Ηχητικό ρεπορτάζ από Κύπρο

Οι λαοί μπορούν

Από το Editorial του Δρόμου της Αριστεράς:

Οι λαοί μπορούν

Μέσα στον ορυμαγδό των καταιγιστικών εξελίξεων τι διακρίνεται ως κύριο για τη λαϊκή υπόθεση;

Τίθεται επί τάπητος η ρεαλιστική δυνατότητα της αντίστασης και του ανοίγματος ενός άλλου δρόμου. Η ακύρωση των τελεσιγράφων, η ανατροπή των εμφανιζόμενων ως αδήριτων συσχετισμών και το άνοιγμα μιας νέας προοπτικής, όλα τούτα μέχρι τώρα διακηρύσσονταν και περιγράφονταν.
Όμως, πια, η απαλλαγή από τα καταναγκαστικά δεσμά και η διέξοδος απέναντι στη σύνθλιψη και τον καταστροφισμό αναβαθμίζονται σαν υπαρκτές εναλλακτικές δυνατότητες. Το ειδικό καθεστώς των μνημονίων και η επικυριαρχία της τρόικας συνεπάγονται ευθεία υπονόμευση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας για όσους πέσουν στην παγίδα των εκβιασμών.
Ελλάδα και Κύπρος: αποκτά χαρακτήρα αγώνα επιβίωσης η συμπαράταξη των λαών.Οι εξελίξεις είναι άδηλες, αλλά μήπως αυτό δεν είναι ήδη ένα πρώτο ελπιδοφόρο στοιχείο μετά το αποφασιστικό «όχι» του κυπριακού λαού και της κυπριακής Βουλής; Ποια συνήθης… πορεία των πραγμάτων ακολουθείται εδώ και μία τριετία για ένα προς ένα τα υποψήφια πειραματόζωα; Η τρόικα (Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ) θέτει το πλαίσιο, εκβιάζει και απειλεί, εκδίδει την καταδικαστική «διάσωση» και στη συνέχεια το Κοινοβούλιο της προγραμμένης χώρας έτσι ή αλλιώς υπερψηφίζει και ο εφιάλτης ξεκινάει.
Τώρα το Κοινοβούλιο στην Κύπρο επαναπροσδιορίζει το περιεχόμενο και την ουσία της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας, περιφρονεί τα τελεσίγραφα και αυτομάτως το οπλοστάσιο της τρομοκράτησης λαών και χωρών φαντάζει απογυμνωμένο από την παντοδύναμη ισχύ που το περιέβαλε ώς χτες. Βέβαια οι εκφοβισμοί επαναλαμβάνονται και κλιμακώνονται, ο κλοιός σφίγγει, αλλά είναι σαφές πως το δοκιμασμένο σενάριο του επαναλαμβανόμενου πειθαναγκασμού έχει «τσακίσει». Οι έως τώρα άτεγκτοι και αλαζόνες των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του ΔΝΤ είναι εμφανές πως βρίσκονται σε όλο και δυσκολότερη θέση. Όσο είναι υποχρεωμένοι να εξαπολύουν τις συνήθεις απειλές τους, προδίδουν ωμό κυνισμό και φαρισαϊσμό, ενώ ταυτόχρονα βγαίνουν στην επιφάνεια και οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και κυριαρχεί η αποκρουστική οσμή της σύγκρουσης με λεία την από κάθε άποψη πολύτιμη ζώνη της Ν.Α. Μεσογείου.
Το οικονομικό πρόγραμμα της διάσωσης της Κύπρου αποκαλύπτεται κάθε άλλο παρά «οικονομικό» στον πυρήνα του. Είναι λογικό να μην μπορεί να εξηγηθεί η αντίφαση της αποσταθεροποίησης που ελλοχεύει για την Ευρωζώνη, διά μέσου της κατάσχεσης των τραπεζικών καταθέσεων και ταυτόχρονα της επαγγελίας της διάσωσης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου. Μόνο η διάσταση της σύνθλιψης της οικονομικής υπόστασης της χώρας και παράλληλα της υπονόμευσης της κυριαρχίας και της αρπαγής των ενεργειακών κοιτασμάτων της, μπορεί να εξηγήσει ένα σχέδιο, που στον πυρήνα του βρίσκεται η ηγεμονική στρατηγική της Γερμανίας, που στην παρούσα φάση δορυφοροποιεί τις βασικές δυνάμεις της Ευρωζώνης και καθυποτάσσει και εξαθλιώνει τον Νότο.
Είναι προφανές πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα σκέτα νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει ενεργοποιήσει το φορτίο τεκτονικών γεωπολιτικών συγκρούσεων και το πρόγραμμα περιλαμβάνει την κονιορτοποίηση κρατικών υποστάσεων, εθνικών οντοτήτων και δημοκρατικών συγκροτήσεων.
Αυτή τη μοίρα επιφυλάσσουν για την Ελλάδα και την Κύπρο και το ελλαδικό πολιτικό σύστημα απροκάλυπτα εκτίθεται με την προδοτική του στάση. Όχι μόνο για ιστορικούς λόγους αδελφικών και ακατάλυτων δεσμών των δύο λαών, σήμερα αναδεικνύεται και πάλι η αγωνιστική και αντιστασιακή συμπαράταξη των δύο χωρών ως αναγκαία και ικανή προϋπόθεση διεξόδου και σωτηρίας.
Οι λαοί το μπορούν!

