Η αριστερά να φύγει από τη Βουλή της ντροπής

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ :

«Καλούμε τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και κάθε βουλευτή της ξεχωριστά, να αποχωρήσουν από την Βουλή της Ντροπής και να δώσουν το παρόν τους ως απλοί πολίτες στο Σύνταγμα».

Μετά την πρωινή συνεδρίαση του Συντονιστικού του ΜΑΑ ο Αλ. Αλαβάνος, εκ μέρους του, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής από τις ημέρες των μεγάλων κινητοποιήσεων του Μάη του 2010 είχε εκφράσει την άποψη ότι οι βουλευτές της αριστεράς θα έπρεπε να αποχωρήσουν από τη Βουλή της κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας και να πρωταγωνιστήσουν σε ένα «ανένδοτο αγώνα» για να φύγει η κυβέρνηση και να τεθεί τέλος στην ποδηγέτηση της Ελλάδας από την τρόικα.

Η σκέψη μας αυτή δεν έγινε δεκτή από καμιά κοινοβουλευτική δύναμη της αριστεράς. Αντίθετα, αποδοκιμασθήκαμε. Διαπομπευθήκαμε.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, επαναλαμβάνουμε την πρότασή μας. Σήμερα, η απαξίωση από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και η πλήρης αποδόμηση της Βουλής του Μνημονίου συμπεριλαμβάνει δυστυχώς πια και την κοινοβουλευτική παρουσία της αριστεράς.

Σήμερα έχει γίνει το ρήγμα. Από τη μια οι πολίτες, πρώτα οι νέοι, όπως έχουν αρχίσει να εκφράζονται στο Σύνταγμα, που αναζητούν πλήρη ανατροπή του πολιτικού κατεστημένου και νέο δρόμο δημοκρατίας, εργασίας, ανάπτυξης για τη χώρα. Από την άλλη ένα πολιτικό σύστημα μέσα στη Βουλή ανίκανο, διεφθαρμένο που οδηγεί στην καταστροφή.

Η Βουλή και η Πλατεία Συντάγματος γεωγραφικά χωρίζονται από μερικές δεκάδες μέτρα, από το προαύλιο του Άγνωστου Στρατιώτη. Πολιτικά όμως, υπάρχει χάσμα. Ο δρόμος του παρελθόντος και ο δρόμος του μέλλοντος.

Η αριστερά δεν φέρει ευθύνη για το Μνημόνιο ή την τρόικα. Τα έχει αντιπαλέψει σταθερά. Με την κοινοβουλευτική της παρουσία όμως δεν έχει μπορέσει να αναδείξει και να πείσει για τη διαφορετική της αντίληψη, πρακτική, αξίες και στη συνείδηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας καταγράφεται ως ένα κρίκος του πολιτικού συστήματος.

Καλούμε τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και κάθε βουλευτή της ξεχωριστά, καλούμε κάθε δημοκράτη βουλευτή που αντιλαμβάνεται ότι το σημερινό κοινοβούλιο έχει καταργηθεί, να αποχωρήσουν τώρα και οριστικά από τη Βουλή της Ντροπής. Να δώσουν το παρόν τους ως απλοί πολίτες με τον λαό του Συντάγματος. Να ξεκινήσουμε όλοι μαζί με ταπεινότητα, με συναίσθηση και παραδοχή των δικών μας ευθυνών απέναντι στον λαό, τον δύσκολο και επώδυνο δρόμο της ανασυγκρότησης μιας αριστεράς που συμμετέχει με εντιμότητα και θάρρος στις διαδικασίες δημοκρατικής αυτοοργάνωσης και αγγίζει πάλι την ψυχή της νεολαίας και του λαού μας.

Ας μην αφεθεί ελεύθερος ο ακροδεξιός λαϊκισμός να μεταχειρίζεται επικοινωνιακά, να γελοιοποιεί και να εξευτελίζει μορφές δράσης που θα μπορούσαν να προσφέρουν νέα δυναμική στο λαϊκό κίνημα.»

Αθήνα. 1/6/2011

Ξανά για την αριστερά και το κίνημα των πλατειών

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε έναν πολύ ενδιαφέρον, ως συνήθως, σχολιασμό για την αριστερά και το κίνημα των πλατειών. Μάλλον σε αυτή την ιδιαίτερη και ψυχοπαθολογική σχέση αριστεράς και αυθόρμητου κινήματος αναφέρεται πολύ εύστοχα κομμάτι της τελευταίας ανακοίνωσης της ΚΟΕ: 

"Η καλύτερη υπηρεσία που έχει σήμερα να προσφέρει η αριστερά είναι να βγει από το κάδρο του πολιτικού συστήματος και να μην φοβηθεί να συνεισφέρει στην ανατροπή του, να σεβαστεί αυτό το ακηδεμόνευτο κίνημα και να μην μεταφέρει αγχωμένα τις πολιτικές της αναλύσεις θέλοντας να τις επιβάλει. Ο μέχρι σήμερα χαρακτήρας του κινήματος εξασφαλίζει τη μαζικότητά του και τη γνήσια έκφραση της λαϊκής θέλησης"

Ας δούμε όμως πώς τα περιγράφει το μπλογκ "αναμνήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ":

Μετά από πολύμηνη σιγή ασυρμάτου, οι «αναμνήσεις από τον Σύριζα» δεν μπορούν να μην ασχοληθούν με τη νέα περίλαμπρη επιτυχία της καθ’ ημάς αριστεράς. Το μαοϊκό απόφθεγμα του τίτλου συνοψίζει άψογα την αριστερή ταχτική ου μην και στρατηγική απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος.

Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε κοτζάμ αριστερά, ρεφορμιστική, επαναστατική ή ερμαφρόδιτη να κωλοχτυπιέται μήνες και να μην μπορεί να φτιάξει μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook!

Ε όχι.

Όπως υπογράμμισε γνωστό στέλεχος της επανάστασης «δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω». Και καλά, η άτιμη η CIA βάλθηκε να ξεδοντιάσει την στέρεα αξιοπιστία του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Δικαίωμά της.

Αλλά άμα το δούμε από την σκοπιά της διοργάνωσης, ο εργάτης ο σωστός, ο ντούρος, ο πρόστυχος, ο έμπυρος, δεν ενημερώνεται ρε παιδιά από το facebook. Έλεος. Ενημερώνεται από την αφίσα, από την προκήρυξη και από τα κόκκινα συνθήματα στους τοίχους.

Αυτές τις μέρες δεν θα ήθελα να ‘μουνα στη θέση του Φίλη. Διότι ο Νίκος το ξέρει από παλιά ότι ο Αλαβάνος είναι φαρμακόγλωσσος. Τρεις στις τέσσερις ατάκες που αμολάει, βγαίνουν αληθινές. Τι τα ήθελε τα περί «Ταχρείων»; Και δώστου δεν είναι Κάιρο η Αθήνα. Και δώστου δεν είναι Ταχρίρ το Σύνταγμα. Και δώστου πόσο επικίνδυνος ο Αλέκος. Και όχι τίποτε άλλο άντε να βγάλουν φτερά οι νεολαίοι του ΣΥΝ που είδαν κόσμο στην πλατεία και μπήκαν, αλλά άμα πει κανείς «ψιτ ο Αλαβάνος» γυρνάνε τρομαγμένοι.

Η πλάκα είναι ότι το Μέτωπο πάσχιζε να φτιάξει την πλατεία για τις 23 Ιούνη κι είχε οργανώσει σύσκεψη για αυτό στις 27 Μάη. Όμως δεν πρόκαμε, διότι η ζωή έχει άλλους ρυθμούς, και η πλατεία γέμισε ένα μήνα πριν, χωρίς πολλά πολλά. Δεν είναι κακό, πολύς κόσμος γλύτωσε το τρέξιμο, τις συσκέψεις, τις αναλύσεις, τις εχτιμήσεις και τις αφισοκολλήσεις. Μπορεί να γλίτωσε και κάνα φράγκο που θα το δινε στον ψυχαναλυτή του.

Μέσα στον γενικό ορυμαγδό, ο Λαφαζάνης έβγαλε τη γραμμή «να δώσουμε αριστερό προσανατολισμό». Προσπερνώ την κακεντρέχεια του ξαδέρφου μου του Φώντα που αναρωτήθηκε πως «άμα ο Παναγιώτης δεν μπορεί να δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Κουμουνδούρου, πώς θα δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Συντάγματος;»

Στέκομαι όμως στην αυταρέσκεια, στην αφέλεια και στη συγκινητική αυτοπεποίθηση ότι οι παριστάμενοι περιμένουν έμπλεοι αγωνίας την αριστερά να τους δώσει γραμμή.

Μήνες και μήνες, σύμπασα η αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι την Ανταρσύα και σύμπασα η συνδικαλιστική πρωτοπορία, από το ΠΑΜΕ, μέχρι τον Μητσάρα τον Στρατούλη και τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων, χύναν τόνους σάλιου και ιδρώτα για να πείσουν ότι το να «πάμε Σύνταγμα και να μείνουμε Σύνταγμα» είναι ανέφικτο, τυχοδιωκτικό και άσκοπο. Η σωστή διαδήλωση δεν πάει να μείνει στο Σύνταγμα, δεν επιτρέπει ελληνικές σημαίες, έχει μπροστά τα Πρωτοβάθμια και το Σουμουτου, περνά τρέχοντας το Σύνταγμα διότι πέφτει χημικό με το τσουβάλι και μετά έχει να το λέει για βδομάδες, περιμένοντας την επόμενη γενική απεργία που θα κηρύξουν οι πουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ.

