Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…

Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…
Παραλείψεις και σιωπές του αριστερού λόγου. 
του Ρούντι Ρινάλντι

Παρακολουθώντας ομιλίες γραμματέων και προέδρων, κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, βουλευτών και εκπροσώπων Τύπου, διαβάζοντας ανακοινώσεις και αποφάσεις καθοδηγητικών οργάνων, κύρια άρθρα αριστερών εντύπων κ.λπ. κυρίως όμως από την εν γένει πολιτική συμπεριφορά κομμάτων - συσπειρώσεων δυνάμεων της Αριστεράς, αποκομίζεται η εντύπωση πως η Ελλάδα είναι μια χώρα περίπου σαν το Βέλγιο ή το Λουξεμβούργο.
Η διαπίστωση αυτή, που σε πρώτη ματιά μοιάζει υπερβολική, είναι αληθής.
Για τον αριστερό λόγο του συρμού, υπάρχει πρόβλημα με το Μνημόνιο, με τα μέτρα που επιβάλλονται στους εργαζόμενους, με μερικές μη κανονικές διαδικασίες στη Βουλή, με την καταπάτηση κάποιων δικαιωμάτων και μόνιμη επωδός-διέξοδος, κάτι σαν λύση, είναι η αναμονή νέων εκλογών, όπου όλες οι αριστερές δυνάμεις ελπίζουν να αυξήσουν την εκλογική τους επιρροή και αυτό με τη σειρά του να βοηθήσει για κάτι καλύτερο.
Αντίστοιχα, οι αριστερές δυνάμεις σε Βέλγιο και Λουξεμβούργο, μπορούν να καταγγέλλουν τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η αστική τάξη και οι πολιτικές της νεοφιλελεύθερης Ε.Ε., να καλούν τους εργαζόμενους σε ορισμένους αγώνες και να ετοιμάζονται για την αντιμετώπιση εκλογικών διαδικασιών. Ορισμένες από αυτές θα θέτουν και το ζήτημα του συντονισμού των αγώνων στην Ευρώπη.
Κάπως έτσι συνεχίζεται η πολιτική ζωή, η διαιώνιση ενός πολιτικού συστήματος, η ύπαρξη ορισμένων πολιτικών σχηματισμών, ενώ βουλιάζουν κοινωνίες στην κρίση, αλλάζουν καθεστώτα, αλλάζει ολόκληρη η Ευρώπη…