Η ανανοηματοδότηση του Κυπριακού

 Από το Δρόμο της Αριστεράς του Σαββάτου

Η ανανοηματοδότηση του Κυπριακού

Κλείνει, μέσα στην κοινή μοίρα, η ενοχική απομάκρυνση των Ελλαδιτών από τους Κυπρίους. Του Γιάννη Τσούτσια

Αίφνης η Κύπρος, από χώρα μικρή και περιορισμένης βαρύτητας, εισέβαλε θορυβωδώς στην έκπληκτη παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα. Βοήθησαν σ’ αυτό και οι Ευρωπαίοι. Που δείχνουν να μη διαθέτουν κανένα σχέδιο ή οδηγό, παρά μόνον γυμνές ανάγκες και κάθε είδους απαιτήσεις. Έτσι τώρα, στο πλαίσιο της νέας κρίσης, καταγράφονται σεισμικές αντιθέσεις που, όπως πάντα, συμπεριλαμβάνουν κράτη, τράπεζες, υπερελίτ και λόρδους του χρήματος. Μ' έναν τρόπο, που διαμορφώνεται ένα σύστημα τόσο χαοτικό, ώστε ο αρχικός ένοχος δύσκολα διακρίνεται.
Όμως όσο εντείνονται αυτές οι ακατάπαυστες συγκρούσεις, τόσο εξαναγκάζονται και οι πιεζόμενοι να καταστούν επιθετικοί, σ’ ένα άλλο επίπεδο. Όλα, πάντως, τώρα συντάχθηκαν και ξεκίνησαν με άξονα την εφαρμογή της γνωστής συνταγής: καθετί που υποστασιοποιεί ένα κράτος, μια κοινωνία, ένα λαό, πρέπει να τσακιστεί. Ώστε μετά να εξαπολυθεί η καταιγίδα των μέτρων. Εδώ εμφιλοχωρεί η πλάνη. Πως οτιδήποτε θελήσουν οι σχεδιαστές, γίνεται. Υπεροψία στα όρια της ύβρεως. Αγνόησαν ότι οι ψήφοι «δεν βγαίνουν». Θεώρησαν ότι υπό την καταιγίδα των απειλών, αυτές θα εξασφαλιστούν, στο τέλος-τέλος θα εξαγοραστούν. Έσφαλαν!

