Αναζητείται ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Άργους, Φώτης Κολεβέντης. Ενώ είχε καλέσει σε συγκέντρωση την ημέρα της απεργίας (13/2) στις 10.00 στο Εργατικό Κέντρο, δεν βρισκόταν σε αυτό. Κάποιοι λένε ότι έφυγε κατά τις 9.30 και πήγε Αθήνα. Ανήσυχα τα μέλη του Σχήματος υποψιαστήκαμε πιθανή κρατική ή παρακρατική απαγωγή του, εξαιτίας της έντονης αντικυβερνητικής του δράσης. Απευθυνθήκαμε στην Αγγελική Νικολούλη, η οποία με την εμπειρία της σε παρόμοιες καταστάσεις, μας ανέφερε πως δεν θεωρεί απίθανη ενδεχόμενη απαγωγή του από πράκτορες της CIA - σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές - με βασανισμούς... Δεσμεύτηκε να κάνει ότι μπορεί για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Θα παρακολουθήσουμε την υπόθεση από κοντά. Παρακαλούμε τους επισκέπτες του blog αν έχουν την παραμικρή πληροφορία να μας ενημερώσουν άμεσα στο arisxima@gmail.com ή στο nikolouli@alter.gr. Θα σας ενημερώνουμε για ότι νεότερο. Η εργατική τάξη δεν θα αφήσει να περάσει η τρομοκρατία. Κάτω η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός!
Δύο μήνες μετά την πρώτη απόπειρα να μεταρρυθμιστεί» το ασφαλιστικό σύστημα η κυβέρνηση προχωρά στην δεύτερή της προσπάθεια. Η πρώτη διακόπηκε κάπως άδοξα, αφού οι δεκάδες χιλιάδες που απέργησαν και κινητοποιήθηκαν στην μεγάλη απεργία της 12ης Δεκέμβρη, έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα πως δεν αντέχουν και δεν θα επιτρέψουν άλλες περικοπές δικαιωμάτων. Επιστέγασμα της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης ήταν η παραίτηση Μαγγίνα (μόνο αφορμή ήταν η ιστορία με το «αναψυκτήριο»).
Η 12η Δεκέμβρη ήταν ένα ακόμη πλήγμα (ύστερα από το κίνημα για το άρθρο 16, απεργίες δασκάλων…) στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ακολούθησε ο καταιγισμός σκανδάλων και διαπλοκής επιχειρηματικού, εκδοτικού, δημοσιογραφικού και πολιτικού κόσμου. Ο δικομματισμός δικαίως ταυτίζεται με τη ρεμούλα, τη διαπλοκή, την αδιαφάνεια, τις μίζες, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, τις κάθε είδους συνεννοήσεις και συναλλαγές. Γίνεται ολοένα και πιο διακριτό, ένα κοινωνικό σχίσμα. Από τη μια, ο κόσμος των οικονομικά ισχυρών με ένα γαλαξία πολιτικών και δημοσιογραφικών υπαλλήλων και από την άλλη, ο κόσμος των εργαζόμενων που αγωνιούν για την επόμενη μέρα και καθημερινά επιδεινώνονται οι συνθήκες ζωής τους. Πιθανώς κάποιοι να αδικούνται από αυτή την κατηγοριοποίηση, όμως ακόμα κι αν δεν είναι όλοι άμεσα εμπλεκόμενοι, το σίγουρο είναι ότι ξέρανε. Όλοι ήξεραν. Το θέμα της siemens, των ειδικών λογαριασμών, των ασύμφορων προμηθειών, των απευθείας αναθέσεων ήταν γνωστά. Αφορούσαν κυβερνητικές επιλογές όχι σημερινές, ούτε χθεσινές, αλλά δεκαετιών.
