Γενική απεργία την Πέμπτη

Από το Δρόμο του Σαββάτου

 

Θα αποτελέσει η απεργία της Πέμπτης ένα βήμα στον αγώνα για να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα και τα μνημόνια;

Το ερώτημα έχει τη σημασία του. Εκτός κι αν θεωρήσουμε ότι είναι μια ακόμα απεργία, ότι αρκεί να κινητοποιηθούν κάποια συνδικαλισμένα τμήματα των εργαζομένων, να διατρανωθεί το δίκιο γενικά των εργατικών αιτημάτων και τα πράγματα να κυλήσουν σαν να μιλάμε για μια απεργία το 2001, το 2004, το 2006…
Δυστυχώς επιβιώνουν τέτοιες αντιλήψεις και σήμερα. Η τελευταία απεργία, παρά το ότι είχε μαζικότητα, καθορίστηκε εμφανώς από έλλειψη παλμού και κεντρικής στόχευσης. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος έχουν γιγαντωθεί, στον ιδιωτικό τομέα οι δυσκολίες είναι μεγάλες, ενώ και στον δημόσιο πλέον το οικονομικό κόστος υπολογίζεται. Εκτός κι αν κλείσουμε τα μάτια και πούμε «τι είναι ένα μεροκάματο όταν οι ζωές μας καταστρέφονται;». Σωστό, αλλά με μία ένσταση: πρέπει να πειστεί ο κόσμος ότι αυτή η απεργία κάτι θα προσθέσει στον αγώνα να μην καταστρέφονται, αλλιώς το δίλημμα αυτό δεν έχει κανένα νόημα.
Κάθε οργανωμένη δύναμη θα πρέπει να ενισχύσει τη συμμετοχή στην απεργία, την επιτυχία της σε κάθε χώρο. Χρειάζεται όμως να ενισχυθεί η πολιτική της σημασία. Σε κάθε χώρο και κεντρικά να περάσει το μήνυμα της ενότητας, της συστράτευσης πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, της ενεργοποίησης του λαϊκού παράγοντα, της ανάπτυξης πολιτικού κινήματος για την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος και τη διέξοδο της χώρας.
Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη λογική και να μη θεωρήσει την απεργία αυτή, απλά μια υπόθεση των συνδικάτων την οποία πρέπει να ενισχύσει, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Πολιτική λύση: Να τους διώξουμε!

Από το Δρόμο του Σαββάτου 6/10:

Πολιτική λύση: Να τους διώξουμε!

Η ανατροπή του πολιτικού συστήματος προϋπόθεση οποιασδήποτε ουσιαστικής αλλαγής. Του Ρούντι Ρινάλντι

Τις τελευταίες μέρες έγινε λόγος για «πολιτική λύση» στις σχέσεις Ελλάδας με την τρόικα και υπονοήθηκε σαφώς, από την πλευρά Σαμαρά, ότι αυτά που ζητούνται δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν.
Έτσι το μνημονιακό υπηρετικό πολιτικό προσωπικό, βρισκόμενο στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εκλιπαρεί μια «πολιτική λύση» για να μπορέσει να σταθεί. Ίσως όμως να έχει τελειώσει οριστικά ο χρόνος και αυτού του σχήματος και το βάθος της κρίσης, της ολόπλευρης κρίσης (οικονομίας, πολιτικής, κοινωνίας, θεσμών, ιδεολογίας, ηγεμονίας κλπ), να έχει συμπαρασύρει το μνημονιακό μπλοκ εσωτερικού σε μια απέλπιδα προσπάθεια που η κατάληξή της είναι φανερή: η πτώση.
Το ερώτημα είναι με ποιους όρους αυτή θα επέλθει, σε ποιες συνθήκες και με ποιο κόστος για όλες τις πλευρές.
Εδώ έχουν τη θέση τους και τρεις παρατηρήσεις για τις γενικότερες συνθήκες:
α) Το στρατόπεδο της τρόικας εξωτερικού είναι διχασμένο, σε αναμονή εξελίξεων, και σε μεγάλο βαθμό μπλεγμένο σε πολλές «εστίες» (ευρωπαϊκή κρίση, αμερικάνικες εκλογές, πόλεμος στην Συρία, συνέχιση της ύφεσης, συγκρούσεις ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ κλπ) με αποτέλεσμα τα σημάδια κατάρρευσης της Ελλάδας να «παρακολουθούνται» με μια ορισμένη ιεράρχηση, ή ακόμα με την ενεργοποίηση από πλευράς τους λογιών – λογιών μηχανισμών για τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται.
β) Στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, μέσα σε μια βδομάδα, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα μεγάλα ζητήματα: η υπόθεση Μεϊμαράκη, οι «αποκαλύψεις» του Συγκροτήματος για τις κινήσεις στο στρατό, το στικάκι του Βενιζέλου, η παρέμβαση Σαμαρά και το αιφνιδιαστικό ταξίδι της Μέρκελ για να στηρίξει τους ετοιμόρροπους εκλεκτούς της. Παράλληλα η κυκλοφορία διαφόρων λιστών που κάποιοι βγάζουν στην κυκλοφορία για δημιουργία κλίματος, είναι απόδειξη ασίγαστων διενέξεων και αντιθέσεων στο εσωτερικό του αστισμού και των πολιτικών κορυφών.
γ) οι συνθήκες διαβίωσης εργασίας, ανεργίας, απόγνωσης κλπ έχουν οδηγήσει πλέον στις παρυφές της εξέγερσης και αυτό το διαισθάνονται όλοι. Ο πολιτικός και κοινωνικός έλεγχος της χώρας δεν είναι εύκολος όπως πριν από δύο χρόνια…