Τι παραλείπεται στην ελληνική περίπτωση;
Δεν θα επεκταθούμε σε μια κριτική της πολιτικής συμπεριφοράς της ευρωπαϊκής Αριστεράς, για την οποία πολλά μπορούν να ειπωθούν. Στα δικά μας, όμως, πρέπει να τονιστούν μεγάλες ηχηρές σιωπές και παραλείψεις:
α) Η χώρα, συνολικά, έχει εισέλθει σε μια καθεστωτική φάση που όσο περνά ο καιρός βαθαίνουν, ποιοτικά, ορισμένα χαρακτηριστικά της. Στη χώρα μας από την ψήφιση του Μνημονίου, πριν από δύο περίπου χρόνια, υπάρχει ένα νέο καθεστώς και τούτες τις μέρες με το πραξικόπημα Μέρκελ-Σαρκοζί που επέβαλαν τον τραπεζίτη Παπαδήμο ως πρωθυπουργό, χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, βαθαίνει τα χαρακτηριστικά της υποδούλωσης της χώρας. Σε σχέση με αυτά -που ο λαός τα αντιλαμβάνεται αμέσως- η Αριστερά (σχεδόν ολόκληρη με μικρές εξαιρέσεις) δεν τα αποδέχεται και περίπου τα κατακρίνει. Δεν αποδέχεται ότι υπάρχει συνολικό πρόβλημα πολιτικού συστήματος (ορισμένοι ακόμα μιλάνε για δικομματισμό) γιατί φοβάται μήπως συμπεριληφθεί και η ίδια σε αυτό. Δεν αποδέχεται ότι υπάρχει ένα ειδικό καθεστώς (που πρέπει να ανατραπεί) αλλά η συνέχεια μιας συνηθισμένης κατάστασης. Δεν θέλει να ακούσει τίποτα για «χούντα», για «κατοχή» κ.λπ. γιατί τα θεωρεί υπερβολικά και ανυπόστατα. Έτσι, όμως, έρχεται σε ρήξη και με τις πλατείες και με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις παρελάσεις, έρχεται σε αντίθεση με έναν επεκτεινόμενο λαϊκό ριζοσπαστισμό.
Η Αριστερά δεν θέλει να καταλάβει αυτό που διαισθητικά καταλαβαίνει όλος ο λαός: το καθεστώς που εμπεδώνεται και παίρνει ανοιχτά τα χαρακτηριστικά μιας αρμοστείας και υποδουλώνει τη χώρα στους δανειστές, καταργεί κάθε επίφαση δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, κάνει κουρελόχαρτο το Σύνταγμα, υπαγορεύει νόμους και δίκαιο από ξένα κέντρα και μετατρέπει όλο το πολιτικό κόσμο σε υπογράφουσες «γλάστρες», δεν θα μετακινηθεί, δεν θα παραδώσει, δεν θα «εκδημοκρατιστεί». Όσο μεταβατικό και να είναι μας οδηγεί σε μια μετάβαση προς μια ολοκληρωτική δικτατορία και εκτροπή. Αυτό που θα τη διαδεχθεί ομαλά θα είναι ένα πλήρως υποταγμένο, ουσιαστικά κατοχικό και δωσίλογο προσωπικό, δηλαδή η φυσιολογική μετεξέλιξη αυτού που τώρα οικοδομείται με διατάγματα, πραξικοπήματα, δυνάμεις κρούσης των τροικανών και γκαουλάιτερ.
Αυτά δεν ανατρέπονται με εκλογές. Χρειάζεται, κατ’ αρχάς, μια πολύπλευρη ενίσχυση της λαϊκής διαθεσιμότητας. Χρειάζεται ο ξεσηκωμός του λαού, χρειάζεται η στοχοθέτηση μιας μεταπολίτευσης του λαού που θα ανοίξει το δρόμο στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο και σωτηρία της χώρας. Στα λόγια η Αριστερά μπορεί να ψελλίζει κάτι για ξεσηκωμό, δεν κάνει όμως τα αναγκαία βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν κάνει όμως και το άλλο: Δεν ανοίγει τολμηρά και θαρραλέα τις διαδικασίες για να συγκροτηθεί ένα ρωμαλέο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο του λαού, που στις παρούσες συνθήκες «συγκυβέρνησης» θα μπορούσε να ήταν και πρώτη πολιτική δύναμη μέσα στο λαό και σε όποιες πολιτικές αναμετρήσεις όποτε και αν γίνονταν. Και αυτήν την ευκαιρία δεν τη λογαριάζουν, γιατί κάθε σχηματισμός υπολογίζει στα «δικά» του ποσοστά και μόνο.
β) Παραλείπεται συνολικά το ζήτημα της ανεξαρτησίας, της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας και μάλιστα σε μια συγκυρία ευρύτατων αλλαγών σε όλα τα μέτωπα. Το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο και οι ανακατατάξεις που συντελούνται, τα νέα «τόξα» που δημιουργούνται, λησμονούνται και ο λόγος αφορά μόνο τις εξελίξεις στην Ευρώπη και δη στην Ευρωζώνη. Όμως και αυτές ακόμα (που είναι σοβαρότατες και κρισιμότατες) δεν παρατηρούνται στο πλαίσιο των γενικότερων ανακατατάξεων και το τι σενάρια θα τροφοδοτήσουν ή ήδη τροφοδοτούν στην νοτιο-ανατολική Μεσόγειο ή τα Βαλκάνια, ούτε το πώς το αμερικανικό τόξο θα συμπεριφερθεί ειδικά στο Νότο της Ευρώπης μετά τις δύο αλλαγές κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Ιταλία. Η κρίση της Ευρωζώνης και του ευρώ, σύμπτωμα και αυτό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και το βάθεμά τους έχουν οδηγήσει σε αναδιατάξεις όλων των μεγάλων δυνάμεων και όσα μέλλοντα να γίνουν δείχνουν μια όξυνση και ένταση όλων των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Οι εξελίξεις στον αραβικό κόσμο, τα νέα δόγματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, η ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα της ονομασίας της Φίρομ, αλλά και οι σχεδιασμοί για τη Θράκη και η αθρόα είσοδος νέων κυμάτων μεταναστών (περίπου 550 κάθε μέρα, σύμφωνα με το περιοδικό Επίκαιρα), όλα αυτά θα εμφανιστούν με ιδιαίτερη ένταση και θα λειτουργήσουν στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας.

Είναι τυχαίες αυτές οι «παραλείψεις»; Πώς μπορεί να εξηγηθούν;
Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κυριότερος είναι η συστημική λογική, το μη ξεπέρασμα των ορίων του συστημισμού, η προσκόλληση στις προδιαγραφές αυτού του υπαρκτού πολιτικού συστήματος και οι πολλαπλές εξαρτήσεις που απορρέουν από την καθωσπρέπει συμμετοχή σε αυτό. Δεύτερος λόγος είναι η μη εμπιστοσύνη στο λαό, στις δυνάμεις του και τους αγώνες του. Από δω και η αντίληψη πως η Αριστερά είναι κάτι υπεράνω του λαού, ο οποίος δεν καταλαβαίνει την ορθή γραμμή, δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται, ρέπει προς το αυθόρμητο και ανεξέλεγκτο και αυτό μπορεί να την θέσει σε δοκιμασία. Τρίτος λόγος, είναι η αντίληψη πως η χώρα δεν είναι πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά εξαρτημένη, άρα είτε συμμετέχει στην ιμπεριαλιστική λεία έστω από υποδεέστερη θέση (ΚΚΕ), είτε δεν μπορεί να γίνει οποιοδήποτε βήμα χωρίς αλλαγή των συσχετισμών εντός της Ευρώπης (ΣΥΝ).
Η αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίσαμε μέχρι τώρα, οφείλεται εν μέρει στο ότι χρεοκοπούν τα πελατειακά αναχρονιστικά χαρακτηριστικά του (στοιχεία που και οι σημιτικοί εκσυγχρονιστές ήθελαν να ξεπεράσουν), εν μέρει στο ότι το πολιτικό σύστημα έφερε τη σφραγίδα κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Κυρίως όμως αποσαθρώνεται γιατί το κοινωνικό συμβόλαιο που το στήριζε δεν υπάρχει πλέον και οι διάφορες πλευρές που το συγκροτούσαν διαλύονται και γκρεμίζονται από τις επιβαλλόμενες μνημονιακές πολιτικές. Αυτή η κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου (που μέρος του ήταν το ανώτερο πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό της Αριστεράς), οδηγεί σε τεκτονικές αλλαγές του πολιτικού στοιχείου, τέτοιες που η επίσημη Αριστερά αδυνατεί να διαβάσει, παράλληλα δε, φέρνει στο φως νέες μορφές έκφρασης και συγκρότησης όπως έδειξαν οι πλατείες, οι κινήσεις όπως η Σπίθα του Μ. Θεοδωράκη, οι διαδηλώσεις την 28η Οκτωβρίου και άλλες που θα δούμε στο προσεχές μέλλον.