Μόλις λοιπόν κυκλοφόρησε στην πιάτσα η συγκέντρωση της Τετάρτης έπεσε ειρωνία. Το καλό βέβαια με το facebook είναι ότι μπορείς να σβήσεις τα σχόλια που έκανες. Κι έτσι τα φαρμακερά σχόλια για τους απολίτικους, ελληναράδες, γηπεδοχουλιγκάνους, αγανακτισμένους ΟΝΝΕΔίτες, φασιστικά αποβράσματα, αλλά και φλώρους της πλατείας Συντάγματος, εξηφανίσθησαν και δώσαν τη θέση τους σε παραινέσεις παρέμβασης και εμπλοκής.

Ο ΣΥΝ στραβοκατάπιε τους Ταχρείους, το Κοκκινοπράσινο κάνει ότι δεν βλέπει τις ελληνικές σημαίες και δεν ακούει το βάρβαρο «και α και ου γαμώ το Δουνουτου», ο Τσίπρας έκανε και φιλική δήλωση διότι σου λέει τι έχω να χάσω; Φασούλι το φασούλι ανεβαίνει το ποσοστό. Κι εκεί που την πρώτη μέρα η ΠΓ του ΣΥΝ μέτραγε πόσες ελληνικές σημαίες κουνιούνται στο Σύνταγμα, ο όγκος των αγανακτισμένων, αλλά και η εξαιρετικά πολιτική συνέλευση της πλατείας, έδωσε το πρόσταγμα: Μετάαααααβολή!

Ο ίδιος ο προσφιλής μου Δημοσθένης αφού προβληματίστηκε από το συμβάν (εδώ μιλάμε πάντα με όρους Μπαντιού), κι αφού βεβαίως γκρίνιαξε διότι οι συγκεντρωμένοι δεν πάνε έξω από το Χρηματιστήριο ή την Τράπεζα της Ελλάδος, απεφάνθη ότι: «Τη διαδικασία αυτή, είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, σαν κάτι εξωτικό και όχι τόσο τέλειο όσο θα όφειλε εξαρχής, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια». Οι αναγνώστες του Red Notebook ήταν ήδη τόσο ανατριχιασμένοι με τους αγανακτισμένους που έλουσαν τον Δημοσθένη με χαρακτηρισμούς. Ξεχνούν ότι και ο οπορτουνισμός θέλει την οξυδέρκειά του.

Όμως το ρεσιτάλ της πολιτικής αρχών εδόθη από την επαναστατική αριστερά. Στην αρχή χέσιμο με τη σέσουλα, μετέπειτα ένας κάποιος (ψιλός) προβληματισμός και τέλος κλιμάκωση της παρέμβασης με τη μαζική μπούκα στη Συνέλευση το Σαββατόβραδο. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω θύμιζε εισβολή Ούννων σε μια κατά τα λοιπά ανθρώπινη διαδικασία. Περικύκλωσαν το προεδρείο, απαιτούσαν το λόγο πριν τους κοινούς θνητούς μαλάκες, βούτηξαν τα μικρόφωνα και θυμηθήκαμε όλοι την ωραία εποχή της Πισικάπα.

Τα συνδικάταααα ούρλιαζε ο ένας. Γενική απεργίαααα βράχνιαζε ο άλλος. Πολιτικό πλαίσιοοο γκάριζε ο τρίτος. Για καμιά ώρα η πλατεία έμοιαζε με φοιτητική συνέλευση τριανταπεντάρηδων και σαρανταπεντάρηδων.

Συνάδελφοι έλεγε ο ένας νομίζοντας ότι μιλάει στου Γκίνη. Σύντροφοι απαντούσε ο άλλος νομίζοντας ότι μιλάει στην ΟΒα του. Παιδιά ηρεμία ίδρωνε ο συντονιστής νομίζοντας ότι μιλά σε φυσιολογικούς ανθρώπους.

Είχε προηγηθεί ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων ο οποίος αποφάσισε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος μαζεμένος και να μην πάει η μαχόμενη κι από τα κάτω συνδικαλιζόμενη αριστερά να δώσει τη σωστή γραμμή. Τι διάολο πρωτοπορία είμαστε άμα αφήνουμε τους απολιτίκ φλώρους του real-democracy να διεξάγουν μια συνέλευση χιλιάδων ανθρώπων;

Να πάμε να τους επηρεάσουμε έλεγε ο ένας. Να πάμε να τους προστατεύσουμε έλεγε ο άλλος. Να πάμε να τους πολιτικοποιήσουμε έλεγε ο τρίτος. Και δεν εβρέθη κανένας θαρραλέος να συνοψίσει την γραμμή σε μια φράση: Να πάμε να τους διώξουμε… Εκεί ήταν το ζουμί.