Η αντίδραση
Η Κύπρος αντέδρασε, κι εκεί άρχισαν όλα. Εξέπεμψε πανευρωπαϊκό μήνυμα αντίστασης, που αλλάζει τη φορά των πραγμάτων. Ο λαός του Νότου μάχεται! Η εικόνα διαχέεται καθ’ όλο το μέτωπο της σύγκρουσης των ζητημάτων που απασχολούν την ευρωκρατία. Ανεξάρτητα από την έκβαση των εξελίξεων (είναι νωρίς ακόμα), στην πρώτη αναμέτρηση -καθοριστικής σημασίας από άποψη ηθικού- οι Κύπριοι απάντησαν μ’ ένα μεγάλο «όχι». Απέρριψαν τα διλήμματα που προσχεδιάζονταν να αναπαραχθούν σε όλη την επόμενη φάση, κατά τον τρόπο που αυτό συνέβη και στην Ελλάδα. Η πρώτη αναμέτρηση κερδήθηκε. Η πρόθεση της τρόικας να διατρέξει η Κύπρος όλα τα στάδια και όλες τις φάσεις των σχεδιασμών της μέσα σε λίγες ημέρες, ανακόπηκε. Τώρα, όμως, μπαίνουμε στην ουσιαστικότερη φάση. Πώς η Κύπρος θα μείνει όρθια, πώς θα περισώσει τις τράπεζές της, πώς θα βρει προοπτική κ.λπ.

Ο λαός
Παρά το ότι δεν υπήρξαν κραυγαλέες κινητοποιήσεις, ο λαϊκός παράγοντας στην Κύπρο είναι πανταχού παρών. Υποβάλλει το πλαίσιο, έχει απόλυτη επίγνωση του μεγέθους της ρήξης, ενώ πρώτος αυτός διαισθάνεται ότι οι εξελίξεις θα μετατοπιστούν στο «εθνικό». Ήδη καταγράφεται παντού και δεν αμφισβητείται από πουθενά, ότι πρόκειται για το «όχι» του κυπριακού λαού. Ένα «όχι» συνδεμένο με κάθε είδους δοτικότητα, με αναγόρευση του συλλογικού, μακριά από τη μεμψιμοιρία του τι χάνει κανείς όταν «κουρεύονται» οι καταθέσεις του. Αυτά όλα εισπράττονται από την πολιτική ηγεσία και το κατεστημένο της Κύπρου. Εδώ κανείς τα διαπιστώνει, ακόμη και ως απόμακρος τηλεθεατής.

Η Επανάσταση του ’21 και το δημοτικό τραγούδι

"Ψαρέψαμε" και αναδημοσιεύουμε από την Αυγή της Κυριακής το άρθρο του ιστορικού (και συμπολίτη μας) Κώσταντίνου Γκότση για την Επανάσταση του '21 και το δημοτικό τραγούδι.

Τα δημοτικά τραγούδια, κυρίως τα κλέφτικα και κατά δεύτερο λόγο τα ιστορικά, κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση στη μελέτη, στις «αναγνώσεις» της επανάστασης του ‘21, αλλά και στις αφιερωμένες σ’ αυτήν γιορτές, όπου τα τραγούδια τις συνοδεύουν είτε ως απαγγελία στίχων, που νοηματοδοτούν το «ηρωικό πνεύμα», είτε ως τραγούδια που τραγουδιούνται και χορεύονται.

Το κλέφτικο τραγούδι ως πηγή της ιστορίας
Διάφορες κατηγορίες των δημοτικών τραγουδιών έχουν χρησιμοποιηθεί άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, ως πηγή της ιστορίας. Τα κλέφτικα τραγούδια ειδικότερα, αρκετά νωρίς, θεωρήθηκαν ότι εκφράζουν και συγχρόνως καταγράφουν την κοινωνική ζωή και πραγματικότητα των κλεφτών και αρματολών.
Ο Fauriel στον «εισαγωγικό λόγο» του, θεωρεί ότι τα κλέφτικα τραγούδια έχουν ως θέμα τα κατορθώματα των κλεφτών σε βάρος της πολιτοφυλακής των πασάδων και ότι αναφέρονται σε μία κατάσταση των πραγμάτων και της κοινωνίας. Μάλιστα χαρακτηρίζει τα κλέφτικα τραγούδια ως μια ιδιαίτερη κατηγορία των ιστορικών τραγουδιών.¹ Αντίστοιχες απόψεις υποστηρίζει και σε άλλα σημεία της εισαγωγής του.
Επίσης, ο Ν. Κασομούλης αναφέρει ότι για την κατάρτιση της «γενεαλογίας» των αρματολών, δηλαδή της ιστορίας των αρματολικών οικογενειών, έλαβε υπόψη, εκτός από τις παραδόσεις των γερόντων, «τα διάφορα τραγούδια τα οποία διαδιδόμενα αντηχούν εισέτι εις τας ακοάς των κατοίκων των προρρηθέντων[προρρηθεισών] επαρχιών». Επίσης σημειώνει ότι των αρματολών «ετραγωδήθησαν τα κατορθώματά των και οι θάνατοί των».²