Κούβα της Μεσογείου;
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος παρτενέρ της νέας «κυβέρνησης» κ. Καρατζαφέρης, δήλωσε πως αν ενωθεί η Αριστερά στην Ελλάδα, θα μετατραπεί η χώρα μας σε Κούβα της Μεσογείου. Λαλίστατος, όπως πάντα, είπε συγκεκριμένα: «Στην τρόικα είπα πως με την πολιτική της θα φέρει την Αριστερά στην εξουσία. Θα γίνουμε η Κούβα της Μεσογείου. Τους είπα ότι δεν χρειάζονται οι δικές μας υπογραφές, αλλά της Παπαρήγα και του Τσίπρα, γιατί αυτούς θα φέρουν στην εξουσία μέσα σε λίγους μήνες. Πρέπει να είναι πιο συγκρατημένοι».
Υπερβολικός; Πιθανόν. Αλλά η δυναμική που θα υπήρχε -αν ήταν άλλη η συμπεριφορά της Αριστεράς- με δεδομένο της πλήρους ευθυγράμμισης του αστικού μνημονιακού τόξου, θα ήταν μεγάλη. Ένα ευρύ παλλαϊκό μέτωπο, ένα μέτωπο εθνικής και λαϊκής αναγέννησης που θα εκφράζει λαϊκά κοινωνικά και πατριωτικά αισθήματα και συμφέροντα θα μπορούσε, πράγματι, να προσδώσει στην πολιτική ζωή της χώρας μια «λατινοαμερικανική» γεύση. Όχι ως Κούβα, αλλά περισσότερο ως τις άλλες χώρες της ηπείρου, στις οποίες δημιουργήθηκαν μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μπλοκ που πρωταγωνιστούν στις χώρες τους και τις οδήγησαν σε μια τροχιά ρήξεων με τον ιμπεριαλισμό.
Μια τέτοια εξέλιξη, δεν πρόκειται να προκύψει, όσο αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως Βέλγιο ή Λουξεμβούργο ή διαφορετικά ειπωμένο, όσο η Αριστερά παραμένει στο έδαφος των κραυγαλέων παραλήψεών της σε συνθήκες που το μαζικό λαϊκό κίνημα, συχνά-πυκνά, για δύο χρόνια θέτει ακριβώς τέτοια ζητήματα. Μετά μας φταίει το «αυθόρμητο»…
πηγή: Δρόμος

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Επανασύνδεση ρεύματος στο Άργος (βίντεο)


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πριν λίγες μέρες πληροφορηθήκαμε ότι επι 15 ημέρες τρίτεκνη οικογένεια με τη μητέρα άνεργη ζει χωρίς ρεύμα. Όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό: όχι φως, όχι θέμανση, νερό κρύο, μη λειτουγία οποιασδήποτε ηλεκτρικής συσκευής κλπ
Παρότι η κίνησή μας αφορά κυρίως το χαράτσι που έχει ενσωματωθεί στους λογαριασμούς της ΔΕΗ θεωρήσαμε αυτονόητο να επανασυνδέσουμε το ρεύμα. Είναι ζήτημα στοιχειώδους ανθρωπιάς να εξασφαλίσουμε ότι συνάνθρωποί μας δεν θα ζουν σαν τα ποντίκια. Είναι ζήτημα στοιχειώδους ευαισθησίας να μην αφήσουμε κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα.
Δεν πρέπει να αφήσουμε η κοινωνία να γίνει σαν αυτούς που μας κυβερνούν: αδίστακτη, αδιαφορη, απάνθρωπη.
Ειδικα σήμερα που η ανεργία, η φοροεπιδρομή, το χτύπημα μισθών και συντάξεων, η καθίζηση στην οικονομία οδηγούν στην ακραία φτώχεια χιλιαδες οικογένειες η διασφαλιση στοιχειωδών όρων ζωής και επιβίωσης είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτη. Το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό. Είναι απαραίτητο για την επιβίωση. Το ρεύμα δεν κόβεται. Δεν θα επιτέψουμε καμία οικογένεια στην πόλη μας να ζήσει στο σκοτάδι.
Καλούμε τους συμπολίτες μας να συνεχίσουν να μην πληρώνουν το χαράτσι του τέλους ακινήτων παρά μόνο την αξία ρεύματος μέσω ΑΤΜ και να συμβαλουν στη συλλογή εκατονταδων υπογραφών που θα σταλούν από την επιτροπή μας με εξώδικο στη ΔΕΗ. Ο άδικος, αντισυνταγματικός αυτός φόρος πρέπει να καταργηθεί.

