Θοδωρής Ηλιόπουλος
Από τα νεκροσέντονα των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού
Η ειδική παθολόγος που τον εξέτασε στις 3 Αυγούστου ανέφερε ότι:
Αθήνα, 3 Αυγούστου 2009
Εξετάσθηκε ο κ. Ηλιόπουλος Θεόδωρος, μετά από αίτημα του ιδίου και της οικογένειας του. Ο ασθενής ευρίσκεται στην 25η ημέρα απεργίας πείνας, λαμβάνοντας μόνον νερό Από την λεπτομερή κλινική εξέταση προέκυψε ότι έχει χάσει 8 κιλά με βάρος εκκινήσεως τα 60 κιλά, δηλαδή πάνω από το 10% του σωματικού του βάρους. Είναι εμφανής η απώλεια μυικής μάζας και παρουσιάζει υπνηλία, ορθοστατική υπόταση, σχετική βραδυκαρδία (σε σχέση με προηγούμενες εξετάσεις, σχετιζόμενη με πιθανή συμμετοχή του μυοκαρδίου-κίνδυνος μυοκαρδιοπάθειας), εμβοές ώτων και μυϊκές κράμπες και παραισθησίες κάτω άκρων στα πλαίσια ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Συνοψίζοντας ο ασθενής παρουσιάζει επιπλοκές από ζωτικά συστήματα όπως μυικό, καρδιαγγεικό, ήπαρ και νευρικό σύστημα. Κατόπιν τούτου κρίνεται απαραίτητη η επείγουσα μεταφορά του σε χώρο αυξημένης ιατρικής φροντίδας (νοσοκομείο) προκειμένου να παρακολουθείται στενά η εξέλιξη της υγείας του και πιθανών μη αναστρέψιμων επιπλοκών.
Ελένη Κάκαλου, MD, MSc
Ιατρός ειδ. Παθολόγος
Υπογράψτε εδώ την αλληλεγγύγη σας στον Θ. Ηλιόπουλο και το αίτημα για άμεση αποφυλάκιση!
Υγ. Ευχαριστούμε τον Αντώνη για τη διαρκή του ενημέρωση!
Δεκέμβρης 2008 – Ιούλιος 2009, έχουν περάσει πάνω από 6 μήνες από την έκρηξη της νεολαίας, αυτούς τους μήνες όμως ο Θοδωρής Ηλιόπουλος τους έχει περάσει στην πτέρυγα των υπόδικων στις φυλακές Κορυδαλλού. «Παράπλευρη απώλεια» μιας κοινωνικής σύγκρουσης, ξεχασμένος από τα ΜΜΕ και τους επίσημους φορείς, χωρίς τις διασυνδέσεις και την υψηλή προστασία του «κύριου Παναγιώτη», στέλνει σήμερα από τη φυλακή μηνύματα αξιοπρέπειας.
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος συνελήφθη στις 18 Δεκεμβρίου επί της οδού Ακαδημίας, κατά τη διάρκεια μιας αστυνομικής επιχείρησης εις βάρος απλού κόσμου που παρακολουθούσε τα όσα διαδραματίζονταν έξω από τη Νομική σχολή. Ο ρεπόρτερ του ΣΚΑΙ Δ. Μανής, αυτόπτης μάρτυρας της σύλληψης του Θοδωρή, είναι αφοπλιστικά ξεκάθαρος κατά τη διάρκεια της απευθείας μετάδοσης των γεγονότων:
Δημοσιογράφος: Έχουμε λοιπόν προσαγωγές έξω από τη Νομική και ο Δημήτρης Μανής είναι στο σημείο και μας ενημερώνει ξανά
Μανής: Όπως έλεγα Βασίλη, δεν πρόκειται για νεαρούς ταραξίες, αλλά για συγκεντρωμένο κόσμο, ο οποίος χάζευε τα περιστατικά, εδώ που γίνονται, και έκαναν μια έφοδο, οι αστυνομικοί και συνέλαβαν κάποιους από αυτούς, που βρίσκονταν εκεί και όταν εναντιώθηκε το πλήθος, οι υπόλοιποι από πίσω άρχισαν να φωνάζουν « γιατί τους συλλαμβάνετε αυτούς, αφού βλέπετε ότι δεν συμμετέχουν στα επεισόδια».
Άρχισαν να ψεκάζουν και να ρίχνουν χημικά προς το μέρος μας, προς τους δημοσιογράφους, στους καμεραμέν, για να φύγουμε, να μην τραβάμε, να μην βλέπουμε τι κάνουν εκείνη την ώρα...
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος συνεχίζει για 34η ημέρα την απεργία πείνας. Στις 29 Ιουλίου έγραφε:
Επιστολή του Θοδωρή Ηλιόπουλου
Το ημερολόγιο δείχνει 29 Ιουλίου του 2009.
Βρίσκομαι στην 20η μέρα απεργίας πείνας, φανερά εξαντλημένος και νευριασμένος με το νοσοκομειακό σύστημα των φυλακών. Όλοι τάχα μου ενδιαφέρονται για μένα, για τη ζωή του συνανθρώπου τους, μα κανείς δεν έχει φροντίσει, «δεν έχει την αρμοδιότητα» να γίνουν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις ώστε να μεταφερθώ στο νοσοκομείο των κρατουμένων.
Η καθημερινή ταλαιπωρία των εξετάσεων καταβάλει ολοένα τον οργανισμό μου ιδίως δε, η χθεσινή που με βρήκε στο πέρα δώθε επί 2μιση ώρες, ώστε να εξεταστούν τα ζωτικά μου όργανα και να παραπεμφθώ σε εξετάσεις αίματος.
«είμαι σε πρώτη προτεραιότητα για αυτές».
Θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 3 Αυγούστου, όταν θα βρίσκομαι ήδη στην 25 ημέρα απεργίας πείνας…
Παρότι που καίω πλέον μυϊκό ιστό και η πίεση και το ζάχαρο μου βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Βέβαια το ότι κρατιέμαι στα πόδια μου, που η ψυχή μου ξέρει πως, θάβεται από κακεντρέχειες του τύπου: «αυτός τρώει κρυφά»
Εις το επανιδειν
Θοδωρής Ηλιόπουλος
Από τα νεκροσέντονα των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού
Η ειδική παθολόγος που τον εξέτασε στις 3 Αυγούστου ανέφερε ότι:
Αθήνα, 3 Αυγούστου 2009
Εξετάσθηκε ο κ. Ηλιόπουλος Θεόδωρος, μετά από αίτημα του ιδίου και της οικογένειας του. Ο ασθενής ευρίσκεται στην 25η ημέρα απεργίας πείνας, λαμβάνοντας μόνον νερό Από την λεπτομερή κλινική εξέταση προέκυψε ότι έχει χάσει 8 κιλά με βάρος εκκινήσεως τα 60 κιλά, δηλαδή πάνω από το 10% του σωματικού του βάρους. Είναι εμφανής η απώλεια μυικής μάζας και παρουσιάζει υπνηλία, ορθοστατική υπόταση, σχετική βραδυκαρδία (σε σχέση με προηγούμενες εξετάσεις, σχετιζόμενη με πιθανή συμμετοχή του μυοκαρδίου-κίνδυνος μυοκαρδιοπάθειας), εμβοές ώτων και μυϊκές κράμπες και παραισθησίες κάτω άκρων στα πλαίσια ηλεκτρολυτικών διαταραχών. Συνοψίζοντας ο ασθενής παρουσιάζει επιπλοκές από ζωτικά συστήματα όπως μυικό, καρδιαγγεικό, ήπαρ και νευρικό σύστημα. Κατόπιν τούτου κρίνεται απαραίτητη η επείγουσα μεταφορά του σε χώρο αυξημένης ιατρικής φροντίδας (νοσοκομείο) προκειμένου να παρακολουθείται στενά η εξέλιξη της υγείας του και πιθανών μη αναστρέψιμων επιπλοκών.
Ελένη Κάκαλου, MD, MSc
Ιατρός ειδ. Παθολόγος
Υπογράψτε εδώ την αλληλεγγύγη σας στον Θ. Ηλιόπουλο και το αίτημα για άμεση αποφυλάκιση!
Υγ. Ευχαριστούμε τον Αντώνη για τη διαρκή του ενημέρωση!
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Τετάρτη 13 Μαΐου : στις φοιτητικές εκλογές στηρίζουμε Αριστερη Ενότητα!
Αύριο Τετάρτη 13 Μάη η Αριστερή Ενότητα δίνει τη μάχη για ένα νέο συσχετισμό δύναμης σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Με αυξημένες τις σχολές που καταγράφεται πανελλαδικά το ενωτικό σχήμα της αριστεράς, δίνει τη μάχη για να βγει μήνυμα ανατροπής από την κάλπη των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών. Τα Αριστερά Σχήματα συμμετέχουν στην Αριστερή Ενότητα και παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για να ενισχυθεί η αριστερά της εξέγερσης, των αγώνων αλλά και της ενότητας. Γιατί την ώρα που ο αντίπαλος συσπειρώνει όλες του τις εφεδρείες, είναι αυτοκτονία για το κίνημα κάθε ανθενωτική λογική που διαιρεί αντί να ενώνει το λαό, τη νεολαία, τους προοδευτικούς ανθρώπους, το κίνημα.
Λίγοι μόνο μήνες έχουν περάσει από τη μεγάλη κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, που τάραξε συθέμελα ολόκληρη την Ελλάδα. Με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, τα αδιέξοδα μιας ολόκληρης γενιάς ακούστηκαν δυνατά από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ως τη Θράκη και την Κρήτη. Νιώσαμε ότι η εξέγερση είναι δίκαιη.Η υπόσχεση που δώσαμε τον Δεκέμβρη, ότι δεν ξεχνάμε, ότι συνεχίζουμε, ότι ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες, πρέπει σήμερα να εκφραστεί.
Κάθε μέρα και με κάθε τρόπο, μας υπενθυμίζουν ότι το σύστημα είναι σε κρίση. Γιατί να θυσιαστεί η νεολαία στο βωμό της «εξόδου απ' την κρίση»; Ποιοι θα πληρώσουν τα 28 δις που χαρίζουν στις τράπεζες τη στιγμή που δε δίνουν ούτε 1€ για την παιδεία, την υγεία, τους μισθούς; Είναι προκλητικοί! Θέλουν να συναινέσουμε στη σφαγή μας, θέλουν να πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.
Για να μην πληρώσουμε την κρίση τους
Για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού
Για μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή
Για μια ζωή με δικαιώματα
Γιατί η απάντηση στην κρίση του συστήματος είναι η ανατροπή του
Για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού
Για μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή
Για μια ζωή με δικαιώματα
Γιατί η απάντηση στην κρίση του συστήματος είναι η ανατροπή του
Να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα!
Διαβάστε τη διακήρυξη της Αριστερής Ενότητας, τη διακήρυξη των Αριστερών Σχημάτων και δείτε το site των Αριστερών Σχημάτων.
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
Γράμμα του Θ. Ηλιόπουλου, προφυλακισμένου από τις 19/12
Διαβάστε ένα αποκαλυπτικό για τη "δημοκρατία" μας γράμμα του Θοδωρή Ηλιόπουλου, προφυλακισμένου από τις 19/12:
«αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει» Μπερνάρντο Σοάρες ( Φερνάντο Πεσσόα)
Η σύγχρονη οδύσσειά μου συνεχίζεται…
Ήταν 19 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε πέρα δώθε. Κάποιος μ’ έσπρωξε δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε η γιορτή. Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα με πιάσανε, σταθήκανε ολόγυρα, βρίζανε και με βρίζανε κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρα προσωπικά μου πράγματα. Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι , με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.
Εκεί μου λέγανε ότι πέταγα πέτρες . Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα. Οι πέτρες έγιναν μολοτωφ. Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μ’ αυτά. Δεν είχα «κουκούλα», δεν είχα μάσκα, δεν είχα πάνω μου ούτε ένα μαντήλι καν, τίποτε δεν είχε μέσα το σακίδιο μου που να στηρίζει κάποια κατηγορία σε βάρος μου . Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.