Η πολιτική και ο πολιτικός αγώνας στο προσκήνιο
Είναι επομένως ολοφάνερο ότι η πολιτική ξαναέρχεται στο επίκεντρο με πιο επίμονο τρόπο, με πιο ριζικό τρόπο από ότι μέχρι τώρα. Ξανά και ξανά με ολοένα και πιο καθαρό τρόπο αναδεικνύεται η συμμετοχή του πολιτικού συστήματος στο «πάρτυ» λεηλασίας και διάλυσης της χώρας. Και όχι απλά η συμμετοχή, αλλά η βαθιά αξεπέραστη συνενοχή του πολιτικού κόσμου, των δυνάμεων που υπηρέτησαν και υπηρετούν το Μνημόνιο.
Με πάταγο έρχεται ξανά το πολιτικό ζήτημα, η ανάγκη ανατροπής του πολιτικού συστήματος του ειδικού καθεστώτος, ως προϋπόθεση οποιασδήποτε ουσιαστικής αλλαγής. Ο αγώνας ενάντια σε αυτό το πολιτικό σύστημα, ο αγώνας για να τους διώξουμε, είναι η βασική «πολιτική λύση» στο πρόβλημα Ελλάδα. Αυτός ο πολιτικός αγώνας, είναι μάχη καθολική, έχει χαρακτηριστικά ξεσηκωμού του λαού, ανατροπής.
Οφείλουμε να κάνουμε μια βασική παραδοχή. Το πολιτικό στοιχείο είναι αυτό που συγκροτεί και συνέχει την κοινωνία, δεν είναι ξεκομμένο και αυθαίρετο, παρά τους βαθμούς αυτονομίας που έχει, ακριβώς για να επιτελεί αυτό το ρόλο. Η αποσάθρωση και κατάρρευση της μνημονιακής πολιτικής εδράζεται σε μια τεράστια οικονομική, κοινωνική καταστροφή και στη διάλυση κάθε στοιχείου κοινωνικού συμβολαίου που είχε συναφθεί στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ας δεχτούμε ότι η κατάρρευση είναι αναπότρεπτη. Τι μπορεί να μπει στη θέση της, τι πρέπει να οικοδομηθεί από σήμερα;

Μέρκελ ημών...

Η προσευχή που σαρώνει στο facebook:

Μέρκελ ημών
η εν τοις Γερμανοίς,
αγιασθήτω το δάνειό Σου.
Ελθέτω η χορηγεία Σου.
Εφαρμοσθήτω το πρόγραμμά Σου, ως εν Γερμανώ και επί της Greece.

Την δόσιν ημών την επιούσιον δος ημίν Τζήμερον.
Και λάβε ημάς δια τα θελήματα υμών,
μήπως και ημείς κουρέψομεν τες οφειλές ημών.