Επιτροπή ενάντια στα χαράτσια
για την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια
τηλ. επικοινωνίας: 6947-944049, 6936-730668

Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 26/11

 
 
Δηλώνουμε υπεύθυνα ότι θα εφαρμόσουμε στο ακέραιο τις διαταγές της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ

 
  • ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Χαράτσια και αντίσταση
  • Αμπντάλα Ελ Χαρίφ, Πανεθνικός Γραμματέας του Δημοκρατικού Δρόμου, Οι εκλογές θα περάσουν, αλλά ο αγώνας για Δημοκρατία στο Μαρόκο θα συνεχιστεί, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Η Αριστερά πρέπει να ξεφύγει από τη στρατηγική του ευρωπαϊσμού, του Κώστα Λαπαβίτσα
  • Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…, του Ρούντι Ρινάλντι
  • Το νέο γερμανικό déjà vu της Ευρωζώνης, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Μαριναλέδα: Εκεί που η ουτοπία συναντάει την πραγματικότητα και το… ποδόσφαιρο! Ένα οδοιπορικό από τον Γιώργο Κτενά
  • Ο Ζack de la Rocha των Rage Against The Machine στέλνει μήνυμα στους εξεγερμένους του κόσμου
  • Φοιτητές σε «ιερά εξέταση» στο Φυσικό της Κρήτης, του Μάριου Διονέλλη
  • Θεσσαλονίκη: Διώξεις με σκηνοθεσία για Όσκαρ για την παρέλαση, του Γιώργου Βορεινού
 
 
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
 
editorial
Ευρωζωστήρας
 
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Χαράτσια και αντίσταση
Η σιδερένια μνημονιακή φτέρνα δεν τρομάζει το λαό, της Μαίρης Ευθυμιάτου
Aκόμη και η Κομισιόν λέει «όχι» στο χαράτσι!
Πολλαπλασιάζονται και ενοποιούνται οι εστίες αντίστασης στο χαράτσι
 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Το μπλοκ εξουσίας συγκροτείται με τις δηλώσεις υποταγής, του Γιώργου Τσίπρα
Γνώμη: Αγώνες σε καθεστώς κατάρρευσης, του Φειδία Παϊρίδη
Το νέο γερμανικό déjà vu της Ευρωζώνης, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Σεραφείμ Μάξιμος (1899-1962): «Οικουμενική». Μια κυβερνητική δικτατορία στη Βουλή και διά της Βουλής στο λαό
Οι «μεταβατικοί» έβγαλαν τα μαστίγια, του Δημήτρη Υφαντή
Η Αριστερά πρέπει να ξεφύγει από τη στρατηγική του ευρωπαϊσμού, του Κώστα Λαπαβίτσα
Σουρεαλισμός στην αποικία Ελλάδα και σε χρόνους ευρωατλαντικού politically correct
Μ. Γλέζος: «Η χώρα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο», της Ισμήνης Αναγνωστάκη
Η υπογραφή, ο ξύλινος λόγος και… η κενή εστία
«Ο Αντώνης έκανε το καθήκον του», του Χρήστου Πραμαντιώτη
Φοιτητές σε «ιερά εξέταση» στο Φυσικό της Κρήτης, του Μάριου Διονέλλη
Θεσσαλονίκη: Διώξεις με σκηνοθεσία για Όσκαρ για την παρέλαση, του Γιώργου Βορεινού
 
ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και το βέλος της προόδου, του Βαλάντη Στεργίου
Δολοφονική επίθεση της ΠΑΣΠ σε φοιτητές
Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…, του Ρούντι Ρινάλντι
 
ΔΙΕΘΝΗ
«Επιστροφή στην Ασία» και αναβάθμιση της αμερικανικής κυριαρχίας, της Αριάδνης Αλαβάνου
Εφτά «τρομοκράτες» στην ισπανική Βουλή!
Για δυνατούς λύτες το παζλ της Συρίας, της Αλίκης Βεγίρη
Βγάλτε το Απαρτχάιντ από το μενού!
Αμπντάλα Ελ Χαρίφ, Πανεθνικός Γραμματέας του Δημοκρατικού Δρόμου,
Οι εκλογές θα περάσουν, αλλά ο αγώνας για Δημοκρατία στο Μαρόκο θα συνεχιστεί, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
Πολιτική κρίση στην Αίγυπτο: Η αντίφαση ανάμεσα στη λαϊκή επαναστατικότητα και τη «δημοκρατική μετάβαση»
 