Άρχισε το πήγαν έλα στα δικαστήρια . Κι εκεί , μια και δεν υπήρχαν στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν , αλλάξανε τις καταθέσεις τους και καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες τους πέταγα μολοτωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια καθαρά, χωρίς μια στάχτη επάνω μου, χωρίς μια σκιά στα ρούχα μου . Και στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν στις φύλακες του Κορυδαλλού.
Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , 45 μέρες μετά την σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται. Η ανακρίτρια δεν μπορεί να εξετάσει μάρτυρες ούτε να προχωρήσει στην διαδικασία γιατί η δικογραφία είναι στο Συμβούλιο που πρέπει να κρίνει για τους άλλους συλληφθέντες , που όμως δεν αποφασίζει 40 μέρες τώρα. Και οι μέρες περνάνε και εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας εκδικητικής αδιαφορίας.
Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με κράτησαν και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για μια κοινωνία δίκαιη , το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.
Θοδωρής Ηλιόπουλος
από indy
«αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει» Μπερνάρντο Σοάρες ( Φερνάντο Πεσσόα)
Η σύγχρονη οδύσσειά μου συνεχίζεται…
Ήταν 19 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε πέρα δώθε. Κάποιος μ’ έσπρωξε δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε η γιορτή. Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα με πιάσανε, σταθήκανε ολόγυρα, βρίζανε και με βρίζανε κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρα προσωπικά μου πράγματα. Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι , με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.
Εκεί μου λέγανε ότι πέταγα πέτρες . Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα. Οι πέτρες έγιναν μολοτωφ. Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μ’ αυτά. Δεν είχα «κουκούλα», δεν είχα μάσκα, δεν είχα πάνω μου ούτε ένα μαντήλι καν, τίποτε δεν είχε μέσα το σακίδιο μου που να στηρίζει κάποια κατηγορία σε βάρος μου . Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.
Άρχισε το πήγαν έλα στα δικαστήρια . Κι εκεί , μια και δεν υπήρχαν στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν , αλλάξανε τις καταθέσεις τους και καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες τους πέταγα μολοτωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια καθαρά, χωρίς μια στάχτη επάνω μου, χωρίς μια σκιά στα ρούχα μου . Και στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν στις φύλακες του Κορυδαλλού.
Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , 45 μέρες μετά την σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται. Η ανακρίτρια δεν μπορεί να εξετάσει μάρτυρες ούτε να προχωρήσει στην διαδικασία γιατί η δικογραφία είναι στο Συμβούλιο που πρέπει να κρίνει για τους άλλους συλληφθέντες , που όμως δεν αποφασίζει 40 μέρες τώρα. Και οι μέρες περνάνε και εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας εκδικητικής αδιαφορίας.
Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με κράτησαν και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για μια κοινωνία δίκαιη , το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.
Θοδωρής Ηλιόπουλος
από indy
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009
Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα...
Αυτή την φορά ανακοίνωση εξέδωσε η Νομαρχιακή επιτροπή του ΚΚΕ. Ο τίτλος αναφέρεται στην θέση του ΚΚΕ για την κατάληψη του Δημαρχείου Ναυπλίου. Το κείμενο όμως αποτελεί άλλη μια συκοφαντία απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στο κίνημα των νέων. Δεν έχει νόημα να το σχολιάσουμε.Παραθέτουμε μόνο ένα κείμενο που έχει γραφτεί από "άτομα που συμμετείχαν στη συνέλευση στο Δημαρχείο Ναυπλίου" το οποίο βρήκαμε στο blog "Ναύπλιο, η άλλη Πρόταση":
Για 2 εβδομάδες λειτούργησε ανοιχτή συνέλευση στις καταλήψεις των λυκείων του Ναυπλίου. Το κάλεσμα για αυτές τις συνελεύσεις έγινε από μαθητές που συμμετείχαν στις καταλήψεις σε μια προσπάθεια να συναντηθούν στο χώρο τους με εργαζομένους, φοιτητές, συμμαθητές τους και γενικότερα προβληματισμένους ανθρώπους. Η πρωτοβουλία πάρθηκε από μαθητές που πιστεύουν και ελπίζουν σε μια αλλαγή από όλα αυτά. Αυτή η συνέλευση είχε ανταπόκριση από ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και πολιτικών απόψεων. Έγινε όμως ξεκάθαρο ( από παρεμβάσεις μαθητών) πως καμία γραμμή και καμία ιεραρχία δεν χωράει εκεί μέσα. Η συνέλευση αυτή διακηρύχθηκε ανοιχτά εξ αρχής. Οι συζητήσεις ήταν ανοιχτές και περιπατητικές και όχι δογματικές και συνδικαλιστικού τύπου.
ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ»
Η συνέλευση αυτή λοιπόν διακηρύχθηκε με καλέσματα σε όλη την πόλη του Ναυπλίου και του Άργους. Η κατάληψη του Δημαρχείου την Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου προέκυψε με απόφαση της ανοιχτής συνέλευσης.
Επομένως από τη στιγμή που υπάρχουν ως ντοκουμέντα όλα τα καλέσματα θεωρούνται συκοφαντία και προσπάθεια παραπληροφόρησης άρθρα του τοπικού τύπου που παρουσίασαν το εγχείρημα να πραγματοποιείται από Αθηναίους και Αργείους νέους. Πόσο μάλλον που οι πληροφορίες αυτές δημοσιεύθηκαν με τη μορφή δήθεν έγκυρης ενημέρωσης από ανθρώπους που ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους στην ανοιχτή συνέλευση. Τα δημοσιεύματα αυτά είναι τόσο γελοία και ασαφή όσο και αυτοί που τα έγραψαν (οι οποίοι όπως φαίνεται είναι τόσο φανατισμένοι και ακραίοι στη σκέψη που οδηγούνται στο όνομα της «Ενημέρωσης» και του σοβαρού ρεπορτάζ να συκοφαντούν και να παραπληροφορούν τους αναγνώστες).
ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
Το γεγονός ότι η συνέλευση όπως γράφτηκε είναι ανοιχτή, σημαίνει πως δεν αποκλείει και τη συμμετοχή ανθρώπων που συμμετέχουν σε κάποια κομματική οργάνωση (σε αυτές περιλαμβάνεται και το ΚΚΕ), όχι όμως ως όργανα αλλά ως αυτόβουλα άτομα. Η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ όμως επέλεξε χωρίς να έρθει ποτέ κάποιο μέλος του και να εκφράσει την άποψή του ανοιχτά να συκοφαντήσει το όλο εγχείρημα μιλώντας για καθοδηγούμενη προσπάθεια και υποκινούμενους νέους. Αυτό αποτελεί βρώμικη επίθεση στην πρώτη προσπάθεια που γίνεται στην πόλη του Ναυπλίου να θεσμιστεί ο πιο δημοκρατικός από όλους τους θεσμούς , η αμεσοδημοκρατική συνέλευση. Επίσης αποτελεί παραποίηση της πραγματικότητας και αισχρή συκοφαντία εφόσον τίποτα από ότι έγινε δε θα μπορούσε να συμβεί εάν οι ίδιοι οι μαθητές δεν έβγαιναν αυθόρμητα και ανεξάρτητα από κάθε ιδεολογία και ιεραρχία στους δρόμους (τη στιγμή που το ΚΚΕ καλούσε τους μαθητές να μπουν στη γραμμή πίσω από την κανονισμένη συγκέντρωσή του στο Δημαρχείο προσπαθώντας να ποδηγετήσει τον αυθορμητισμό της νεολαιίστικης κινητοποίησης) παρασέρνοντας και ξεπερνώντας με το πάθος και την αλληλεγγύη τους όλες τις οργανωμένες πολιτικές ομάδες ( είτε αυτές επιζητούν την εξουσία είτε όχι βλ. ΣΥΡΙΖΑ, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές κτλ)
Τίποτα δε θα γινόταν εάν οι μαθητές δεν έπαιρναν την πρωτοβουλία να ανοίξουν τις πόρτες της κατάληψής τους και να καλέσουν σε ανοιχτή συνέλευση τους πολίτες του Ναυπλίου. Τίποτα δε θα συνέβαινε εάν οι μαθητές κόντρα σε κάθε αντιδραστική δύναμη (επιθέσεις τοξικομανών, κάτοικοι που απαξίωναν την προσπάθειά τους και μίλαγαν για κλείσιμο των σχολείων με σκοπό τις πρόωρες γιορτές κτλ) δεν αποφάσιζαν να συνεχίσουν την κατάληψή τους και μέσα στην εορταστική περίοδο (με προσωπικό κόστος σε ταλαιπωρία ψυχολογική και σωματική). Τίποτα τέλος δε θα συνέβαινε εάν δεν υπήρχαν άνθρωποι να ανταποκριθούν στα καλέσματα των μαθητών. Άνθρωποι που ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων δεν πήγαν εκεί για να κηρύξουν την απόλυτη αλήθεια τους αλλά για να ακούσουν, να μάθουν και να συμπράξουν με τους μαθητές με όρους αμεσοδημοκρατικούς.
Στην τελευταία συνάντηση που έγινε στα καταλυμένα λύκεια μετά από κάλεσμα των μαθητών την Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2009 εκφραστικέ ανοιχτά η διάθεση να συνεχιστούν οι ανοιχτές συνελεύσεις.
Άτομα που συμμετείχαν στην συνέλευση
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009
Συκοφαντική επίθεση ΚΝΕ Αργολίδας στον ΣΥΡΙΖΑ
Το ΚΚΕ την ημέρα που το Δημαρχείο βρισκόταν σε συμβολική κατάληψη επέλεξε να μοιράζει στην πόλη του Ναυπλίου το φυλλάδιο που φαίνεται στις φωτογραφίες.
Σε αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κερδίζει την πρωτιά. Αναφέρονται οι λέξεις:
κυβέρνηση: 1 φορά
ΝΔ: 8 φορές
ΠΑΣΟΚ: 8 φορές
και ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με συνιστώσες): 11 φορές
Αυτό είναι απλά ενδεικτικό ενός κειμένου που βασικό στόχο είχε την επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ αφού περίπου το μισό αφορά αυτόν. Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι η αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά τα πολλαπλά ψέματα που περιέχονται, ειδικά για την περιοχή μας. Μέλος του ΣΥΡΙΖΑ μας έστειλε τα παρακάτω σημεία, προς αποκατάσταση της αλήθειας, όπως αναφέρει:
Θα αναφερθώ μόνο σε όσα αφορούν τα γεγονότα που έγιναν εδώ. Παραθέτω το τι γράφεται στην ανακοίνωση της ΚΝΕ και δίπλα την ΑΛΗΘΕΙΑ:
Γράφουν: «Στις 10/12 μέλη του ΣΥΝ και της ΚΟΕ μεταμφιεσμένοι σε επιτροπή για την αλληλεγγύη και τα δικαιώματα» φόρεσαν καπέλο στους μαθητές τα πανό και τα συνθήματά τους εμφανιζόμενοι εντελώς τυχαία!!! στο χώρο της προγραμματισμένης μαθητικής πορείας.»