Και μη εισενέγκης ημάς εις Τσιπρισμόν,
αλλά ρύσαι ημάς και από τη Συγγρού,
Αμήηηηηηην"

Δήλωση για την επίσκεψη Μέρκελ, τις κινητοποιήσεις εργαζομένων και τα νέα μέτρα

Αναδημοσιεύουμε δήλωση του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Δημήτρη Κοδέλα σχετική με την επίσκεψη Μέρκελ, τις κινητοποιήσεις εργαζομένων και τα νέα μέτρα, όπως τη βρήκαμε στο blog kodelasdimitris.blogspot.com

 Δήλωση για την επίσκεψη Μέρκελ, τις κινητοποιήσεις εργαζομένων και τα νέα μέτρα

• “Η υποτελής στάση της τρικομματικής κυβέρνησης δεν απηχεί 
  
  
  
  τις διαθέσεις του ελληνικού λαού.”
  
  
  
  
  
  
   
• “...“άκρα” δεν είναι οι απλήρωτοι και εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι.”
  
  
  
  
  
  
  
  
• “...θα μετατρέψουν την χώρα σε ένα απέραντο πτωχοκομείο...”

Σε σημερινή δήλωσή του και με αφορμή τις συνελεύσεις που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο Νομό Αργολίδας, ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Δημήτρης Κοδέλας, αναφέρθηκε στα εξής ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας:

• Σχετικά με την επίσκεψη Μέρκελ στην Ελλάδα:

“Η κ. Μέρκελ έρχεται για να στηρίξει την καταρρέουσα τρικομματική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που καταρρέει υπό το βάρος της αθέτησης των προεκλογικών της δεσμεύσεων και της εξαπάτησης των πολιτών, των σκανδάλων συγκάλυψης όσων ισχυρών φοροδιαφεύγουν, της λαϊκής οργής για τα νέα εξοντωτικά μέτρα. Έρχεται επίσης για να εξασφαλίσει τη λεία που θα αρπάξει από την χώρα το γερμανικό κεφάλαιο.

Η κ. Μέρκελ αποτελεί πολιτικά την αιχμή του δόρατος απέναντι στον ελληνικό λαό και ένθερμο υποστηρικτή των πρωτοφανών προγραμμάτων λιτότητας που επιβλήθηκαν στο “πειραματόζωο Ελλάδα”. Είναι εκφραστής της νέας αρχιτεκτονικής της Ε.Ε. που θα είναι πιο αντιδημοκρατική και συγκεντρωτική, θα ευνοεί πρωτίστως τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, θα έχει ένα ανεπτυγμένο κέντρο και μια τριτοκοσμική, λεηλατημένη και ανατιναγμένη περιφέρεια.

Η υποδοχή της κυβέρνησης θα αφορά γονυκλισίες και θα είναι συνέχεια του “ουδείς αναμάρτητος” και της αντίληψης ότι το μνημόνιο είναι “ιδιοκτησία” μας, ενώ είναι βέβαιο ότι δεν θα γίνει η παραμικρή αναφορά στις γερμανικές οφειλές. Η υποτελής στάση της τρικομματικής κυβέρνησης δεν απηχεί τις διαθέσεις του ελληνικού λαού. Γι' αυτό η φωνή και το μήνυμα του ελληνικού λαού στις αυριανές συγκεντρώσεις θα είναι ηχηρό: “Δεν είμαστε ζητιάνοι – Δεν είμαστε παρίες - Στοπ στη λεηλασία της χώρας – Τα μέτρα δεν θα περάσουν - Τέλος στα μνημόνια και στο πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της υποταγής”.”