ΕΡΓΑΣΙΑ
Η αγωνία στην Alapis γεννά αγώνες, του Γιώργου Κατερίνη
Τσεκούρι και στα βαρέα: «Εξοφλήθηκε» άλλη μια επιταγή της τρόικας
Το μοντέλο Cosco ξεσηκώνει όλα τα λιμάνια
Ολυμπία Οδός: Έξωση του σωματείου… αλά γαλλικά, της Κατερίνας Παγουλάτου
 
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Μαριναλέδα: Εκεί που η ουτοπία συναντάει την πραγματικότητα και το… ποδόσφαιρο! Ένα οδοιπορικό από τον Γιώργο Κτενά
Μια γωνιά της Κρήτης στα χνάρια της «Μπάρτσα»
Ακροδεξιοί θεατρινισμοί, του Νίκου Ταυρή
Τα Μέτωπα της Ιουδαίας…, του Μάριου Διονέλλη
Mediaλογώντας: Έχασαν τα ευρωπαϊκά φτερά τους τα παπαγαλάκια, της Ματίνας Παπαχριστούδη
14 χρόνια διασυρμός στα δικαστήρια, του Παναγιώτη Βήχου
Λουκέτο στο κολυμβητήριο Ηρακλείου
 
Η άλλη Θεσσαλονίκη
Επιτροπές πολιτών, του Χαρίλαου Μαρκόπουλου
Η συμπρωτεύουσα λέει «όχι» στο χαράτσι, του Νίκου Νούλα
 
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Κατά πού πέφτει η Βαϊμάρη; της Δέσποινας Κουτσούμπα
Άραγε, υπάρχει ελπίς; της Χριστίνας Ανδρέου
Κόντρα στον καιρό: Ο Ζack de la Rocha των Rage Against The Machine στέλνει μήνυμα στους εξεγερμένους του κόσμου
To μυστικό της Ηannah, του Κώστα Στοφόρου
Χαμένος Παράδεισος, του Κώστα Στοφόρου
Ηρόστρατος: Πολιτισμός ή βαρβαρότητα
 
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Από έρωτα πεθαίνουν οι αριστεροί!
 
Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙ
The euromafia manager
 
Όσα θάφτηκαν
Ο μέγας αλχημιστής
 
Εν τέλει
Βαρύς χειμώνας, του Κωνσταντίνου Σκηνιώτη
 
Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

ΕΥΡΩ...Δεν ΞΕΥΡΩ, του Δημήτρη Πουλικάκου

ΕΥΡΩ...Δεν ΞΕΥΡΩ
από τον Δημήτρη Πουλικάκο

Οσο πιο πολύ ακούω από διάφορα «δολιοφθορικά» ΜΜΕ (τηλεοπτικά αλλά όχι μόνο) πως μόνο η Ευρώπη και η ευρωζώνη θα μας «σώσουνε» από την καταστροφή (και με θέσφατες -είναι βλέπετε και του συρμού ο όρος- συνταγές) και πως ο μόνος πρωθυπουργός που «υποδεικνύεται» για να μας περάσει απ' αυτή την υποχρεωτική ατραπό είναι ο Παπαδήμος (από τους αρχιτέκτονες -μην ξεχνάμε- των «δημιουργικών λογιστικών» της κυβέρνησης Σημίτη, που μας βάλανε από την «πόρτα υπηρεσίας» στο ευρώ και μας φορέσανε -εν είδει ζουρλομανδύα- την ευρωζώνη), τόσο τείνω να πιστεύω (με αυξανόμενη πεποίθηση) πως καλύτερα εν τέλει να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, με ίδιες δυνάμεις, είτε με τη δραχμή, είτε με όπως ονομαστεί το αυτόχθον (το «αβορίγινο») αυτό νόμισμα! Και βέβαια (κι εδώ θα συμφωνήσω με το ΚΚΕ), εκτός ευρωζώων και εκτός ΝΑΤΟ, που όλο πετιέται κι αυτό εκεί που δεν το σπέρνουν...

ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ...

Απορώ γιατί λέμε για τη Βο(υ)λή (και για τη χώρα ολάκερη εξάλλου), πως πρόκειται για «μπουρδέλο»!... Συγνώμη, αλλά τα μπουρδέλα διοικούνται με «άψογο» τρόπο και λειτουργούνε «ρολόι»!.. Αντιθέτως, θα 'πρεπε ίσως να 'τανε το ευκταίο, το να λειτουργεί η Βο(υ)λή αυτή με τη «συνέπεια» ενός μπουρδέλου! Δυστυχώς πλέον, στις μέρες μας, ο πιο προσήκων όρος -και για τη χώρα και γι'αυτό το Κε(-οι)νοβούλιό της- θα ήτανε το «κωλοχανείο», στο οποίο σίγουρα τα πάντα είναι χαοτικά και όπου anything goes, που λένε κι οι «φίλοι» μας οι αγγλοσάξονες! Αυτά για το ποιος όρος αντικατοπτρίζει την πραγματική κατάσταση της χώρας, όπως κυρίως την κατάντησε αυτή η Βο(υ)λή (και όχι μόνη της ασφαλώς)...

