Από το Δρόμο του Σαββάτου 6/10:
Η ανατροπή του πολιτικού συστήματος προϋπόθεση οποιασδήποτε ουσιαστικής αλλαγής. Του Ρούντι Ρινάλντι
Τις τελευταίες μέρες έγινε λόγος για
«πολιτική λύση» στις σχέσεις Ελλάδας με την τρόικα και υπονοήθηκε σαφώς,
από την πλευρά Σαμαρά, ότι αυτά που ζητούνται δεν είναι δυνατόν να
εφαρμοστούν.
Έτσι το μνημονιακό υπηρετικό πολιτικό προσωπικό, βρισκόμενο στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εκλιπαρεί μια «πολιτική λύση» για να μπορέσει να σταθεί. Ίσως όμως να έχει τελειώσει οριστικά ο χρόνος και αυτού του σχήματος και το βάθος της κρίσης, της ολόπλευρης κρίσης (οικονομίας, πολιτικής, κοινωνίας, θεσμών, ιδεολογίας, ηγεμονίας κλπ), να έχει συμπαρασύρει το μνημονιακό μπλοκ εσωτερικού σε μια απέλπιδα προσπάθεια που η κατάληξή της είναι φανερή: η πτώση.
Το ερώτημα είναι με ποιους όρους αυτή θα επέλθει, σε ποιες συνθήκες και με ποιο κόστος για όλες τις πλευρές.
Εδώ έχουν τη θέση τους και τρεις παρατηρήσεις για τις γενικότερες συνθήκες:
α) Το στρατόπεδο της τρόικας εξωτερικού είναι διχασμένο, σε αναμονή εξελίξεων, και σε μεγάλο βαθμό μπλεγμένο σε πολλές «εστίες» (ευρωπαϊκή κρίση, αμερικάνικες εκλογές, πόλεμος στην Συρία, συνέχιση της ύφεσης, συγκρούσεις ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ κλπ) με αποτέλεσμα τα σημάδια κατάρρευσης της Ελλάδας να «παρακολουθούνται» με μια ορισμένη ιεράρχηση, ή ακόμα με την ενεργοποίηση από πλευράς τους λογιών – λογιών μηχανισμών για τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται.
β) Στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, μέσα σε μια βδομάδα, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα μεγάλα ζητήματα: η υπόθεση Μεϊμαράκη, οι «αποκαλύψεις» του Συγκροτήματος για τις κινήσεις στο στρατό, το στικάκι του Βενιζέλου, η παρέμβαση Σαμαρά και το αιφνιδιαστικό ταξίδι της Μέρκελ για να στηρίξει τους ετοιμόρροπους εκλεκτούς της. Παράλληλα η κυκλοφορία διαφόρων λιστών που κάποιοι βγάζουν στην κυκλοφορία για δημιουργία κλίματος, είναι απόδειξη ασίγαστων διενέξεων και αντιθέσεων στο εσωτερικό του αστισμού και των πολιτικών κορυφών.
γ) οι συνθήκες διαβίωσης εργασίας, ανεργίας, απόγνωσης κλπ έχουν οδηγήσει πλέον στις παρυφές της εξέγερσης και αυτό το διαισθάνονται όλοι. Ο πολιτικός και κοινωνικός έλεγχος της χώρας δεν είναι εύκολος όπως πριν από δύο χρόνια…
Έτσι το μνημονιακό υπηρετικό πολιτικό προσωπικό, βρισκόμενο στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εκλιπαρεί μια «πολιτική λύση» για να μπορέσει να σταθεί. Ίσως όμως να έχει τελειώσει οριστικά ο χρόνος και αυτού του σχήματος και το βάθος της κρίσης, της ολόπλευρης κρίσης (οικονομίας, πολιτικής, κοινωνίας, θεσμών, ιδεολογίας, ηγεμονίας κλπ), να έχει συμπαρασύρει το μνημονιακό μπλοκ εσωτερικού σε μια απέλπιδα προσπάθεια που η κατάληξή της είναι φανερή: η πτώση.
Το ερώτημα είναι με ποιους όρους αυτή θα επέλθει, σε ποιες συνθήκες και με ποιο κόστος για όλες τις πλευρές.
Εδώ έχουν τη θέση τους και τρεις παρατηρήσεις για τις γενικότερες συνθήκες:
α) Το στρατόπεδο της τρόικας εξωτερικού είναι διχασμένο, σε αναμονή εξελίξεων, και σε μεγάλο βαθμό μπλεγμένο σε πολλές «εστίες» (ευρωπαϊκή κρίση, αμερικάνικες εκλογές, πόλεμος στην Συρία, συνέχιση της ύφεσης, συγκρούσεις ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ κλπ) με αποτέλεσμα τα σημάδια κατάρρευσης της Ελλάδας να «παρακολουθούνται» με μια ορισμένη ιεράρχηση, ή ακόμα με την ενεργοποίηση από πλευράς τους λογιών – λογιών μηχανισμών για τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται.
β) Στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, μέσα σε μια βδομάδα, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα μεγάλα ζητήματα: η υπόθεση Μεϊμαράκη, οι «αποκαλύψεις» του Συγκροτήματος για τις κινήσεις στο στρατό, το στικάκι του Βενιζέλου, η παρέμβαση Σαμαρά και το αιφνιδιαστικό ταξίδι της Μέρκελ για να στηρίξει τους ετοιμόρροπους εκλεκτούς της. Παράλληλα η κυκλοφορία διαφόρων λιστών που κάποιοι βγάζουν στην κυκλοφορία για δημιουργία κλίματος, είναι απόδειξη ασίγαστων διενέξεων και αντιθέσεων στο εσωτερικό του αστισμού και των πολιτικών κορυφών.
γ) οι συνθήκες διαβίωσης εργασίας, ανεργίας, απόγνωσης κλπ έχουν οδηγήσει πλέον στις παρυφές της εξέγερσης και αυτό το διαισθάνονται όλοι. Ο πολιτικός και κοινωνικός έλεγχος της χώρας δεν είναι εύκολος όπως πριν από δύο χρόνια…
Η πολιτική και ο πολιτικός αγώνας στο προσκήνιο
Είναι επομένως ολοφάνερο ότι η πολιτική ξαναέρχεται στο επίκεντρο με πιο επίμονο τρόπο, με πιο ριζικό τρόπο από ότι μέχρι τώρα. Ξανά και ξανά με ολοένα και πιο καθαρό τρόπο αναδεικνύεται η συμμετοχή του πολιτικού συστήματος στο «πάρτυ» λεηλασίας και διάλυσης της χώρας. Και όχι απλά η συμμετοχή, αλλά η βαθιά αξεπέραστη συνενοχή του πολιτικού κόσμου, των δυνάμεων που υπηρέτησαν και υπηρετούν το Μνημόνιο.
Με πάταγο έρχεται ξανά το πολιτικό ζήτημα, η ανάγκη ανατροπής του πολιτικού συστήματος του ειδικού καθεστώτος, ως προϋπόθεση οποιασδήποτε ουσιαστικής αλλαγής. Ο αγώνας ενάντια σε αυτό το πολιτικό σύστημα, ο αγώνας για να τους διώξουμε, είναι η βασική «πολιτική λύση» στο πρόβλημα Ελλάδα. Αυτός ο πολιτικός αγώνας, είναι μάχη καθολική, έχει χαρακτηριστικά ξεσηκωμού του λαού, ανατροπής.
Οφείλουμε να κάνουμε μια βασική παραδοχή. Το πολιτικό στοιχείο είναι αυτό που συγκροτεί και συνέχει την κοινωνία, δεν είναι ξεκομμένο και αυθαίρετο, παρά τους βαθμούς αυτονομίας που έχει, ακριβώς για να επιτελεί αυτό το ρόλο. Η αποσάθρωση και κατάρρευση της μνημονιακής πολιτικής εδράζεται σε μια τεράστια οικονομική, κοινωνική καταστροφή και στη διάλυση κάθε στοιχείου κοινωνικού συμβολαίου που είχε συναφθεί στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ας δεχτούμε ότι η κατάρρευση είναι αναπότρεπτη. Τι μπορεί να μπει στη θέση της, τι πρέπει να οικοδομηθεί από σήμερα;
Είναι επομένως ολοφάνερο ότι η πολιτική ξαναέρχεται στο επίκεντρο με πιο επίμονο τρόπο, με πιο ριζικό τρόπο από ότι μέχρι τώρα. Ξανά και ξανά με ολοένα και πιο καθαρό τρόπο αναδεικνύεται η συμμετοχή του πολιτικού συστήματος στο «πάρτυ» λεηλασίας και διάλυσης της χώρας. Και όχι απλά η συμμετοχή, αλλά η βαθιά αξεπέραστη συνενοχή του πολιτικού κόσμου, των δυνάμεων που υπηρέτησαν και υπηρετούν το Μνημόνιο.
Με πάταγο έρχεται ξανά το πολιτικό ζήτημα, η ανάγκη ανατροπής του πολιτικού συστήματος του ειδικού καθεστώτος, ως προϋπόθεση οποιασδήποτε ουσιαστικής αλλαγής. Ο αγώνας ενάντια σε αυτό το πολιτικό σύστημα, ο αγώνας για να τους διώξουμε, είναι η βασική «πολιτική λύση» στο πρόβλημα Ελλάδα. Αυτός ο πολιτικός αγώνας, είναι μάχη καθολική, έχει χαρακτηριστικά ξεσηκωμού του λαού, ανατροπής.
Οφείλουμε να κάνουμε μια βασική παραδοχή. Το πολιτικό στοιχείο είναι αυτό που συγκροτεί και συνέχει την κοινωνία, δεν είναι ξεκομμένο και αυθαίρετο, παρά τους βαθμούς αυτονομίας που έχει, ακριβώς για να επιτελεί αυτό το ρόλο. Η αποσάθρωση και κατάρρευση της μνημονιακής πολιτικής εδράζεται σε μια τεράστια οικονομική, κοινωνική καταστροφή και στη διάλυση κάθε στοιχείου κοινωνικού συμβολαίου που είχε συναφθεί στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ας δεχτούμε ότι η κατάρρευση είναι αναπότρεπτη. Τι μπορεί να μπει στη θέση της, τι πρέπει να οικοδομηθεί από σήμερα;