Ύστερα λοιπόν από ενάμιση περίπου μήνα σκανδαλολογίας, η κυβέρνηση ξανανοίγει το ασφαλιστικό. Με νέα αυτή τη φορά υπουργό Απασχόλησης, στις ίδιες όμως κατευθύνσεις. Δεν φτάνει που με τους νόμους Σιούφα και Ρέππα μειώνονται σταδιακά οι συντάξεις και αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησης, δεν φτάνει που συνεχίζονται να παίζονται τα αποθεματικά στο χρηματιστήριο (τελευταίες μάλιστα μέρες οι απώλειες με βάση τη βουτιά των χρηματιστηρίων φτάνουν τα 600 εκ ευρώ!), δεν φτάνει που η πλειοψηφία των συντάξεων στέλνουν ανθρώπους στο όριο φτώχειας και εξαθλίωσης, οι εργαζόμενοι, και κυρίως οι νέοι εργαζόμενοι, καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα άλλων, με συνεχείς περικοπές δικαιωμάτων (κατάργηση Βαρέων, αύξηση ορίων, υφαρπαγή αποθεματικών…).
Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση αποτελεί μια θρασύτατη πολιτική επιλογή. Ο κόσμος των εργαζομένων καλείται να χορέψει για μια ακόμη φορά στο ρυθμό που επιτάσσει ο κόσμος των ισχυρών και των διεθνών οργανισμών. Τα εκατομμύρια ευρώ πάνε κι έρχονται μεταξύ χρηματιστηρίου, ευνοϊκών ρυθμίσεων προς μεγαλοφειλέτες, τεραστίων κερδών τραπεζών, ειδικών λογαριασμών, πολεμικών προμηθειών, μιζαδόρων και διαπλεκομένων, και ο λαός καλείται να στερηθεί από τα 400 ευρώ σύνταξης ή να δουλέψει παραπάνω χρόνια.
Στις 13 Φλεβάρη η κυβερνητική πολιτική, η πολιτική του δικομματισμού, ο νεοφιλελευθερισμός πρέπει να δεχτούν ένα ακόμα πλήγμα. Πρέπει πιο συχνά, πιο σταθερά, πιο δυνατά και πιο οργανωμένα να ακούγεται από δω και πέρα η φωνή του δεύτερου κόσμου. Ενωμένοι με όσους θέλουν να συμμετέχουν σε έναν αγώνα υπεράσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αλλά και διακριτοί απέναντι σε όσους μιλάνε για τα συμφέροντα του λαού χωρίς αυτό να επιβεβαιώνεται από τις πράξεις τους.
8 Φλεβάρη του 1980 ήταν που «έβαλε ο Θεός σημάδι» το Νίκο Ξυλούρη. Τον «αρχάγγελο της Κρήτης», το μεγάλο τραγουδιστή, το λαϊκό άνθρωπο, έναν από εκείνους τους ανθρώπους που ποτέ δεν τους αποχαιρετάς πραγματικά επειδή το έργο που άφησαν πίσω τους μένει σημάδι ανεξίτηλο σε δύσκολους καιρούς.
Μια συγκλονιστική φωνή, που υπηρέτησε την παραδοσιακή κρητική μουσική με συνέπεια και αξιοσύνη και την έβγαλε έξω από τα σύνορα του νησιού (1 , 2 , 3 ). Μια γνήσια λαϊκή φωνή που σημάδεψε τα μουσικά πράγματα της δεκαετίας του ’70 τραγουδώντας μερικούς από τους σπουδαιότερους ποιητές της χώρας (Ρίτσο, Βάρναλη κ.α.). Στο «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Χρήστου Λεοντή, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, είναι συγκλονιστικός όταν τραγουδά: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναιαίμα». Το ίδιο και στο «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί» σε στίχους του Γιώργου Σκούρτη ή στο «Πόσα χρόνια δίσεκτα».
Συγκλονιστική επίσης στιγμή, η συμμετοχή του το καλοκαίρι του 1973 στο Μεγάλο μας Τσίρκο, του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβασαν στο θέατρο «Αθήναιον», η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος, με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια στην οποία κρατούσε τον καθοριστικό ρόλο του τραγουδιστή.
Δεν είναι μόνο η φωνή που τον κρατάει ακόμα -28χρόνια μετά το θάνατό του- ανάμεσά μας, αλλά κι η στάση του. Ο Ψαρρονίκος ήταν ένας καλλιτέχνης με την ουσιαστική σημασία αυτής της ταλαιπωρημένης λέξης, ένας ερμηνευτής παρών στους αγώνες του καιρού του κι όχι απομονωμένος σε κάποια καλλιτεχνικά τάχα υψίπεδα. Κατά τη διάρκεια της χούντας η φωνή του έγινε σημαία αντίστασης. «Πότε θα κάνει ξαστεριά», «Αγρίμια κι αγριμάκια μου» ... ο λαός ακουμπούσε στη φωνή του τις κρυφές του ελπίδες. Βρέθηκε στο Πολυτεχνείο μαζί με τον εξεγερμένο λαό, στάση που του κόστισε διωγμούς από τη χούντα και την απαγόρευση των τραγουδιών του, που μετατράπηκαν σε σύμβολα αντίστασης.