Το άλλο θέμα τώρα... Κάποιες αναντιστοιχίες (ευγενικά οροθετούμενο): Από τη μια, έχουμε το πώς τοποθετείται ο κόσμος, ο (κυρίαρχος που λένε) λαός... Τα συναισθήματα είναι φυσικά ακραία αυτόν τον καιρό... Βλέπουμε π.χ. συνθήματα που (υπο)δηλώνουν οργή/απελπισία... «ΛΑΕ ΣΤΑ ΟΠΛΑ»... «ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ»... Στα γήπεδα (που θα μπορούσε κανείς να πει, πως είναι κάτι το αντίστοιχο και με τις «αγορές» των αρχαίων προγόνων(;) μας), η ευρηματικότητα του εσωτερικού κλαυσίγελου που προκαλεί η επικαιρότητα (και ο τρόπος που αυτή «πλασάρεται» από τον τηλεοπτικό «κόσμο»-αλλά και όχι μόνο), εκφράζεται με άγρια τραγικό, «χιουμοριστικό» τρόπο... «ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΦΑΠΑ» (αναφορά στο καθιερωμένο παλιό έθιμο, μετά τη σαββατιάτικη -συνήθως- επίσκεψη στο κουρείο της γειτονιάς)... «ΑΛΗΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΘΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ»... «ΚΛΩΤΣΙΑ ΚΑΙ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΒΟΥΛΕΥΤΗ, ΡΙΞΤΕ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ»... «ΚΑΙΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΥΣ,ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΦΟΥΝΤΩΣΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ (σ.σ. ΜΑΣ) ΚΑΨΕΙ ΟΛΟΥΣ»... Είναι λίγα, αλλά πολύ χαρακτηριστικά, από τα πάμπολλα συνθήματα και κυρίως «σήματα» που στέλνουν απελπισμένα και αγανακτισμένα, τα πανό των γηπέδων και τα γκραφίτι στους τοίχους όλων των πόλεων, κωμοπόλεων και χωρίων, της επικράτειας!.. Κι από την άλλη, ο «αξιόπουστας», ο «σπουδαρχίδης», οι περί αυτούς υπόλοιποι «σπουδαρχίδηδες» και τα ακκιζόμενα και ναρκισσευόμενα παπαγαλίζοντα φερέφωνα μιας αρειμάνειας και τραγικά γελοίας τυπολατρικής σοβαροφάνειας, που συνεχίζουν απτόητοι, και με αυστηρά και με (την εκάστοτε) κομματική «βούλα» ξύλινη γλώσσα των ουσιαστικά αγράμματων, να οδηγούν αυτόν τον ιδιότυπο πανεθνικό χορό του Ζαλόγγου, όπου στο βάθος του γκρεμού που πέφτουμε και τσακιζόμαστε, υπάρχουν τα ευρώ της «σωτηρίας» μας!..

Και η μαλακία έχει όρια...ή μήπως δεν έχει;... Λυπάμαι πολύ,...
Μήτs.ο.s. Π.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Η ύλη του σημερινού Δρόμου (12/11)