Τέτοιες ώρες σκέφτεσαι στα σοβαρά: Μήπως αν έλειπε η αριστερά τα πράγματα θα ήταν καλύτερα;

Κι αναγκαστικά σε πιάνει μια μελαγχολία. Κανένας από την αριστερά δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Κανένας δεν προβληματίστηκε από αυτή την αδυναμία. Κανένας δεν αναρωτήθηκε για την απαξίωση και τη στοχοποίηση όλου του πολιτικού συστήματος και όλης της Βουλής. Κανένας δεν έμαθε. Κατά πλειοψηφία οι αριστεροί χλεύασαν, απαξίωσαν, κορόιδεψαν. Στην καλύτερη στάθηκαν αμήχανοι και είπαν «έτσι είναι τα αυθόρμητα κινήματα». Και στο τέλος μπούκαραν να δώσουν τη γραμμή.

Δεν θέλει πολύ να καταλάβεις πως όπου δεν σκάει το χημικό του Ματατζή, σκάει η βλακεία του αριστερού.

Οι αγανακτισμένοι και η Αριστερά

Το κίνημα των πλατειών έκανε κάτι που εδώ και μήνες είχε προτείνει ο ακατανόμαστος και οι μετωπο-ακατανόμαστοι. Τότε έπεσαν πάνω οι διάφοροι που ανήκουν σε μια αριστερά της ησυχίας, του προσχεδιασμένου, του τσελεμεντέ. Ένα δείγμα μπορείτε να θυμηθείτε σε αυτό το βίντεο (εκπομπή του Ν. Φίλη στο Κόκκινο).

Για το κίνημα των πλατειών και τη στάση του ΚΚΕ δεν χρειάζεται να γίνει λόγος. Η πιο σοβαρή ερμηνεία δείχνει ότι πρόκειται για εξωγήινους αντικομμουνιστές που θέλουν να φράξουν το δρόμο προς τη λαϊκή εξουσία. Άσε που και αυτό το facebook ακούγεται πολύ ύποπτο...

Παρακάτω δημοσιεύουμε άρθρο του Χ. Κατσούλα από το τελευταίο φύλλο της εφ. Δρόμος:

Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι από... τι;

Οι «αγανακτισμένοι» και η Αριστερά. Toυ Χρίστου Κατσούλα.

Την Τετάρτη το απόγευμα ένιωθες μια περίεργη συγκίνηση. Αλλά και μια εκρηκτική αντιφατικότητα. Έκπληξη και χαρά, που τόσος κόσμος, έξω από το κύκλωμα του συνδικαλισμού, της πολιτικής και της Aριστεράς, πλημμύρισε την πλατεία Συντάγματος. Ένιωθες και θυμό ή απογοήτευση από την κάθε απόχρωσης Aριστερά που δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο γεγονός. Κι ο θυμός μεγάλωνε, βλέποντας το σνομπάρισμα, την αφ' υψηλού κριτική, τη συνειδητή απουσία ή και το χλευασμό: Από τη Δημοκρατική Αριστερά, μέχρι την Αναρχία.

Ίσως είναι δείγμα της ρευστότητας των καιρών μας ότι το γεγονός της 25ης Μάη έστειλε τόσο αδιάβαστη την Aριστερά. Είχαμε γκρίνια, απαξίωση, ειρωνεία και στην καλύτερη περίπτωση αμηχανία. Είχαμε και φωτογραφικά ντοκουμέντα – καταπέλτη με εφτά ολόκληρες ελληνικές σημαίες που ως γνωστόν αποτελούν απόδειξη ακροδεξιού σχεδίου.

Με τη γνωστή ευελιξία αρχών που χαρακτηρίζει τη σύγχρονο κίνημα, αυτά μεταστράφηκαν -μετά από δυο ή τρία εικοσιτετράωρα- σε μεγαλεπήβολες σκέψεις: «η επανάσταση δεν παραγγέλνεται», «η εξέγερση δεν έχει ημερομηνία», «θα δώσουμε αριστερό προσανατολισμό», «φυτώριο εξέγερσης το Σύνταγμα», «τα αυθεντικά κινήματα δεν έχουν σχέδιο» κ.λπ. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα αριστεροί σχηματισμοί που αδυνατούν να βγάλουν έστω και μια απλή ανακοίνωση που να χαιρετίζει τις πλατείες.