• Σχετικά με τη στάση της κυβέρνσης απέναντι σε εργαζόμενους που κινητοποιούνται:

“Με αφορμή τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους εργαζόμενους στα ναυπηγεία Σκαραμανγκά αλλά και μόλις σήμερα στους εργαζόμενους στο Δρομοκαΐτειο φαίνεται ότι στη μνημονιακή Ελλάδα οι εργαζόμενοι δεν επιτρέπεται να αντιδρούν. Όσοι το κάνουν χαρακτηρίζονται από την κυβέρνηση και τα παρανόμως λειτουργούντα ΜΜΕ ως “άκρα” και “πραξικοπηματίες”. Όμως “άκρα” δεν είναι οι απλήρωτοι και εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι. Άκρα είναι η μνημονιακή πολιτική και οι υπηρέτες της από τη μία και οι δυνάμεις εκφασισμού της κοινωνίας από την άλλη. Οι συλλήψεις έπρεπε να αφορούν όσους προστατεύουν μια μικρή ολιγαρχία του πλούτου στη χώρα και όχι εργαζόμενους. Ίσως το επόμενο μέτρο της κυβέρνησης είναι να φτιάξει κέντρα κράτησης απλήρωτων εργαζομένων/ ανέργων/ φτωχών για να μην αλλοιώνουν την εικόνα και την “αξιοπιστία” της χώρας.”

• Σχετικά με το νέο πακέτο μέτρων:

“Όσο “διαπραγματεύεται” η κυβέρνηση τόσο ανεβαίνουν τα δισεκατομμύρια των περικοπών. Τα νέα μέτρα θα μετατρέψουν την χώρα σε ένα απέραντο πτωχοκομείο. Οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην περάσουν, για να φύγουν οι τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού, για να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη πορεία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ γι'αυτό θα αγωνιστεί και με τις συνελεύσεις που οργανώνουμε τις επόμενες μέρες στην Αργολίδα θα προσπαθήσουμε κι εμείς να συμβάλουμε ώστε να μην επιτρέψουμε η καταρρέουσα τρικομματική κυβέρνηση να παρασύρει μαζί της και την χώρα.”

Δρόμος της Αριστεράς!

Ένας από τους καλύτερους Δρόμους των 2,5 χρόνων!
Σταχυολογούμε τα άρθρα που μας άρεσαν περισσότερο:

Πολιτική

editorial: Όταν σπάει η ομερτά

 

Πολιτική κρίση και γεωπολιτικές αναταράξεις, του Ρούντι Ρινάλντι

 

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν», του Χρίστου Καραμάνου 

 

Ομολογία ενοχής την ώρα της αλήθειας, του Δημήτρη Υφαντή

 

Βρε, μπας και το ΔΝΤ είναι… φίλος μας;, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Χριστόφορος Βερναρδάκης: "Το πολιτικο σύστημα αναζητά σωσίβιο και βρίσκει... Χρυσή Αυγή"

 

Διεθνή

Σε ελληνική τροχιά η Ισπανία

 

Η Βενεζουέλα στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της

 

Πολιτισμός  

Βάσω Κατράκη – Κορυφαία ποιήτρια του εικαστικού λόγου, του Κώστα Σταυρόπουλου

 

Βρε, μπας και το ΔΝΤ είναι… φίλος μας;

Καταπληκτικό άρθρο του Γιάννη Κιμπουρόπουλου στο Δρόμο του Σαββάτου. Παρόλο που διαπραγματεύεται ιδιαίτερα δύσκολα ζητήματα είναι αποκαλυπτικό για την περίπτωση Ελλάδα.

Γιατί ο παγκόσμιος «συλλογικός τοκογλύφος» ρισκάρει μια οριστική ρήξη με την ηγεσία της Ευρωζώνης και εκβιάζει για τρίτο ελληνικό κούρεμα.