Για ένα αριστερό πολιτικό ρεύμα διεξόδου

Από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, μια σημαντική συμβολή για την κατανόηση της συγκυρίας, μια πρόταση πολιτικής και οικονομικής διεξόδου της χώρας.

Για ένα αριστερό πολιτικό ρεύμα διεξόδου

Η συγκυρία, ο ριζοσπαστισμός και η προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος για τη μετατροϊκανή Ελλάδα. Των Ρούντι Ρινάλντι, Γιώργου Παπαϊωάννου

«Ο στόχος για ανάληψη της κυβέρνησης από την Αριστερά θα προωθείται ακόμη καλύτερα όσο εξασφαλίζονται, παράλληλα, ορισμένες σημαντικές προϋποθέσεις:
α) Η δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος ανατροπής και ριζικής αλλαγής, που θα δημιουργεί μια μεγάλη δυναμική από τα κάτω…»

Απόφαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, 3/2/2013

Ως πρώτη προϋπόθεση για να προωθηθεί ο στόχος της ανάληψης της κυβέρνησης από την Αριστεράς προσδιορίστηκε -και σωστά- η δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος ανατροπής και ριζικής αλλαγής. Αυτό τόνιζε και η απόφαση της τελευταίας Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι η μόνη προϋπόθεση, αναφέρονταν άλλες 4 στην απόφαση (ύπαρξη σαφούς προγράμματος, δυνάμωμα του υποκειμένου μας, στόχοι για την αναγέννηση των κινημάτων, ικανότητα διαμόρφωσης συμμαχιών), αλλά είναι η πρώτη και βασική γιατί από αυτήν εξαρτάται, εν πολλοίς, η έκβαση όλης της πορείας.

Κομβικό σημείο
Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο του αγώνα που διεξάγει ο λαός μας ή σε ένα κομβικό σημείο της αντιπαράθεσης που γίνεται στην Ελλάδα ανάμεσα στις μνημονιακές δυνάμεις και την πλειοψηφία του λαού.
Κομβικό γιατί ανασυντάσσονται και ενεργοποιούνται δυνάμεις από τους προηγούμενους γύρους, βγαίνουν πιο βασικά συμπεράσματα, φαίνονται πιο ορατά τα αδιέξοδα, πλησιάζονται δείκτες κοινωνικής και εθνικής καταστροφής που θέτουν τεράστια καθήκοντα για την επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων και της ίδιας της χώρας.
Ο αγώνας παίρνει τα χαρακτηριστικά όχι μιας αμυντικής μάχης διατήρησης ορισμένων κεκτημένων, ούτε μια μάχη καλυτέρευσης της θέσης ορισμένων κοινωνικών κατηγοριών και τάξεων. Γίνεται αγώνας για την επιβίωση που επιβάλλει πανστρατιά για τη σωτηρία της χώρας, της κοινωνίας, του λαού, της εθνικής οντότητας.