Την 25η Μάη δεν τη δημιούργησε κανένα κόμμα σκέτο, κανένα κόμμα με κάλυψη - απόκρυψη, κανένα συνδικάτο, καμιά ΓΣΕΕ ή ΑΔΕΔΥ, κανένα οργανωμένο ή ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, κανένας Συντονισμός Πρωτοβάθμιων, καμιά συνέλευση εξεγερμένων. Τα κλασικά σχήματα της πολιτικής και του συνδικαλισμού, τα εξ αδρανείας ή εκ κληρονομιάς εργαλεία της αριστερής ιστορίας, με βίαιο τρόπο αποδείχτηκαν ανεπαρκή. Φυσιολογικά, λοιπόν, στην Αριστερά περίσσεψαν τα ξινισμένα μούτρα.
Ο ένας δεν νιώθει καλά, διότι άμα μια συγκέντρωση δεν έχει το λάβαρο του κόμματος είναι ανάχωμα στην ορμητική εξάπλωση του ταξικού κινήματος.
Ο άλλος ζορίζεται διότι θυμάται ότι τα περί πλατείας τα είπε πρώτος ο Αλαβάνος. Και θα ήθελε να μην θυμάται τα περί «Ταχρείων» που γράφονταν πριν από τρεις μήνες.
Άλλος απογοητεύτηκε διότι τα εγχειρίδια λένε πως πρέπει να έχεις και ολοκληρωμένη γραμμή και σωστό πλαίσιο και προωθημένα αιτήματα και αφίσα με υπογραφές, και πρέπει να κάνεις πορεία τουλάχιστον από τα Προπύλαια αν όχι από το Μουσείο.
Άλλος παραξενεύτηκε διότι η αυτοθέσμιση και η αμεσοδημοκρατία είναι ωραία, αλλά τι γίνεται άμα έχει την ελληνική σημαία στην πλάτη;
Άλλος εκνευρίστηκε που ο μεσόκοπος με την μπλούζα των ΟΥΚ ανέμιζε μανιωδώς την ελληνική σημαία. Άλλος τρελάθηκε που ο προηγούμενος μεσόκοπος ανεμίζοντας τη σημαία ούρλιαζε ότι «η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Άλλος παρατήρησε ότι τα συνθήματα έχουν γηπεδική χροιά. Κι άλλος θυμήθηκε ότι την ίδια γηπεδική χροιά είχαν τα συνθήματα των μαθητών του Δεκέμβρη.
Άλλος ξενέρωσε από την τόση μη βία. Κι άλλος ανάσανε, διότι συνήθως όταν βρισκόταν στο Σύνταγμα έτρεχε γρήγορα πνιγμένος από χημικά. «Δεν αρκούν και δεν ανησυχούν το σύστημα» οι συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων πολιτών», σχολίασε η Αλέκα Παπαρήγα. Κι όμως, το ανησυχούν. Πολύ περισσότερο από μια Αριστερά ή ένα συνδικαλισμό που είναι μέρος του προβλήματος και της καθήλωσης, παρά μέρος της λύσης και της υπέρβασης. Με έναν αλλόκοτο τρόπο, το γεγονός της 25ης Μάη ήρθε να θυμίσει ότι το Μνημόνιο, η τρόικα και η χρεοκοπία, άλλαξαν πολλά πράγματα. Άλλαξαν και νοηματοδοτήθηκαν λέξεις απλές: Δημοκρατία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια, φιλότιμο, πολιτική, πολιτικοί, κόμματα, Αριστερά. Η ηθική επίκληση για «πραγματική δημοκρατία τώρα» των Ισπανών μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική από μακροσκελείς αναλύσεις. Η αναξιοπιστία της Αριστεράς και του συνδικαλισμού είναι δικαιολογημένη και απόλυτα εξηγήσιμη. Η αντιπολιτική οργή έχει και στοιχεία υγείας. Η διάρρηξη δεσμών και σχέσεων με το πολιτικό σύστημα, έχει παράπλευρες απώλειες, αλλά είναι αναγκαία. Η εθνική αξιοπρέπεια δεν μπορεί να βρωμάει εθνικισμό. Η λαϊκή συμμετοχή δεν θέλει κηδεμόνα και η πολιτική διαμεσολάβηση, δεν σημαίνει κλειστές διεργασίες. Τα μεγάλα κινήματα δεν συμφωνούνται σε κομματικές συσκέψεις, τουλάχιστον όχι στην εποχή μας. Το «να φύγετε» αποτελεί έξοχο πλαίσιο, βαθιά πολιτικό και συγκεκριμένα ενοποιητικό.
Ό,τι γεννιέται κι είναι νέο, φρέσκο και καινούργιο, πρέπει να μας προβληματίζει θετικά και όχι αρνητικά. Δείγμα αλλαγής των καιρών μας η 25η Μάη. Κι ανεξάρτητα από την κατάληξή της, την επιτυχία της, το ενδεχόμενο φούσκωμα ή ξεφούσκωμά της, εκείνη η συγκέντρωση άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της.
Ένας μπλόγκερ έγραψε πως «η αγανάκτηση έχει όνομα και επώνυμο και πάει Σύνταγμα». Σίγουρα η πλατεία ήταν γεμάτη από αγανάκτηση. Αλλά όχι μόνο αγανάκτηση. Η πλατεία είχε και ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν με τη συλλογική παρουσία και δράση. Αυτό μοιάζει με ένα πρωτόγονο συμπέρασμα για την πολιτικοποιημένη κοινωνία. Για τις ευρύτερες παρέες, αποτελεί ένα βήμα καθόλα επαναστατικό. Αν η Αριστερά αντιτάξει το σκεπτικισμό, την απαξίωση, ή την αυτιστική μεταφορά των σύνηθων συμπεριφορών της στην πλατεία Συντάγματος, θα χάσει μια από τις τελευταίες ευκαιρίες να μην αποτελέσει το ευκολότερο θύμα της πολιτικής στην εποχή της κρίσης.