Η εικόνα που παρουσίασαν προ λίγων ημερών οι κυρίες Λαγκάρντ και Μέρκελ ήταν χαρακτηριστική. Η επικεφαλής του ΔΝΤ διέσχισε τον Ατλαντικό και τη μισή Γηραιά Ήπειρο για ένα διαφημισμένο ραντεβού με τη Γερμανίδα καγκελάριο. Το ραντεβού κράτησε μια ώρα κι έληξε χωρίς δηλώσεις. Ούτε λέξη. Σπάνιο, αν όχι αδιανόητο, για τους λαλίστατους αξιωματούχους που έχουν επενδύσει ποταμούς δηλώσεων και αναλύσεων στη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης.
Αλλά, καμία έκπληξη. Ο κόσμος βοά εδώ και εβδομάδες ότι ανάμεσα στους «συνεταίρους» της κρίσης χρέους έχει επέλθει βαθύ ρήγμα. Το ρήγμα αυτό έχει δυο επίκεντρα: τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης και τον τρόπο εμπλοκής του ΔΝΤ στη στήριξη των χωρών που θα προσφύγουν στο ευρωπαϊκό ταμείο ESM που ενεργοποιήθηκε πια και με γερμανική βούλα.
Η ηγεσία του ΔΝΤ έχει επισημοποιήσει πια την πίεσή της προς την ΕΚΤ, την Κομισιόν και τη γερμανική ηγεσία για επανεξέταση του ελληνικού προγράμματος χρηματοδότησης και την ανάγκη για νέο κούρεμα του χρέους ή για ισοδύναμες εναλλακτικές λύσεις. Η πίεση αυτή έχει γίνει αισθητή σε διάφορες αναφορές που διαρρέουν σε διεθνή πρακτορεία, αλλά και στη διαπραγμάτευση που γίνεται στην Ελλάδα μεταξύ τρόικας «εσωτερικού» και «εξωτερικού». Πολλοί διατυπώνουν απορία για το πώς συνδυάζονται οι δημόσιες διακηρύξεις του ΔΝΤ ότι πρέπει να μετριαστεί η δόση της λιτότητας στα προγράμματα δημοσιονομικής σταθεροποίησης, με τη στάση του εκπροσώπου του στην τρόικα, Πολ Τόμσεν, ο οποίος εμφανίζεται ως ο «Ταλιμπάν» της λιτότητας, απαιτώντας ακόμη και αυτόματες περικοπές μισθών και συντάξεων κάθε φορά που το πρόγραμμα πέφτει έξω. Στην πραγματικότητα ο κ. Τόμσεν χρησιμοποιεί τη διαπραγμάτευση με την ελληνική κυβέρνηση για να μεταδώσει το εξής απλό μήνυμα των προϊσταμένων του: όσα μέτρα περικοπών κι αν θεσπιστούν, όση λιτότητα κι αν επιβληθεί σε μισθωτούς και συνταξιούχους, το πρόγραμμα δεν βγαίνει, η ύφεση θα βαθύνει και το ελληνικό χρέος θα αποδειχθεί ακόμη πιο… αβίωτο. Όπερ μεθερμηνευόμενο, κουρέψτε κι άλλο το ελληνικό χρέος, που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στα χέρια του επίσημου τομέα, δηλαδή των κρατών και της ΕΚΤ.

Μια σπουδαία προσπάθεια!

"Κλέβουμε" από το γειτονικό blog Δον Κιχώτης:

Stay Tuned!

Για τρίτη συνεχή χρονιά ο ανοιχτός κοινωνικός χώρος Δον Κιχώτης αποτελεί για την πόλη του Άργους μια σημαντική διέξοδο. Ήδη από τις αρχές Σεπτέμβρη ο χώρος φιλοξενεί την πρώτη έκθεση της φωτογραφικής ομάδας που δημιουργήθηκε πέρυσι στο Δον Κιχώτη. Επίσης, συνεχίζονται οι προβολές ταινιών (δείτε εδώ: 1, 2, 3, 4 ) με επιλογές που κινούνται σε μονοπάτια εναλλακτικά. Ακόμη, ετοιμάζονται βραδιές με πολλά ερωτηματικά (Δον Κιχώτης Quiz Nights!), εργαστήρια και μαθήματα διαφόρων ειδών, εκδηλώσεις και άλλα πολλά! Μείνετε συντονισμένοι!  

Σκέφτομαι...

Άρθρο της Τζίνας Πολίτη από την Αυγή της Πέμπτης.