Δομικά στοιχεία της συγκυρίας
Αν θέλουμε να απαριθμήσουμε τα βασικά, δομικά στοιχεία που συνθέτουν την συγκυρία, μετά από 3 χρόνια μνημονιακής πολιτικής, δηλαδή αυτά που καθορίζουν ή επηρεάζουν με πιο ουσιαστικό τρόπο την πορεία των πραγμάτων, θα προτείναμε την εξής σειρά:
1. Η οικονομική κρίση που θα εξακολουθήσει να βαθαίνει, όπως αναγκάζονται να παραδεχτούν και οι μνημονιακοί παράγοντες. Η κρίση όμως ορίζει μια επιθετική πολιτική από μεριάς του κεφαλαίου και αυτό οδηγεί σε μια τροποποίηση των σχέσεων εργατικής τάξης-εργαζόμενου λαού και αστικής τάξης. Κι όχι μόνο: H καταστροφή τεράστιων τμημάτων των μικρομεσαίων στρωμάτων δημιουργεί ένα τοπίο καταστροφής, αλλά και δυνατότητες κοινωνικών συμμαχιών που δεν υπήρχαν πριν από μερικά χρόνια.
2. Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να είναι αποσταθεροποιημένο

Δημόσιο σχολείο: είδος προς εξαφάνιση!

Σε λίγο στο Βουλευτικο (Ναύπλιο) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τους Χ. Κάτσικα και Αιμ. Τσαγκαράτου με θέμα το Δημόσιο Σχολείο. Σίγουρα θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον...

Ρούντι Ρινάλντι: «Επεξεργαζόμαστε μια νέα θεωρία για ένα νέο κόμμα»

«Επεξεργαζόμαστε μια νέα θεωρία για ένα νέο κόμμα», από το Left.gr

Ημερομηνία: 03/03/2013 15:10

Συνέντευξη του Ρούντι Ρινάλντι στο 13ο Ενημερωτικό Δελτίο του Ινστιτούτου ‘Νίκος Πουλαντζάς’

Στην πορεία για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο θα μετεξελιχθεί σε ενιαίο πολυτασικό κόμμα, κεντρικό ρόλο παίζει η συζήτηση για τις οργανωτικές μορφές που θα υιοθετήσει καθώς και τις αρχές λειτουργίας του. Στόχος φυσικά είναι η μέγιστη αποτελεσματικότητα και αξιοποίηση των δυνάμεων του νέου φορέα, και παράλληλα η διατήρηση ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας με ευρύτερα ακροατήρια, ώστε να επιτυγχάνεται συνεχής ώσμωση με τις κοινωνικές και κινηματικές διεργασίες. Μάλιστα, έχει ήδη συγκροτηθεί ευρεία επιτροπή καταστατικού (απαρτίζεται από 60 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, αλλά είναι ανοιχτή και σε άλλα μέλη του κόμματος) η οποία έχει αναλάβει να συνθέσει τις μέχρι σήμερα εμπειρίες στην Ελλάδα με αυτές άλλων χωρών (π.χ. Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Λατινική Αμερική, Σκανδιναβία), αλλά και να απαντήσει με καινοτόμο τρόπο στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στη χώρα μας. Στόχος είναι μέχρι το Μάιο να παρουσιαστεί ένα πρώτο επεξεργασμένο σχέδιο. Με αυτή την αφορμή, συζητήσαμε με τον Ρούντι Ρινάλντι, συντονιστή της επιτροπής καταστατικού, για τις προτεραιότητες και τους στόχους της όλης προσπάθειας. Την συνέντευξη πήραν οι Δώρα Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη, Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος και Παναγιώτης Πάντος.