Σχόλιο: Για όσους δεν ξέρουν ή κάνουν ότι δεν ξέρουν, το επόμενο βράδυ της δολοφονίας του μαθητή (Κυριακή 6/12) έγινε σύσκεψη με στόχο να υπάρξει η όσο το δυνατόν πιο πλατιά κινητοποίηση κόσμου. Εκεί, πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ «μεταμφιέστηκαν» σε επιτροπή και πολλοί σύντροφοι που συμμετείχαν στο ΕΚΦ (αλλά όχι στο ΣΥΡΙΖΑ) καθώς και άλλοι ανένταχτοι. Στο ερώτημα ως τι θα υπογράφουμε τις ανακοινώσεις μας, επειδή προφανώς θα ήταν καπέλο να έμπαινε υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ, αποφασίστηκε να ονομαστεί «Πρωτοβουλία για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα». Αποφασίστηκε μοίρασμα προκήρυξης την Τρίτη στο Ναύπλιο και συγκέντρωση την Τετάρτη, μέρα της απεργίας. Η συγκέντρωση, από την Κυριακή κιόλας (κυκλοφορώντας και αφισάκι), είχε οριστεί για την ενδεκάτης λόγω της εκτίμησης ότι από εκεί περνάει πολύς κόσμος. Οι μαθητές αφού διοργάνωσαν πορείες Δευτέρα και Τρίτη στις οποίες όσα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούσαν πήγαν (όχι μεταμφιεσμένοι), την Τετάρτη, και αφού από νωρίς είχε στηθεί μικροφωνική στην Ενδεκάτη και μαζευόταν κόσμος, ήρθαν και αυτοί εκεί, έκλεισαν τον δρόμο και φώναζαν συνθήματα. Ξεκίνησε κοινή πορεία προς το αστυνομικό τμήμα. Η ντουντούκα που ήταν του ΕΚΦ άλλαξε πολλές φορές χέρια και ακούστηκαν κατά κόρον τα συνθήματα των μαθητών και σχεδόν καθόλου πιο πολιτικά-αντικυβερνητικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Εντελώς τυχαία!!! εκείνη τη στιγμή το ΚΚΕ έκανε τη συγκέντρωσή του στο Δημαρχείο και παρότι γνώριζε ή τουλάχιστον κατάλαβε πως πολλοί μαθητές ήταν στην Ενδεκάτη, δεν ήρθε και αυτό να συμπορευτεί μαζί μας έτσι ώστε από κοινού μαθητές και εργαζόμενοι να καταδικάσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές, αλλά συνέχισε τα δικά του. Όσο για το μπλογκ, θα μπορούσαν οι bloggers συγγραφείς της ανακοίνωσης να μας ζητήσουν το βίντεο με τις δηλώσεις σε τοπικά κανάλια του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια αναφέρθηκε σε μαθητές και «Πρωτοβουλία» που απλά πορεύθηκαν μαζί και όχι σε συμμετοχή μαθητών στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν το είδαν στα κανάλια ας ζητήσουν το βίντεο.
Γράφουν: «Μέσα στα σχολεία του Ναυπλίου σουλατσάρουν 30ρηδες συνδικαλιστές του ΣΥΝ και της ΚΟΕ που πουλάνε «μαθητοπατερισμό», διαλύοντας… Με μαζώξεις …»
Σχόλιο: Καταρχήν τους συγχαίρουμε γιατί αυτή η λαϊκότητα («σουλατσάρουν») δείχνει πραγματικά ΚΟΜΜΑ της εργατικής τάξης και όχι φλωριές. Δεύτερον μας τιμά το ότι τουλάχιστον σουλατσάραμε μέσα στα σχολεία που ήταν κέντρα αγώνα και όχι απέξω. Τρίτον αν έχουν συνδυάσει την ύπαρξη ανθρώπων σε σχολεία με μαθητοπατερισμό, τότε μάλλον άσχημα πρότυπα τους έχουν δώσει οι καθοδηγητές τους. Τους διαβεβαιώνω ότι μπορείς να είσαι μέσα σε ένα σχολείο χωρίς να είσαι μαθητοπατέρας, αλλά υποστηριχτής και αλληλέγγυος. Τέταρτον οι συμμετέχοντες στις συνελεύσεις ήταν πολλαπλάσιοι των 10-15 που αναφέρουν. Πέμπτον το «κατάληψη Λυκείων» έμπαινε και αυτό στην υπογραφή αφού το ήθελαν οι ίδιοι οι μαθητές που ήταν στην κατάληψη. Έκτον τα κείμενα δεν γράφονταν από το ΣΥΡΙΖΑ και αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το διαπιστώσει διαβάζοντας το κείμενο που μοιράστηκε στην κατάληψη του Δημαρχείου το οποίο αν ήταν του ΣΥΡΙΖΑ θα εμπεριείχε και πολλά ακόμα πολιτικά σημεία…
Γράφουν: «Πρωτοστατούν στον αντικομμουνισμό και παπαγαλίζουν τα σενάρια περί σύμπλευσης ΝΔ-ΚΚΕ θέλοντας να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες…»… «όταν οι ίδιοι δεν εμφανίζονται ποτέ σε χώρους δουλειάς…»
Σχόλιο: Εδώ αντί να απαντήσουν στην κατηγορία για σύμπλευση με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ, απαντούν ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ πορεύεται με ξεπουλημένες ηγεσίες…κλπ Βέβαια το πιο σημαντικό είναι ότι αντικομμουνισμός είναι η δυσφήμηση του κομμουνισμού και αυτό κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, που δεν βλέπει νεολαιίστικη έκρηξη, χαϊδεύει τα αυτιά του Καραμανλή επιτιθέμενη στο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζει οργισμένους νέους που φόραγαν μια κουκούλα και πέταγαν πέτρες με πράκτορες, βγάζει ανακοινώσεις που αντί να επιτίθενται στην κυβέρνηση, το κάνουν με το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτή στάση για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα ή δυσφήμηση του κομμουνισμού; Όσο για τους χώρους δουλειάς που δεν εμφανιζόμαστε ποτέ, οι συντάκτες ή δεν δουλεύουν (οπότε πού να μας δούνε…) ή δουλεύουν πολύ οπότε δεν προλαβαίνουν να μας δούνε. Το υπόλοιπο της παραγράφου δεν σχολιάζεται γιατί ξεφεύγει από το συγκεκριμένο θέμα και θα γράφω για καμιά βδομάδα.