Σκέφτομαι τα κατεστραμμένα σπίτια, τις ρημαγμένες πόλεις και τα χωριά, τα αίματα των αθώων στους δρόμους, τους προσφιλείς νεκρούς που άφησαν θαμμένους και άθαφτους οι 450.000 χιλιάδες πρόσφυγες, γυναίκες, άνδρες, γέροι και παιδιά από τη Συρία, που «συνωστίζονται» στα σύνορα της Τουρκίας. Σκέφτομαι και όλους τους άλλους, τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Λιβύη για τους οποίους τίποτα δεν ακούμε.
Στρέφω το βλέμμα μου προς την Αίγυπτο για να δω τ’ αποτελέσματα που έφερε η «αναίμακτη» επανάσταση της ένδοξης πλατείας Ταχρίρ και βλέπω ότι ο αιγυπτιακός λαός δεν πήρε τη μοίρα του στα χέρια του. Άλλοι τον ορίζουν πάλι όπως και πριν, άλλοι εκμεταλλεύονται τον πλούτο της χώρας τους και της εργασίας τους, το ΔΝΤ βρίσκεται πάντα ante portes για να βοηθήσει με έντοκα δάνεια και όρους σκληρούς για την «ανασυγκρότηση» και αυτών των χωρών.
Ναι, πράγματι, ευφυέστατη αυτή η στρατηγική που εμφανίστηκε αμέσως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση! Τώρα, αντί η αυτοκρατορία να κάνει εντυπωσιακούς πολέμους χάριν της Δημοκρατίας (διότι ο ιερός σκοπός αγιάζει τα ανίερα μέσα), όπως στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, αντί να γίνεται μισητή στον ειρηνόφιλο κόσμο και ν’ ακούει την κραυγή «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», τώρα βγάζει την ουρά της και τα πολυδάπανα οπλικά της συστήματα  από τη μέση και βάζει τους λαούς να πολεμάνε μεταξύ τους λυσσαλέα για να ελευθερωθούν από τους πρώην φίλους της, τώρα στυγνούς δικτάτορες, ώστε να κατακτήσουν και οι λαοί αυτοί το ιδεώδες της «δημοκρατίας», να φτάσουν επιτέλους στο δεύτερο στάδιο «εξέλιξης» μετά την απελευθέρωσή τους από την αποικιοκρατία!
«Εμφύλιοι πόλεμοι» λοιπόν ξεσπούν παντού, χάριν της Δημοκρατίας, που όπως φαίνεται εμψυχώνει από καιρό και τα πλήθη ενάντια στον δικτάτορα του Ιράν και πιο πρόσφατα ακόμα και τα πλήθη της «εκδημοκρατισμένης» Ρωσίας, που στενάζουν κάτω από την εξουσία του δεσποτικού Πούτιν.

Από τη δημοκρατία στο φασισμό: Κατασκευάζουν ανθρωπάκια και γεννούν τέρατα!

Άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη στο Δρόμο της Αριστεράς

 

Τα βλέπαμε. Αλλά ποιος μπορούσε να αντιδράσει αποτελεσματικά. Μόνοι μας τα λέγαμε, μόνοι μας τ’ ακούγαμε. Σεισμογράφοι υπάρχουν στην κοινωνία, αλλά ποιος τους λαμβάνει υπ’ όψιν, ιδιαίτερα όταν οι δονήσεις είναι χαμηλής έντασης και μεγάλης διάρκειας και αναδιαμορφώνουν τα λαϊκά στρώματα σταδιακά και φαινομενικά ανώδυνα.

Σε εποχές που το χρήμα ρέει, οι βιτρίνες είναι φωτισμένες, τα ράφια στα σουπερμάρκετ γεμάτα, τα δάνεια εύκολα και το θέαμα-ακρόαμα ξέχειλο, οι πληροφορίες από τις χορτασμένες αισθήσεις διυλίζονται από τα φίλτρα που έντεχνα τοποθετεί το σύστημα στον πολίτη-καταναλωτή. Τα σήματα κινδύνου δεν φτάνουν ποτέ στο κέντρο επεξεργασίας του εγκεφάλου ή φτάνουν, ακόμα και στους πολίτες που βρίσκονται σε κάποια επιφυλακή, εξασθενημένα.