Η επιτροπή καταστατικού έχει αναλάβει ένα μεγάλο έργο, με βαθιές πολιτικές προεκτάσεις. Από τη μια μεριά η κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, και από την άλλη οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις που οδήγησαν στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε εκφραστή της ελπίδας του λαού, δημιουργούν νέα δεδομένα. Ποιες είναι οι κύριες ανάγκες στις οποίες θα πρέπει να ανταποκρίνεται η λειτουργία του κόμματος και πώς αυτές θα προσεγγιστούν κατά την πορεία των εργασιών σας; 
Βασικό μέλημά μας είναι να μη γίνει μια διεκπεραιωτική, αλλά μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από το περιεχόμενο και το ρόλο ενός ενιαίου πολυτασικού κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς, και το πώς αυτό μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα καταστατικό. Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι διαφορετικό χαρακτήρα έχει ένα κόμμα του 4-5% και διαφορετικό ένα αντίστοιχο κόμμα που βρίσκεται όμως κοντά στο κατώφλι της κυβέρνησης. Έτσι, παρότι οι μέχρι σήμερα εμπειρίες μας είναι πολύτιμες. Τη σκέψη μας πρέπει να καθοδηγεί το τι είδους κόμμα θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Παράλληλα ας έχουμε κατά νου ότι ένα καταστατικό δεν μπορεί να λύσει με απόλυτο τρόπο εγγενή προβλήματα που υπάρχουν στο κόμμα, και τα οποία έχουν να κάνουν με την ιδιοσυστασία του, όπως για παράδειγμα το πού, πώς και με ποιον τρόπο παράγεται η πολιτική γραμμή, με ποιον τρόπο αυτή εκφωνείται κ.λπ. Μπορεί όμως να διευθετήσει ορισμένα ζητήματα και ενδεχομένως να τα θέσει σε τροχιά ωρίμανσης ή και λύσης. Έτσι, το καταστατικό πρέπει να περιγράφει τον «υπαρκτό» ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επίσης να κάνει σαφή και τη δυναμική του (π.χ. μέσα από το προοίμιο και τις μεταβατικές διατάξεις) δείχνοντας με σαφήνεια τον ανοιχτό χαρακτήρα του όλου εγχειρήματος. Το ίδιο το καταστατικό –και αυτό ίσως αποδειχτεί η μεγαλύτερη πρόκληση για την επιτροπή– καλείται να αφήνει περιθώρια για πολιτική ζύμωση σε σχέση με τα ζητήματα που θα ανακύψουν στο μέλλον.

Σήμερα και αύριο παζάρι αλληλεγγύης!

24 Φλεβάρη, Αθήνα: Γιορτάζουμε τα 10 χρόνια από την ίδρυση της ΚΟΕ

10 χρόνια είναι πολλά
Δοκιμάσαμε, μάθαμε, αλλάξαμε
Μαζί με τους ανθρώπους που αγωνιούν και αγωνίζονται
Μέσα στα κινήματα που έβγαλαν ξανά τους λαούς στο προσκήνιο
Πασχίζοντας για ιδέες που ανοίγουν δρόμους

10 χρόνια είναι πολύ λίγα
Γιατί στη σημερινή Ελλάδα βρίσκουμε όχι δέκα αλλά χίλιους-δυο ακόμα λόγους για να συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά

Γιορτάζουμε μαζί!

12.00: Προσέλευση, καφές
14.00: Ομιλία
14.30: Γλέντι με ζωντανή μουσική

και εκθέσεις, προβολές, σπιτικά φαγητά, κρασί, παιδότοπος, εκπλήξεις

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου
Δημοτικός Πολιτιστικός Πολυχώρος «Μάνος Λοΐζος» (πρώην «Μηχανική Καλλιέργεια»)
Λεωφόρος Θηβών 245, Νίκαια
* από Αθήνα – Ομόνοια: τρόλεϊ 21 και λεωφορεία Β18, Γ18
* άνετο πάρκινγκ στο χώρο

Είσοδος ελεύθερη 

Εδώ η πρόσκληση και σε ηλεκτρονική μορφή.