Και μια απλή παρατήρηση: Οι συγγραφείς της ανακοίνωσης ξέχασαν το βασικότερο: να απαιτήσουν την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων διαδηλωτών, που κάποιοι 15ρηδες διώκονται με βάση τον τρομονόμο
τη διάλυση σωμάτων (όπως τα ΜΑΤ) που στόχο έχουν το χτύπημα του κινήματος
την παραδειγματική τιμωρία του δολοφόνου ειδικού φρουρού
να καταγγείλουν την άγρια καταστολή διαδηλωτών στις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη
να καλέσουν τον λαό να διώξει την κυβέρνηση Καραμανλή και σε ενδεχόμενο εκλογών να στείλει στο περιθώριο τον δικομματισμό.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
Κατάληψη Δημαρχείου στο Ναύπλιο
Σήμερα, ύστερα από απόφαση που πάρθηκε στην χθεσινή ανοιχτή συνέλευση στα Λύκεια Ναυπλίου, αποφασίστηκε η κατάληψη του Δημαρχείου στο Ναύπλιο. Δείτε κάποιες φωτογραφίες και διαβάστε το πλαίσιο:
ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΟΡΤΕΣ
Όσα συνέβησαν τον τελευταίο μήνα δεν γίνεται να ξεχαστούν. Το κίνημα που ξέσπασε με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία ενός παιδιού δεν σταμάτησε εκεί. Η οργή και η αγανάκτηση του κόσμου ενάντια σ’ όλα αυτά που τον καταπιέζουν, εκφράστηκε μαζικά στο δρόμο με πορείες και συγκρούσεις εναντίον της κρατικής καταστολής καθημερινά..
Γιατί δεν ήταν μόνο ο Γρηγορόπουλος αλλά μια ατελείωτη λίστα δολοφονημένων και βασανισμένων, όσων δεν απολάμβαναν τα προνόμια αυτής της κοινωνίας, από μπάτσους. Από μετανάστες που δολοφονούνται καθημερινά μέχρι μαθητές που ξεφεύγουν από τα πρότυπα της «Ελλάς, Ελλήνων, χριστιανών», το κράτος και οι ένστολοι δολοφόνοι του χτυπάνε στο ψαχνό απαξιώνοντας κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο διαχωρισμός από τα ΜΜΕ των διαδηλωτών σε καλούς και κακούς, σε κουκουλοφόρους και μη, πέρα από το ότι διαψεύστηκε από την πραγματικότητα γιατί μεγάλα κοινωνικά κομμάτια επιτέθηκαν στην αστυνομία και αλλού, έχει σκοπό να αποκρύψει το βάθος αυτής της εξέγερσης εναντίον δεκαετιών αυθαιρεσίας και αυταρχισμού του κράτους.
Αυθαιρεσία που συνεχίζεται σε βάρος δεκάδων διαδηλωτών που συνελήφθησαν σε όλη την Ελλάδα και έχουν προφυλακιστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Έφτασαν μάλιστα σε σημείο να εφαρμόσουν τον αντιτρομοκρατικό νόμο εναντίον τους, όπως στη Λάρισα και να κάνουν μαζικές συλλήψεις μεταναστών, όπως στην Αθήνα, οι οποίοι προφυλακίστηκαν και οδεύουν προς απέλαση.
Στα πλαίσια της ίδιας κινητοποίησης επιλέξαμε σήμερα να καταλάβουμε το δημαρχείο και να το μετατρέψουμε από κτίριο-σύμβολο της τοπικής εξουσίας σε ένα κέντρο συλλογικού προβληματισμού, συζητήσεων και δράσης.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
Ανοιχτή συνέλευση – Κατάληψη Λυκείων
Νέα συνέλευση θα γίνει σήμερα στις 18.00 στο Δημαρχείο
Κατάληψη στα σχολεία του Ναυπλίου & συναυλία την Τρίτη
Η κατάληψη στα λύκεια του Ναυπλίου συνεχίζεται και μέσα στις γιορτές. Στο χώρο των σχολείων λειτουργεί τακτικά ανοιχτή συνέλευση με μαθητές, φοιτητές και όποιον ενδιαφέρεται. Παρακάτω είναι ένα κάλεσμα της συνέλευσης για συναυλία την Τρίτη.ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ
Με αφορμή τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό (ειδικό φρουρό) στα Εξάρχεια στις 6/12 ξέσπασε ένα κύμα οργής και αγανάκτησης από μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, συνταξιούχους, μετανάστες για τα δικαιώματα μας που «δολοφονούνται» καθημερινά από την πολιτική των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Πρέπει όλοι να αναλογιστούμε την ευθύνη που φέρουμε ως πολίτες και να οργανώσουμε τη δράση μας ενάντια σε όσους επιλέγουν να λεηλατούν τη ζωή και τα όνειρά μας. Γι’ αυτό σας καλούμε όλους στις ανοιχτές συζητήσεις για συλλογικό προβληματισμό και δράση για μια νέα πιο ανθρώπινη κοινωνία.
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΡΙΤΗ, 30/12/08 20.00 ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Κριτική στο ΚΚΕ και πώς απαντά...
Διαβάστε προκήρυξη της ΚΟΕ σχετικά με το ΚΚΕ και τη στάση του στα τελευταία γεγονότα.
Δείτε πώς απαντά το ΚΚΕ με άρθρο στον ριζοσπάστη.
Από εμάς το μόνο σχόλιο είναι, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2008
Δακρυγόνα κ η αστυνομία που αμύνεται...
Τις 2 παρακάτω φωτογραφίες είδαμε στο μπλογκ της "οικολογικής εναλλακτικής παρέμβασης Ερμιονίδας". Συγκλονιστικές. Προσθέτουμε ένα Δελτίο τύπου της Ένωσης Ελλήνων Χημικών σχετικά με την χρήση δακρυγόνων. Επίσης εδώ ερώτηση του Γρ. Ψαριανού στη Βουλή.
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008
Συνέντευξη της μητέρας του, επίσης δολοφονημένου, Η. Μαραγκάκη
"Με τον Αλέξη ξαναζώ το δικό μου δράμα"
«Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς σε αυτή τη μάνα που έχασε το 15χρονο παιδί της. Ζω τον πόνο κάθε μέρα και κάθε νύχτα εδώ και πέντε χρόνια. Την έχω στην ψυχή μου. Μακάρι να μπορούσα να την συναντήσω. Όμως σας δίνω το λόγο μου. Δεν υπάρχει λύτρωση».
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Κατάληψη και η Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο!
ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΝΑΥΠΛΙΟΥ
Σήμερα Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008, ύστερα από Γενική Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου, αποφασίστηκε κατάληψη της σχολής μέχρι την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου. Οι φοιτητές εκφράζουν την αγανάκτησή τους για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, καθώς και όλων των μέχρι τώρα θυμάτων της κρατικής καταστολής.
Στηρίζουμε τον αγώνα όλης της εξεγερμένης κοινωνίας και συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις.
Στηρίζουμε όλες τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες (μετανάστες, φυλακισμένους, ομοφιλόφυλους, τσιγγάνους).
Στηρίζουμε τον αγώνα των συμβασιούχων και όλων των εργαζομένων και απαιτούμε να σταματήσουν οι ηγεσίες των συνδικαλιστών τους οργάνων, να καπελώνουν των αληθινό τους αγώνα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Την τιμωρία των δολοφόνων.
Κατάργηση των ΜΑΤ και ΟΠΚΕ.
Μείωση στρατιωτικών δαπανών και αύξηση των δαπανών για τη παιδεία.
Κατάργηση του νόμου πλαισίου.
Σε τοπικό επίπεδο ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Μόνιμη και όχι περιστασιακή λύση, στο ζήτημα της δωρεάν σίτισης και στέγασης για κάθε φοιτητή. (δημιουργία εστιών)
Χρηματοδότηση των πρακτικών εργασιών.
Μονιμοποίηση καθηγητών, σχετικών με το αντικείμενο και τη φύση της σχολής.
Μονιμοποίηση για τους συμβασιούχους της σχολής.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ:
Στα κόμματα και την καθοδήγησή τους.
Στα Μ.Μ.Ε. και την παραπληροφόρησή τους.
Στα διαχρονικά προβλήματα της παιδείας.
Στην κρατική καταστολή.
Στη φασιστική και παρακρατική δραστηριότητα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: ΡΙΖΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚ ΘΕΜΕΛΙΩΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ. Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008 Φοιτητικός Σύλλογος (Επιτροπή Κατάληψης)
ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΝΑΥΠΛΙΟΥ
Σήμερα Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008, ύστερα από Γενική Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου, αποφασίστηκε κατάληψη της σχολής μέχρι την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου. Οι φοιτητές εκφράζουν την αγανάκτησή τους για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, καθώς και όλων των μέχρι τώρα θυμάτων της κρατικής καταστολής.
Στηρίζουμε τον αγώνα όλης της εξεγερμένης κοινωνίας και συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις.
Στηρίζουμε όλες τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες (μετανάστες, φυλακισμένους, ομοφιλόφυλους, τσιγγάνους).
Στηρίζουμε τον αγώνα των συμβασιούχων και όλων των εργαζομένων και απαιτούμε να σταματήσουν οι ηγεσίες των συνδικαλιστών τους οργάνων, να καπελώνουν των αληθινό τους αγώνα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Την τιμωρία των δολοφόνων.
Κατάργηση των ΜΑΤ και ΟΠΚΕ.
Μείωση στρατιωτικών δαπανών και αύξηση των δαπανών για τη παιδεία.
Κατάργηση του νόμου πλαισίου.
Σε τοπικό επίπεδο ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Μόνιμη και όχι περιστασιακή λύση, στο ζήτημα της δωρεάν σίτισης και στέγασης για κάθε φοιτητή. (δημιουργία εστιών)
Χρηματοδότηση των πρακτικών εργασιών.
Μονιμοποίηση καθηγητών, σχετικών με το αντικείμενο και τη φύση της σχολής.
Μονιμοποίηση για τους συμβασιούχους της σχολής.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ:
Στα κόμματα και την καθοδήγησή τους.
Στα Μ.Μ.Ε. και την παραπληροφόρησή τους.
Στα διαχρονικά προβλήματα της παιδείας.
Στην κρατική καταστολή.
Στη φασιστική και παρακρατική δραστηριότητα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: ΡΙΖΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚ ΘΕΜΕΛΙΩΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ. Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008 Φοιτητικός Σύλλογος (Επιτροπή Κατάληψης)
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008
Κατάληψη στη ΝΕΤ!
Στο δελτίο των 15.00, την ώρα που ο πρωθυπουργός μίλαγε στην Κ.Ο. της ΝΔ νεαροί έκαναν κατάληψη και προβλήθηκε για κάποια δευτερόλεπτα το πανό στην εικόνα αριστερά. Ακολουθεί το κείμενο των ακτιβιστών:
«Η δράση μας είναι αποτέλεσμα μίας συσσωρευμένης πίεσης που λεηλατεί τις ζωές μας και όχι μόνο μία συγκινησιακή έκρηξη με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τηνΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΤ
αστυνομία. Είμαστε μία ακόμη συλλογικότητα, κομμάτι της εξέγερσης που συμβαίνει.
Ενάντια στην εξημέρωση από τα ΜΜΕ, προβαίνουμε σε παρέμβαση-παρεμβολή στη ροή του προγράμματος της ΕΡΤ. Θεωρούμε ότι τα ΜΜΕ συστηματικά καλλιεργούν το φόβο. Αντί να
ενημερώνουν παραπληροφορούν. Παρουσιάζουν μια πολύμορφη εξέγερση σαν τυφλή εκτόνωση.
Εξηγούν την κοινωνική έκρηξη με όρους ποινικούς και όχι πολιτικούς. Αποκρύπτουν επιλεκτικά τα πραγματικά γεγονότα. Προβάλλουν μία εξέγερση σαν ένα ακόμη θέαμα που
πρέπει απλά να παρακολουθούμε μέχρι να αρχίσει το επόμενο σήριαλ. Τα ΜΜΕ μετατρέπονται καθημερινά σε μέσα καταστολής της ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης.
Να αυτοοργανωθούμε. Καμία αυθεντία δεν μπορεί να προσφέρει λύσεις στα προβλήματά μας. Χρειάζεται να συναντηθούμε με άλλους ανθρώπους. Να μετατρέψουμε τους δημόσιους χώρους –
τους δρόμους, τις πλατείες, τα πάρκα, τις σχολές -σε χώρους αδιαμεσολάβητης έκφρασης. Να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο για να συνδιαμορφώσουμε τον λόγο και τις δράσεις μας.