Παρόλο που έφυγε νωρίς -44 μόλις χρονών- πρόλαβε να αφήσει πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη, ένα μάθημα για όποιον θέλει να λογίζεται τραγουδιστής, καθώς πρώτος ακολουθούσε το στίχο του Ρίτσου που με τη δική του ερμηνεία χάραξε στη μνήμη μας: Δεν τραγουδούσε για να ξεχωρίσει απ’ τον κόσμο, τραγουδούσε για να σμίξει με τον κόσμο. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να επανερχόμαστε στο έργο που άφησε πίσω του αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, ο απαράμιλλος ερμηνευτής, και να το ανακαλύπτουμε ξανά, σα μάθημα ιστορίας, μουσικής, αγώνα κι ανθρωπιάς.
"Τα σημάδια του πολέμου είναι ολοφάνερα. Τον πόλεμο, όπως και τον φόβο, μπορείς και τον μυρίζεις. Και η θανατερή του μυρωδιά, ήδη απλώνεται στη γη μας" (Υποδιοικητής Μαρκος, Γενάρης 2008)
Τον τελευταίο καιρό η μεξικάνικη κυβέρνηση έχει πετάξει τη μάσκα της "δημοκρατίας" και έχει επιλέξει ανοιχτά το δρόμο της καταστολής κάθε αντίστασης στη χώρα. Όπως και όλα τα κινήμτα του Μεξικού, έτσι και οι εξεγερμένες αυτόνομες ιθαγενικές κοινότητες των Ζαπατίστας, βρίσκονται στο στόχαστρο της ολοένα αυξανόμενης καταστολής.
Η κυβέρνηση, εκτιμώντας πως οι ζαπατίστας είναι απομονωμένοι, εκτιμώντας πως δεν μετράνε πια με την αλληλεγγύη της κοινωνίας που εμπόδισε την επιβολή πολέμου για 14 χρόνια, έχει ενεργοποήσει όλους τους τρόπους για να επιβάλλει τον πόλεμο στην Τσιάπας. Οι επιθέσεις ενάντια στις εξεγερμένες κοινότητες, δεν σταμάτησαν ποτέ αυτά τα 14 χρόνια. Ωστόσο, τους τελευταίους μήνες η κατάσταση είναι εκρηκτική. Ένας ασφυκτικός κλοιός σφίγγει γύρω από τις κοινότητες: επιθέσεις, εκτοπισμοί, εισβολές, επικοινωνιακός αποκλεισμός, παρεμπόδιση της λειτουργίας των συνεταιρισμών... προκλήσεις και επιθέσεις από παραστρατιωτικές ομάδες με στόχο να προκληθούν ενδοιθαγενικές συγκρούσεις και να συρθεί ο ζαπατιστικός στρατός σε ένπολη απάντηση, δίνοντας έτσι το τέλειο πρόσχημα για την ανοικτή επέμβαση του Ομοσπονδιακού Στρατού.
Ξέρουμε πως ο πόλεμος δεν αποτρέπεται με μάζεμα υπογραφών. Ξέρουμε πως πρέπει να ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΠΙΑ! Ωστόσο, η υπογραφή του καθενός μας και της καθεμιάς μας που στήριξε την κατασκευή του Κέντρου Εκπαίδευσης Δασκάλων στην κοινότητα της Κουλέμπρα, στον Αυτόνομο Εξεγερμένο Δήμο Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν, έχει ιδιαίτερη σημασία. Διαμαρτυρόμαστε επώνυμα για την επίθεση που δέχτηκε, εδώ και λίγες μέρες, το σχολείο. Υπερασπιζόμαστε με το όνομά μας ό,τι συμβολίζει το σχολείο: την αλληλεγγύη, τον αγώνα για αυτόνομη εκπαίδευση, τον αγώνα για το μέλλον των ανδρών και των γυναίκών ζαπατίστας.