Άργος: Ευτυχώς κάποια μέλη του ΠΑΜΕ ψιλιάστηκαν το καπέλωμα

Ευτυχώς το ταξικό κίνημα γνωρίζει να προστατεύεται από τα "καπελώματα" και τους προβοκάτορες! Ήταν 10.30 και είχε αρχίσει να μαζεύεται ο κόσμος στην πλατεία. Κάποια στιγμή μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκονταν στη μια άκρη της πλατείας κρέμασαν ένα πανό ανάμεσα σε δύο δέντρα το οποίο έγραφε: "Στεκόμαστε όρθιοι. Να φύγουν". Στην πλατεία βρισκόταν το ΠΑΜΕ το οποίο είχε τα πανό του (άλλα τα κράταγαν, άλλα ήταν απλωμένα σε κάγκελα και παρτέρια), ήταν η ΕΛΜΕ Αργολίδας και καθηγητές, ταξιτζήδες από το Ναύπλιο, από το Νοσοκομείο Ναυπλίου, και φυσικά αγρότες οι οποίοι όλες τις προηγούμενες ημέρες κινητοποιούνται. Ανάμεσα στους αγρότες που συμμετείχαν και καλούσαν στη συγκέντρωση της πλατείας ήταν πρόεδροι συνεταιρισμών, διαφόρων κομματικών τοποθετήσεων.

Μετά, λοιπόν, από λίγα λεπτά κάποια λαγωνικά του ΠΑΜΕ εντόπισαν τους προβοκάτορες!, αυτούς που μόνο στόχο είχαν να καπελώσουν τη συγκέντρωση. Στη συνέχεια, μια μικρή -πλην ταξικά προσανατολισμένη και αντικαπιταλιστικά εξοπλισμένη- ομάδα επιχείρησε να κατεβάσει το πανό. Αφού για λίγα λεπτά επικράτησε κάποια ένταση, το θέμα, με καθοριστική τη συμμετοχή ψυχραιμότερων και λογικότερων μελών του ΚΚΕ, έληξε, το πανό παρέμεινε στα δέντρα, και η συγκέντρωση συνεχίστηκε.

Το ρεπορτάζ κάνει λόγο για καμιά δεκαριά πανό σχημάτων του ΚΚΕ στον χώρο που είχαν κλείσει τον χώρο μπροστά από τη μικροφωνική και για το "καπελωματικό" πανό του ΣΥΡΙΖΑ που βρισκόταν, σύμφωνα με πληροφορίες του αστυνομικού μας συντάκτη, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από τη μικροφωνική! Βέβαια, όπως μάθαμε αργότερα, η απόσταση ασφαλείας για πανό που τελειώνουν σε ΡΙΖΑ είναι μεγαλύτερη των 100 μέτρων, κάτι που δυστυχώς αγνοούσαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, υπάρχει και μια άλλη εκδοχή που δικαιώνει πλήρως το ΠΑΜΕ. Σύμφωνα με αυτή, οι κατεργαρέοι του ΣΥΡΙΖΑ με το σύνθημά τους: "Στεκόμαστε όρθιοι. Να φύγουν." αναφέρονταν στο ΠΑΜΕ! Εννούσαν "να φύγει το ΠΑΜΕ". Εαν είναι έτσι τότε δικαιώνεται η στάση των αγανακτισμένων ΠΑΜΕτζίδων.  Περιμένουμε δημόσια ανακοίνωση από το ΣΥΡΙΖΑ που να το ξεκαθαρίζει.

Όμως το πιο καλό ήταν η πλούσια επιχειρηματολογία, για την ανάγκη απομάκρυνσης του πανό. Δεν επιτρέπονται τα κόμματα στην πλατεία, έλεγαν κάποια μέλη του ΠΑΜΕ! Μα λες, πώς γίνεται αυτό; Αυτοί δεν είναι που κατήγγειλαν τους "αγανακτισμένους" που δεν ήθελαν κόμματα στις πλατείες; Αυτοί δεν είναι που τους κατηγορούσαν ότι αποκλείουν την πιο προχωρημένη μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης κλπ;
Ο ριζοσπάστης δεν έγραφε(;):

Η παρεμπόδιση της πολιτικής και ιδεολογικής έκφρασης των ανθρώπων του μόχθου, που είναι δικαίωμά τους όχι μόνο να έχουν αλλά να την εκφράζουν ανοιχτά και δημόσια γενικά, και ειδικά μέσα στο κίνημα, εκεί που αναπτύσσεται η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, όχι μόνο δε συνάδει με τη δημοκρατία γενικά και μέσα στο κίνημα ειδικά, αλλά αντίθετα τη φιμώνει.