Όλοι στις πλατείες μέχρι να φύγουν!

Με τις σκηνές μας κατασκηνώνουμε - με τις κατσαρόλες μας διαδηλώνουμε. Όλοι και όλες στο Σύνταγμα και στις πλατείες, καθημερινά στις 6μμ! πηγή: dikaioma.gr

Σε Ναύπλιο και Άργος έχουν κανονιστεί συγκεντρώσεις για αύριο στις 18.00 στην πλατεία τριών Ναυάρχων και στο θεατράκι της πλ. Αγ. Πέτρου αντίστοιχα.

«Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν!»

Η ΚΟΕ χαιρετίζει την αυθόρμητη, γνήσια, ακηδεμόνευτη, δημοκρατική κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων πολιτών κάθε ηλικίας και προέλευσης, κυρίως νέων, που έστειλαν μια συγκλονιστική απάντηση. Αυτή η τεράστια λαϊκή αφύπνιση εκφράζει την βαθιά οργή και αντίθεση προς το Μνημόνιο, την τρόικα, το πολιτικό σύστημα που τα στηρίζει, και τη «συναίνεση» που θέλει να στήσει.

Η σημερινή κοσμοπλημμύρα των αγανακτισμένων, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα που επιδιώκουν η τρόικα και τα κόμματα του μνημονίου. Πολύ περισσότερο, δείχνει ότι ο λαός δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί πια αυτό το καθεστώς, ζητά να φύγει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής. Ένα πολιτικό σύστημα που κατέλυσε την δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική αξιοπρέπεια.

Η κυβέρνηση, η τρόικα, τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο, τα κόμματα που κυβέρνησαν και συνέβαλαν στην πρωτόγνωρη καταστροφή που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και οι εργαζόμενοι, οι πολιτικοί και το κομματικό προσωπικό που υπηρέτησαν με το αζημίωτο τη διαπλοκή κι έφεραν τη χρεοκοπία, πρέπει να το καταλάβουν:

Είναι ώρα να φύγουν.

Ο νέος γύρος αγώνων πρέπει να συνεχιστεί, να κλιμακώσει και να βαθύνει τους στόχους του μέχρι να φθάσουμε σε μια μεταπολίτευση του λαού: Με την ανατροπή του μνημονίου, της τρόικας και του υπόλογου πολιτικού συστήματος. Με απαίτηση για την πιο πλατιά δημοκρατία. Με παραγωγική ανασυγκρότηση και άμεση ανακούφιση των εργαζομένων.

Ένα χρόνο πριν ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φ. Σολάνας δήλωνε:

«…Οι κυβερνήσεις πέφτουν! Η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα, στα τέλη του 2001, αψήφησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, όπως κάνει σήμερα και η κυβέρνηση της Ελλάδας. Και κατέληξε να φύγει με το ελικόπτερο! Πώς αψηφάς έναν εξεγερμένο λαό που έχει καταλάβει όλες τις πλατείες της χώρας;»

Κάτω η χούντα τρόικας – Μνημονίου – κυβέρνησης και «προθύμων»!

Καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα!

Πραγματική δημοκρατία!

Αγώνας για πολιτική οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας!

πηγή: www.koel.gr

Η στιγμή τους έχει έρθει...

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΦΘΑΝΕΙ

Το Μέτωπο χαιρετίζει από την καρδιά του τις πρωτοβουλίες της νεολαίας για τις πλατείες, ξεκινώντας από τις σημερινές.Το Διαδίκτυο παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί καταργεί τα σύνορα, μέσα στην κοινωνία. Μια ιδέα στα Χανιά γίνεται την ίδια στιγμή γνωστή στη Κομοτηνή. Δεν είναι όμως, μόνο το Διαδίκτυο. Η ιδέα για την πλατεία Συντάγματος συζητιέται και προωθείται μέσα σε ομάδες ανέργων στις γειτονιές, στα κινήματα πόλης του «δεν πληρώνω», παντού.

Το σημαντικό είναι ότι οι πρωτοβουλίες αυτές δεν εγγράφονται σε κανένα κομματικό σχέδιο του πολιτικού συστήματος. Είναι πηγαίες. Είναι ελεύθερες. Μπορούν να καταστρώσουν το δικό τους δημοκρατικό σχέδιο. Και για αυτό έχουν τεράστια δύναμη.

Όλα τα σχέδια της Ευρ. Ένωσης στηρίζονταν σε μια σταθερά. Δεν υπάρχει παρέμβαση του λαού. Οι μηνιαίες λιτανείες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ήταν καλοδεχούμενες. Δεν τους απειλούσαν σε τίποτα. Αυτό αλλάζει. Στο προσκήνιο μπαίνει η νεολαία και ο λαός.