Να μην φοβηθούμε, να κλείσουμε τις τηλεοράσεις, να βγούμε από τα σπίτια μας, να συνεχίσουμε να διεκδικούμε, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Καταγγέλλουμε την αστυνομική βία – Αμεση αποφυλάκιση των συλληφθέντων διαδηλωτών. Για την ανθρώπινη χειραφέτηση και την ελευθερία»
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Η Αστυνομία τρομοκρατούσε για επεισόδια;;;
Επειδή και στις πόλεις μας (ειδικά στο Ναύπλιο) διαρρέονταν πληροφορίες ότι την Τετάρτη θα έρθουν πούλμαν με αναρχικούς που θα σπάσουν μαγαζιά, διαβάστε την παρακάτω επερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά παρόμοιες φήμες διέρρευσαν σε όλη την χώρα. Από ποιούς; Διαβάστε και θα καταλάβετε... Πάντως το σημαντικό είναι ότι την προσπάθεια τρομοκρατίας των κατοίκων έσπασε η μαζική πορεία της Τετάρτης!
Διασπορά πληροφοριών για μετακινήσεις αντιεξουσιαστών σε επαρχιακές πόλεις αναστατώνουν τους πολίτες
Οργανωμένο σχέδιο της κυβέρνησης και της αστυνομίας για διαμόρφωση γενικευμένου κλίματος φόβου και ανασφάλειας μεταξύ των πολιτών της Αχαΐας, φαίνεται ότι υλοποιείται τις τελευταίες μέρες. Μεθοδευμένη διασπορά φημών αλλά και δήθεν επιβεβαιωμένων πληροφοριών που διαχέονται από πρόσωπα της ασφάλειας Πατρών για δήθεν μετακινήσεις αντιεξουσιαστών από άλλες πόλεις, ακόμα και από την Ιταλία με σκοπό την πρόκληση καταστροφών στη πόλη της Πάτρας, ως αντίποινα για την επίθεση που, όπως θεωρούν, δέχθηκαν από ακροδεξιά στοιχεία το βράδυ της Τρίτης 9-12-08 στο κέντρο της Πάτρας.
Διασπορά πληροφοριών για μετακινήσεις αντιεξουσιαστών σε επαρχιακές πόλεις αναστατώνουν τους πολίτες
Νίκος Τσούκαλης Βουλευτής Αχαΐας Πάτρα, 12-12-2008
Προς τον κ. Υπουργό ΕσωτερικώνΟργανωμένο σχέδιο της κυβέρνησης και της αστυνομίας για διαμόρφωση γενικευμένου κλίματος φόβου και ανασφάλειας μεταξύ των πολιτών της Αχαΐας, φαίνεται ότι υλοποιείται τις τελευταίες μέρες. Μεθοδευμένη διασπορά φημών αλλά και δήθεν επιβεβαιωμένων πληροφοριών που διαχέονται από πρόσωπα της ασφάλειας Πατρών για δήθεν μετακινήσεις αντιεξουσιαστών από άλλες πόλεις, ακόμα και από την Ιταλία με σκοπό την πρόκληση καταστροφών στη πόλη της Πάτρας, ως αντίποινα για την επίθεση που, όπως θεωρούν, δέχθηκαν από ακροδεξιά στοιχεία το βράδυ της Τρίτης 9-12-08 στο κέντρο της Πάτρας.
Αλγεινές εντυπώσεις προκαλούν επίσης, η διασπορά δήθεν παρόμοιων πληροφοριών από ένστολους αστυνομικούς του Τμήματος Καλαβρύτων, διαχέοντας τον φόβο και την ανασφάλεια στη μικρή κοινωνία της πόλης. Στις έντονες διαμαρτυρίες πολιτών προς τον διοικητή του τοπικού τμήματος, αυτός απάντησε ότι ενήργησε βάσει εντολών της Αστυνομικής Δ/νης Αχαΐας.
Η έντονη φημολογία για δημιουργία οργανώσεων «αγανακτισμένων πολιτών» για τη δήθεν αντιμετώπιση εικαζομένων απειλών από μεταφερόμενους ταραξίες , έχει προκαλέσει προβληματισμό και ανησυχία στις κοινωνίες του Νομού.
Επειδή όπως πληροφορούμαστε και από άλλους συναδέλφους βουλευτές, το ίδιο συνέβη και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας με αποτέλεσμα πολίτες «να παίρνουν το νόμο στα χέρια τους» γεγονός που θεωρούμε άκρως επικίνδυνο και με δυσμενείς συνέπειες για τη δημοκρατία αυτού του τόπου,
Ερωτάται ο κ. Υπουργός :
1) Αληθεύει πως οι πληροφορίες αυτές δίνονται από την Αστυνομία;2) Και εάν όχι ποιοι διαδίδουν τέτοια σενάρια και τρομοκρατούν τους πολίτες;
3) Τι προτίθεσθε να πράξετε προκειμένου να σταματήσει η φημολογία αυτού του είδους, η οποία μόνο κακό προκαλεί κοινωνικό διχασμό και ενεργοποιεί επικίνδυνα φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού;
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
Διαβάστε το γράμμα ενός νοικοκύρη...
Αγαπητέ Κώστα
Μου είπε η γυναίκα μου πως πήρες τηλέφωνο. Το αυτοκίνητο που κάηκε δεν ήταν το δικό μας, το έχουμε στο συνεργείο. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Μα αλήθεια, τίποτε άλλο δε σκέφτηκες όταν τα είδες όλα αυτά; Ή μήπως πήρες να ρωτήσεις για το Γιαννάκη; Είναι κάπου στο δρόμο, είναι καλά. Αν φοβάμαι; Ναι. Αλλά ο δικός σου που είναι; Εσύ, τι να κάνεις τώρα που σου γράφω; Σε φαντάζομαι κολλημένο στην τηλεόραση να κλαις την περιουσία των άλλων σα να ήταν δικιά σου. Μα, πέθανε ένας άνθρωπος ρε Κώστα.
Η συνέχεια... εδώ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
linkwithin