Σεισμογράφος ακριβείας
Το λαϊκό τραγούδι είναι ένας τέτοιος σεισμογράφος και, μάλιστα, μεγάλης ακριβείας. Καταγράφει τα ρεύματα και τις τάσεις και τα αποτυπώνει με τους δικούς του κώδικες. Για παράδειγμα, μόνο στο τραγούδι θίχτηκε το ζήτημα της μετανάστευσης με τόση καθαρότητα και έμφαση. Επίσης, στο τραγούδι αποτυπώθηκε με εξονυχιστική λεπτομέρεια το κυρίαρχο λάιφσταϊλ της τελευταίας εικοσαετίας. Η συντελούμενη καταστροφή εκδηλωνόταν με ενεργητικό και παθητικό τρόπο, μέσα από τη γκλαμουριά και το χαβαλέ του φτηνού εμπορεύματος και μέσα από την απουσία του ποιοτικού λαϊκού τραγουδιού. Ένα χάσμα πρωτόγνωρο για το ελληνικό τραγούδι. Ένα χάσμα που δεν έγινε πλατιά αντιληπτό.

Μετάβαση και ΣΥΡΙΖΑ

Άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι, στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, τεύχος 130

Με την απόφαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν οι διεργασίες για τη σύγκληση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του συμμαχικού σχήματος για τη δημιουργία του ενιαίου φορέα, σε μια κρίσιμη περίοδο.

Οι σκέψεις που ακολουθούν ας θεωρηθούν μια συμβολή για το εγχείρημα αυτό, με στόχο μια γόνιμη και αποδοτική διεργασία μέσα σε ένα δυναμικό των ανθρώπων της Αριστεράς που βιώνουν με αγωνία και διάθεση για προσφορά, την ταραγμένη πορεία του τόπου.

Ορισμένες βασικές παραδοχές
• Η χώρα, η κοινωνία και ο λαός βρίσκονται προ μιας τεράστιας καταστροφής. Ήδη ένα μεγάλο τμήμα τους ζει την καταστροφή και τη χρεοκοπία, ενώ η άγουσα των εξελίξεων μας οδηγεί με γοργό βήμα σε μια μεγάλων διαστάσεων πανεθνική καταστροφή.
• Η ανάγκη να μπει ένα τέλος σε αυτήν την ολέθρια πορεία, ορίζει μια διαδικασία μετάβασης σε μια άλλη Ελλάδα –που καμιά σχέση δεν θα έχει με την προ του 2008 κατάσταση– και που πρώτο της βήμα θα είναι να σταθεί σε ένα «μετα-τροϊκανό ξέφωτο» (όπως πολύ παραστατικά αναφέρει στο ιδιαίτερης σημασίας άρθρο του ο Λαοκράτης Βάσσης, Αυγή, 28/8) ανατρέποντας μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, δίνοντας τέλος στη δράση του σάπιου πολιτικού κόσμου και του νομικού εποικοδομήματος που το στήριξε, ανοίγοντας ταυτόχρονα διάπλατα τους ορίζοντες για μια παραγωγική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική αναγέννηση - ανασυγκρότηση της χώρας.
• Η αποτροπή της καταστροφής και η ανάληψη της ευθύνης να οδηγηθεί η χώρα στη σωτηρία και σε διέξοδο, μέσα από μια διαδικασία ρήξεων, ανατροπών και πολιτικών αλλαγών, η διαδικασία μετάβασης σε μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία, σημαδεύονται και οριοθετούνται από τη σύγκρουση δύο υπό διαμόρφωση μεγάλων κοινωνικών μπλοκ, δύο στρατοπέδων, δύο κόσμων. Από τη μια του μνημονιακού μπλοκ και από την άλλη του λαϊκού, δημοκρατικού, πατριωτικού, αντιμνημονιακού και αντιτροϊκανού μπλοκ που έχει δημιουργηθεί και εκφράζεται μέσα από αγώνες και πολιτικές αναμετρήσεις των δυόμισι τελευταίων χρόνων. Η κοινωνική σύγκρουση αυτών των δύο «παρατάξεων» είναι αναπόφευκτη, είναι σε εξέλιξη και η έκβασή της δεν είναι προκαθορισμένη.
• Αυτά που διαδραματίζονται στη χώρα μας, πέρα από οδυνηρά, είναι και εκπληκτικά, και δικαίως ο ελληνικός λαός έχει καταταχθεί και αξιολογηθεί ως ένας αντιστασιακός λαός που με την παρουσία του και τους αγώνες του βρίσκεται σήμερα μεταξύ των πιο σημαντικών λαϊκών κινημάτων στο σύγχρονο κόσμο.