Κυβέρνηση Big Bank
Οι ευρωκράτες διόρισαν υπαλλήλους
  • Είναι κατοχή, είναι χούντα και είναι. Νοέμβρης, του Δημήτρη Υφαντή
  • Συνέντευξη με τον Γιώργο Κασιμάτη: Εμπαιγμός της δημοκρατίας και του Συντάγματος
  • Συνέντευξη με τον Μανώλη Γλέζο: Ο λαός δεν έχει ανάγκη από σωτήρες
  • Η Ευρωζώνη σκοτώνει και τη δημοκρατία, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Αριστερά και Λαϊκό Μέτωπο, του Βαλάντη Στεργίου
  • Συνέντευξη με τον Τάσο Κατίντσαρο: Απαίτηση μια μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά
  • Τι είναι το Μέτωπο του «OXI» που προτείνει το ΕΠΑΜ, του Δημήτρη Καζάκη
  • Τύμπανα πολέμου στο Ιράν, της Αριάδνης Αλαβάνου
  • Αντάρτικο σε όλη την Ελλάδα για το χαράτσι των ακινήτων, του Μάριου Διονέλλη
  • Η Αριστερά και η καθοριστική στιγμή, της Νάντιας Βαλαβάνη
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
editorial
Πανηγυρισμοί εθελόδουλων για την «εκλογή» αρμοστή
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Είναι κατοχή, είναι χούντα και είναι. Νοέμβρης, του Δημήτρη Υφαντή
Γιώργος Κασιμάτης: Παιχνίδι εμπαιγμού της δημοκρατίας και του Συντάγματος, συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Γνώμη: Σιωπές, κραυγές και ψίθυροι δισεκατομμυρίων. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Η Ευρωζώνη σκοτώνει και τη δημοκρατία, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Για ένα παλλαϊκό Μέτωπο του «Όχι», του Χρίστου Καραμάνου
Τι είναι το Μέτωπο του OXI που προτείνει το ΕΠΑΜ, του Δημήτρη Καζάκη
Εφιαλτικά στοιχεία για ανεργία και ελαστική εργασία, της Μαίρης Ευθυμιάτου
Catastroika, οι ιδιωτικοποιήσεις από το δικό μας πρίσμα, του Λεωνίδα Βατικιώτη
Μανώλης Γλέζος: Ο λαός δεν έχει ανάγκη από σωτήρες, συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
Έκκληση, του Περικλή Π. Βασιλόπουλου
Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Μαξ Χορκχάιμερ (1895-1973) - Τεοντόρ Β. Αντόρνο (1903-1969): Πολιτιστική Βιομηχανία
Αριστερά και Λαϊκό Μέτωπο, του Βαλάντη Στεργίου
Αποκρουστικό σκηνικό στην πλάτη του λαού, του Χρήστου Πραμαντιώτη
Κυβέρνηση: του Κουτρούλη ο γάμος, του Στέλιου Ελληνιάδη
ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η Ελλάδα στη. συγκέντρωση του Die Linke στη Φρανκφούρτη
Τάσος Κατίντσαρος: Απαίτηση μια μετωπική αντικαπιταλιστικής Αριστερά, συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
Εντολή μη νομιμοποίησης της Βουλής και της κυβέρνησης
Εκδήλωση του ΜΑΑ «για ένα αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο»
ΔΙΕΘΝΗ
Τύμπανα πολέμου στο Ιράν, της Αριάδνης Αλαβάνου
Για την κρίση της Ευρωζώνης και τις προοπτικές της Ελλάδας
Η ευρωπαϊκή Banktopia και ο Σούπερ Μάριο
Το κράτος - πειρατής ξαναχτυπά ανενόχλητο
Από τη Βρετανία στη Χιλή, με μια στάση στις ΗΠΑ: Πληθαίνουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο, της Αλίκης Βεγίρη
Τέλος εποχής για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι
ΕΡΓΑΣΙΑ
Απάντηση της ΠΟΕ-ΟΤΑ σε δημοσίευμα του Δρόμου
Κατάργηση συμβάσεων με. ντρίπλα στη Vodafone Φοίνικα Θεσσαλονίκης
Κωνσταντίνος Κρέτσης (αντιπρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Ερρίκος Ντυνάν): Κόκκινη γραμμή η αποπληρωμή των δεδουλευμένων έως τέλη Νοέμβρη, συνέντευξη στη Μαίρη Ευθυμιάτου
Στο δρόμο του αγώνα οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αντάρτικο σε όλη την Ελλάδα για το χαράτσι των ακινήτων, του Μάριου Διονέλλη
Ταχύρυθμα υπερεντατικά
Το Αρκάδι δείχνει το δρόμο.
Πανευρωπαϊκό μνημόνιο στον Τύπο, της Μαρίας Λούκα
Jim Boumelha, πρόεδρος Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και εργαζόμενος στο BBC: «Να οικοδομηθεί μια πλατιά συμμαχία με την κοινωνία», συνέντευξη στη Μαρία Λουκά
Mediaλογώντας: Η κατασκευή συναίνεσης σε 46 τηλεοπτικές ώρες ενημέρωσης, της Ματίνας Παπαχριστούδη
Η άλλη Θεσσαλονίκη
Ζώντας στις δυτικές συνοικίες, της Ντίνας Κασάπη
Αντιπλημμυρική προστασία της λεκάνης της Μυγδονίας, του Γιώργου Θεοδωρόπουλου
Αντί να τους πάμε στα δικαστήρια, μας πηγαίνουν
Ο e-Καλλικράτης και η e-απάτη, του Βαγγέλη Σπάθα
Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ρηνιώ Κυριαζή: Να κάνουμε έξοδο Μεσολογγίου, να μη σταθούμε στο εγώ, συνέντευξη στον Δημήτρη Οικονόμου
Κόντρα στον καιρό: Περί χάους, του Σταύρου Γεωργά
Ηλεκτρικές Αναγνώσεις, του Κώστα Στοφόρου
Ο δρόμος ανοίγεται μεταφράζοντας.: Οριζοντιότητα - Φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή
ΘΕΑΤΡΟ: Ένα τίμιο πείραμα
Παρέμβαση: Παλλαϊκός ο χαρακτήρας του αριστερού μετώπου, του Ανέστη Ταρπάγκου
Ηρόστρατος
Πολιτισμός ή βαρβαρότητα
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
Από την Αριστερά του πολιτισμού στον πολιτισμό της Αριστεράς
Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙ
Ανακαταλάβετε το Πολυτεχνείο!
Όσα θάφτηκαν
Ο Μάκης κι ο Κανένας
Εν τέλει
Η Αριστερά και η καθοριστική στιγμή, της Νάντιας Βαλαβάνη
Σκιτσάρουν ο Γιάννης Αντωνόπουλος, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Μόνο αυτοί μπορούν να μας σώσουν!