Υπερασπιζόμαστε μια εξέγερση που εξακολουθεί να χτίζει την ελπίδα στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.
Το γράμμα θα σταλεί προς δημοσιοποίηση στο Μεξικό, καθώς επίσης θα σταλεί μέσω ιντερνετ στην πολιτειακή κυβέρνηση της Τσιάπας και στην Ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Μεξικού. Και βέβαια στις αρχές των ζαπατίστας........
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΤΕ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΤΕ στην ηλεκτρονίκή διεύθυνση:escuelapara@yahoo.com και zoesm@central.ntua.gr
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε φόρα παρτίδα κονδύλια που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι "μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.
Η πλήρης συνεργασία της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής με την Ελληνική Αστυνομία, μετέτρεψε σε θάλαμο αερίων το κέντρο της Αθήνας και οδήγησε σε άγριο κυνηγητό και τραυματισμούς των αντιφασιστών διαδηλωτών, καθώς και δεκάδες προσαγωγές. Η αντιφασιστική συγκέντρωση έγινε ο στόχος των (από κοινού επιτιθέμενων) αντρών των ΜΑΤ και των λοστοφόρων και μαχαιροβγαλτών της χιτλερικής συμμορίας. Οι είκοσι και πλέον ναζιστικές επιθέσεις το τελευταίο διάστημα, υπό την ανοχή, την ολιγωρία, τη συγκάλυψη της ελληνικής αστυνομίας, σήμερα κορυφώθηκαν και τέθηκαν υπό την αιγίδα της ΕΛΑΣ.
Αποτελεί πρόκληση η κοινή έφοδος αστυνομικών και νεοναζί φορτωμένων με τσεκούρια, στιλέτα, λοστούς, και πέτρες. Αποδεικνύεται ότι η εντολή της κυβέρνησης ήταν το ξέσπασμα ανεξέλεγκτων επεισοδίων και όχι η «διατήρηση της τάξης». Αν οι φυσικοί αυτουργοί των μαχαιρωμάτων είναι οι νεοναζί, ηθικός αυτουργός είναι η πολιτική ηγεσία της ΕΛΑΣ, η κυβέρνηση, αλλά και όλοι όσοι έχουν δώσει άσυλο και βήμα στα ακροδεξιά μπουμπούκια του ΛΑΟΣ - νυν ή πρώην - κολλητούς της Χρυσής Αυγής.
Η επίθεση των ΜΑΤ στους διαδηλωτές εργαζόμενους της ΔΕΗ σήμερα, αλλά και το διαρκές κυνηγητό και τα επαναλαμβανόμενα όργια καταστολής σε κάθε εκδήλωση του φοιτητικού και του λαϊκού κινήματος, αποδεικνύουν ότι η ευθύνη είναι πολιτική και διαχρονική. Σήμερα η κυβέρνηση Καραμανλή και η δικαστική εξουσία απαγόρευσε προσχηματικά τη φασιστική σύναξη, στην ουσία όμως την προστάτεψε και την κάλυψε, ως παρακρατική εκδήλωση, ώστε να κυριαρχήσει το τηλεθέαμα των επεισοδίων και να αλλάξει η πολιτική ατζέντα.
Απαιτούμε να βγει εκτός νόμου η δολοφονική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Να σπάσει το μαύρο μέτωπο φασιστών – αστυνομίας. Να λογοδοτήσει η κυβέρνηση Καραμανλή.
Ποιός πρώην υπουργός πολιτισμού το 2003 ενέκρινε παράνομες επεκτάσεις του Ξενία (διπλασιασμός bungalows, τσιμέντο στα ενετικά τείχη, πισίνες, βεράντες...) στον αρχαιολογικό χώρο της Ακροναυπλίας; Για να βοηθήσουμε, το όνομά του είναι ίδιο με το όνομα που έχει δοθεί στο αεροδρόμιο της Αθήνας... Και κυβέρνηση τότε, ήταν αυτή που πριν λίγες μέρες ζήτησε εξεταστική επιτροπή για τα σκάνδαλα στο υπ. Πολιτισμού από το 2004 και μετά...