Τα χθεσινά μεσάνυχτα ήταν ορόσημο στην ιστορία της χώρας. Η χθεσινή ημέρα έκλεισε με την κωμωδία των συναντήσεων ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος. Η σημερινή ημέρα ξημέρωσε με την νεολαία και το λαό να αρχίζει να παίρνει το λόγο.

Η πλατεία Συντάγματος είναι πια στο προσκήνιο. Και η κεντρική πλατεία της Λάρισας. Και η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη. Παντού. Ίσως μένουν ώρες ακόμη. Ίσως μέρες. Ίσως βδομάδες. Η στιγμή τους έχει έρθει.

Αθήνα, 25/5/2011

Η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση στο Ναύπλιο και την βρήκαμε στο μπλογκ της Άλλης Πρότασης. 

Σαν τον κλέφτη ο Παπανδρέου στο Ναύπλιο

Ο πρωθυπουργός που υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού με το «λεφτά υπάρχουν» και παρέδωσε μετά τις εκλογές τη χώρα και το λαό στην μέγγενη του ΔΝΤ και των αγορών επισκέπτεται την πόλη του Ναυπλίου αύριο Παρασκευή στις 11 στο Βουλευτικό.

Η επίσκεψή του αυτή κρατήθηκε κρυφή, σαν επτασφράγιστο μυστικό. Έγινε γνωστή μόλις το μεσημέρι της Πέμπτης. Σε άλλες εποχές η συνέχεια στο μπλογκ της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

Η Τέχνη εξημερώνει τον άνθρωπο, τα «ζώα» όμως;

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε συχνά πυκνά τους ανθρώπους της Τέχνης να διολισθαίνουν σε θέσεις που πολύ απέχουν από το στερεότυπο, εν πολλοίς, δίπολο που έχουμε στο μυαλό μας: καλλιτέχνης=προοδευτικός. Κάποτε ο άνθρωπος της κουλτούρας πράγματι είχε ταυτιστεί με τις υψηλότερες αξίες και τα ευγενέστερα ιδανικά και όχι τυχαία. Ωστόσο, σε αυτή την βαθιά καμπή της ιστορίας, οι αντιστάσεις πολλών καταρρέουν και βλέπουμε ξάφνου τις λαμπρές φωνές να μετασχηματίζονται σε σκοτεινά σκιάχτρα. Δύο τέτοια παραδείγματα έκαναν την εμφάνισή τους τις τελευταίες 2-3 μέρες. Από τη μια ο ρηξικέλευθος σκηνοθέτης που έθεσε με την κινηματογραφική του ματιά καίρια και καυστικά ερωτήματα σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο και την ατομική ηθική(βλ. Δαμάζοντας τα κύματα, Χορεύοντας στο σκοτάδι, Οι ηλίθιοι) Λαρς Φον Τρίερ δηλώνει ότι καταλαβαίνει τον Χίτλερ και ακροβατεί με το ναζισμό. Από την άλλη ο “δικός μας” Νιόνιος, ο τραγουδοποιός της Συννεφούλας, του Βρώμικου Ψωμιού και του Βιετνάμ Γιε Γιε Διονύσης Σαββόπουλος δηλώνει ότι πρέπει να στείλουμε τους μετανάστες στα μικρά νησιά να καλλιεργήσουν εκτάσεις. Να τους χαιρόμαστε...

Υπάρχει και η αλληλεγγύη...

Μαθήματα αλληλεγγύης από τον νεαρό που επέστρεψε να προστατέψει την κοπέλα.

Ένα πεσμένο παιδί είναι μόνο...

Ένα τραγούδι του Γιώργου Σαρρή (που είχε δημιουργηθεί με αφορμή τα Δεκεμβριανά) και δυο ποιήματα που μας στάλθηκαν στο μέιλ σχετικά με τα τελευταία γεγονότα (άγριος ξυλοδαρμός διαδηλωτή, πογκρόμ σε μετανάστες):

Η νύχτα είναι μεγάλη

Το έμαθες;

Του μάτωσαν τον εγκέφαλο,

διόλου τυχαία.

Ήταν στο κόκκινο ποτάμι.

Άτυχος είπαν πως είναι

και το έγκλημα ονόμασαν συμβάν.

Έλα κοντά.

Έχω κι άλλα.

Θυμάσαι τον φόνο;

Έκαναν κι άλλο.

Για εκδίκηση.

Ξένος ήταν

και η μάνα του δεν το έμαθε ακόμα

Ίσως και να μην το μάθει ποτέ.

Ίσως και να μην πρέπει να το μάθει.

Ίσως και να μην μπορεί. Στις γειτονιές της έχει πόλεμο.

Αυτοί που πήραν εκδίκηση κι εκεί δολοφονούν.