Αλλωστε, κάθε κίνημα, ακόμη και το αυθόρμητο, αλλά πολύ περισσότερο αυτό στις πλατείες έχει ένα σκοπό, ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι. Τούτη δω όμως η ενέργειά τους αποκαλύπτει πως οι καθοδηγητές της πλατείας έχουν την άποψη: 'Η έρχεστε στην πλατεία με τις δικές μας ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις, αφήνοντας τις δικές σας έξω από το κίνημα, ή μην έρχεστε, φύγετε, μακριά από τις πλατείες.

Και φαίνεται πως είναι μια καλά μεθοδευμένη ταχτική να σηκώσουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε λαϊκές δυνάμεις που είναι οργανωμένες στα συνδικάτα, σε κόμματα, που δεν κρύβουν την ιδεολογία τους, την πολιτική τους, ακόμη και την κομματική τους τοποθέτηση, και σε όσους πάνε στις πλατείες. Που επίσης είναι λαϊκοί άνθρωποι, πολλοί πίστεψαν στα αστικά κόμματα τα οποία τους πρόδωσαν τις ελπίδες για καλύτερη ζωή, έχουν απηυδήσει από την αστική πολιτική και αναζητούν διέξοδο.

Και για να μη συνεχίσουν να ανησυχούν κάποια από τα μέλη του ΠΑΜΕ, θα τους καθησυχάσουμε. Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να έρχεται σε οτιδήποτε κάνει το ΠΑΜΕ και να διαταράσσει την μακαριότητα, εφόσον αυτό δεν το θέλει. "Έτυχε" και βρέθηκε εκεί γιατί αν και το ΠΑΜΕ πρόλαβε πρώτο την πλατεία (!!!), εκεί καλούσαν (στην πλατεία, δηλαδή σε κάτι ενωτικό και όχι ντε και καλά στου ΠΑΜΕ) τόσο το συντονιστικό αγροτών που δεν είναι μόνο η ΠΑΣΥ, όσο και η ΕΛΜΕ όπου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αποτελούν τη μικρότερη δύναμη. Για να είναι σίγουρο όμως ότι δεν θα ξαναέρθει ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί την επόμενη φορά να το κάνει ξεκάθαρο από πριν. Ότι δηλαδή από τις ώρες 10.30 έως 12.30 απαγορεύεται να διέρχονται από την πλατεία πανό, μπλουζάκια, τσάντες κ.ά. που έχουν σύμβολα κομμάτων!

Επίσης, για να μη νομίζουν ότι μόνο στο Άργος έγινε αυτό, να ενημερωσουμε ότι σε δεκάδες πόλεις οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκαν με τα πανό τους. Κι αυτό δεν είναι καπέλωμα, αλλά πολιτικός αγώνας! Γιατί ειδικά όταν ο αγώνας είναι πολιτικός, αντικυβερνητικός, αντιτροικανός κανείς δε μπορεί να απαγορεύσει τη συμμετοχή κομμάτων. Αν αντίθετα κάποιοι θέλουν να τον μετατρέψουν σε αμυντικό, διαμαρτυρίας, συνδικαλιστικό, συντεχνιακό τότε είναι πιο κοντά στην αντίληψη της ΓΣΕΕ. Ίσως γι' αυτό και τα χαρτόνια τόσο της ΓΣΕΕ αλλά και του ΠΑΜΕ αναφέρονταν μόνο στα εργασιακά.
Για του λόγου το αληθές και κάποιες συριζο-εικόνες:

Πάντως, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι η πλειοψηφία του κόσμου που ήταν στην πλατεία (όλων των αποχρώσεων) αποδοκίμασε την κίνηση κατεβάσματος του πανό. Αυτό, ίσως δείχνει ότι υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα και συναίσθηση της κατάστασης και των προβλημάτων επιβίωσης που βιώνει ο λαός μας! 
Και να, αδερφέ μου, που μάθαμε...