Σταματώ εδώ.

Βλέπω το πρόσωπο σου δεν χωρά άλλη θλίψη.
Μα δεν είναι μόνο θλίψη είναι και θυμός μαζί.
Το χειρότερο, είναι και ανημποριά να το αλλάξουμε.

Βράδυασε.
Ρίξε την κουβέρτα πάνω σου να κρύψει τον πόνο.

Θα ξημερώσει άραγε;
Θυμάσαι τη νύχτα των κρυστάλλων;
Τότε που δεν ξημέρωσε ποτέ.
Έτσι νιώθω, να νυχτώνει, μόνο να νυχτώνει.

Τι είναι οι ξένοι;
Πάντως δεν είναι ο Ρουαν.
Αυτός είναι Αλβανός δεν είναι ξένος.
Ξένη είναι η κυρά Μαρία.
Γυρνούσε από την εκκλησία και σαν με είδε
δεν μίλησε.
Ξένη είναι η εξουσία.
Ποτέ δε νιάστηκε για μένα.
Έξω οι ξένοι.
Έξω η κυρα Μαρία. Έξω η εξουσία της.
Ίσως να συμφωνώ τελικά.

Μη σβήνεις το φως.
Φοβαμαι μήπως δεν ξαναανάψει.
Και οι άνθρωποι; μου λες.
Πού είναι οι άνθρωποι;
Πού πήγαν;
Δεν θα έρθουν πάλι;

Ο καπνός στο δωμάτιο
κάνει περίεργα σχήματα μέχρι να εξαφανιστεί
σα να μην υπήρξε ποτέ.
Όμως ένα παιδί δεν έχει πατέρα.
Ένας πατέρας δεν έχει παιδί.
Σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Και η τηλεόραση συνεχίζει να παίζει
σε ανάλυση υψηλή
για να μην χαθεί σταγόνα από το ψέμα
σε ένταση δυνατή
να μην ακούγονται οι κραυγές
παρά μόνο το νανούρισμα.

Αυτή η άνοιξη μυρίζει θάνατο
και η ανθισμένη τριανταφυλλιά
πιο πολλά από ποτέ
αγκάθια έχει
να καρφώνουν
κορμιά και μυαλά.

Το παιδί του στο σχολείο ρώτησε ο μπαμπάς του πού είναι
απάντηση δεν πήρε
ένα δάκρυ έσκισε το βιβλίο μπροστά του
και δεν το ξαναείδαμε από τότε.

Πήγε αργά. Κλείσε το φως.
Σκέπασε το παιδί.
Η νύχτα είναι μεγάλη.

red spirit
spiritred2010@gmail.com

"Μόνο ένα σπασμένο κεφάλι".......γιατί η πρώτη μορφή βίας είναι πολιτική!
Σπασμένα κεφάλια από ΜΑΤ
Σπασμένα κεφάλια από αυτοκτονίες
Σπασμένα κεφάλια μιας "ξαφνικής" δυστυχίας
Σπασμένα κεφάλια ανασφάλιστων
Σπασμένα κεφάλια ανέργων
Σπασμένα κεφάλια υπαλλήλων
Σπασμένα κεφάλια άστεγων
Σπασμένα κεφάλια διαδηλωτών
Σπασμένα κεφάλια εργαζομένων
Σπασμένα κεφάλια αγροτών
Σπασμένα κεφάλια νεόπτωχων
Σπασμένα κεφάλια απεργών
Σπασμένα κεφάλια χρεοκοπημένων
Σπασμένα κεφάλια ασθενών
Σπασμένα κεφάλια φορτηγατζήδων
Σπασμένα κεφάλια εμπόρων
Σπασμένα κεφάλια μεταναστών
Σπασμένα κεφάλια συμβασιούχων
Σπασμένα κεφάλια λιμενεργατών
Σπασμένα κεφάλια συνταξιούχων
Σπασμένα κεφάλια κατοίκων
Σπασμένα κεφάλια νέων
Σπασμένα κεφάλια φοιτητών
Σπασμένα κεφάλια συζύγων
Σπασμένα κεφάλια παιδιών...

Σπασμένα κεφάλια λαών.

Σπασμένα κεφάλια "καθυστέρησης"
Σπασμένα κεφάλια "εθνικής σωτηρίας"…
Σπασμένα κεφάλια προπάντων μιας "απαραίτητης (δημοσιονομικης) πειθαρχίας".

Σπασμένα κεφάλια υποκριτών!

...που "καταδικάζουν τη βία" που οι ίδιοι εξαπέλυσαν στο σώμα της κοινωνίας
και ξεχνάνε ότι στη σειρά των "σπασμένων κεφαλιών"
κάθε κεφάλι, δεν είναι τίποτα περισσότερο….
Μόνο ένα σπασμένο κεφάλι!- Νικολόπουλος Βασίλης
http://itaksi.blogspot.com/2011/05/blog-post_8026.html