Μα καλά, δε μπορούν να συννενοηθούν; Δε βλέπουν καθόλου σκαι και μεγκα;

Προτείνουμε κυβέρνηση εθνικής νεότητας αξιοποιώντας όλους τους σημαντικούς αντρες και γυναίκες στην χώρα. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία για την χώρα ΔΕΝ περισσεύει κανείς:

πρόεδρος της δικτατορίας: Αντζελα Μέρκελ
πρωθυπουργός: Κώστας Σημίτης
αντιπρόεδρος α: Κώστας Καραμανλής
αντιπρόεδρος β: Κώστας Μητσοτακης
υπουργείο δημοψηφισμάτων και φαπας: Γ. Παπανδρέου
υπουργείο επαναδιαπραγματεύσεων: Α. Σαμαρας
υπουργείο κωλοτούμπας & άλλων ζογκλερικών: Γ. Καρατζαφέρης
υπουργείο αντίστασης και παλης: Λ. Κατσέλη, Ε. Καιλή
υπουργείο επικοινωνίας και προπαγανδας: Πρετεντέρης, Πορτοσάλτε
τα υπουργεία υγείας και παιδείας για οικονομικούς λόγους καταργούνται.
υπουργείο κλιματικής και πολιτικής εναλλαγής: Γ. Μανιάτης (να βαλουμε και έναν από τον τόπο μας ντε!)

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Η ΚΟΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

Όλοι στους δρόμους! 
Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα

Βρισκόμαστε εν μέσω καταιγίδας ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων. Ο καταλύτης είναι ο λαϊκός παράγοντας. Αυτός απομόνωσε, απονομιμοποίησε, περιθωριοποίησε την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο λαός δήλωσε βροντερό «ΟΧΙ» στο έκτακτο καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων. Οι τεράστιες συγκεντρώσεις της 48ωρης απεργίας, το ιστορικό γεγονός της μετατροπής των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε ημέρα του «ΟΧΙ στη νέα κατοχή» δεν ήταν οι τελευταίες σταγόνες, αλλά τα πιο πρόσφατα ορμητικά κύματα στο ποτήρι της αγανάκτησης.

Μπροστά στα αδιέξοδα της πολιτικής του, ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου επιχείρησε ένα γενικό εκβιασμό με την απόφαση για δημοψήφισμα επικύρωσης της κατάπτυστης συμφωνίας υποτέλειας. Δεν ήταν σίγουρος αν θα φτάσουμε μέχρι το δημοψήφισμα, αλλά θεώρησε ότι έτσι θα εκβιάσει το πολιτικό σύστημα, ορισμένους διεθνείς παράγοντες στηριζόμενος σε άλλους, αλλά και τον ίδιο το λαό. Το σοβαρό ενδεχόμενο να εισπράξει, αν τολμούσε να φτάσει μέχρι το δημοψήφισμα για τη συμφωνία, ένα νέο βροντερό «ΟΧΙ» στην υποτέλεια και τη νέα κατοχή, μιας και ο λαός είναι έτοιμος με κάθε ευκαιρία και με κάθε κόστος να εκδιώξει την κυβέρνηση και την τρόικα, σήμανε συναγερμό στα ευρωπαϊκά και τα ντόπια επιτελεία.

Αυτό που έγινε χτες στις Κάννες είναι μια νέα μαύρη σελίδα στην ιστορία του ραγιαδισμού και της υποτέλειας στη χώρα μας, αντάξια των παραδόσεων της ξενόδουλης αστικής τάξης. Μόνο με το αμερικανοκρατούμενο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος ίσως μπορεί να συγκριθεί. Μέρκελ και Σαρκοζί σε ζωντανή σύνδεση να ανακοινώνουν τι είδους δημοψήφισμα μπορεί να κάνει και τι όχι ο ελληνικός λαός, και να απειλούν με πείνα τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σαν γνήσιοι μαφιόζοι. Και ο «πρωθυπουργός» Παπανδρέου, ο πιο θλιβερός κομπάρσος που πέρασε ποτέ από τις Κάννες, να περιμένει στη γωνία του και να βγαίνει να επικυρώσει καταϊδρωμένος τις αποφάσεις που ανακοινώνουν οι Ευρωπαίοι εκβιαστές.

Ο εκβιασμός Μέρκελ – Σαρκοζί σημαίνει: «Εμείς αποφασίζουμε για τις τύχες σας. Εσείς θα σκάτε και θα υπακούετε. Είστε σε ειδικό καθεστώς και ο λαός σας δεν θα έχει λόγο – είναι λαός υπό κηδεμονία και σε καταστολή. Ή θα κάνετε «εθνική συναίνεση» με όρο ότι θα μας υπηρετείτε, ή αλλιώς σας αποβάλλουμε από την ευρωζώνη αφού πρώτα σας ξεζουμίσαμε – και φυσικά θα απαιτήσουμε να συνεχίσετε να μας πληρώνετε». Απέναντι σε αυτό τον εκβιασμό, το πολιτικό σύστημα της υποτέλειας, τα κόμματά του και τα μεγάλα μέσα «ενημέρωσης» τι απάντησαν; Στήριξη του τροϊκανού καθεστώτος με κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Τι πιο λογικό για ένα σύστημα που δεν μπορεί να ζήσει έξω από την κηδεμονία των εκβιαστών και των τοκογλύφων, που έχει συνδέσει τη μοίρα του με την υπηρέτηση ξένων αφεντάδων.

Ο λαός όμως μπορεί! Ανατρέποντας αυτό το άθλιο καθεστώς. Διώχνοντας, δηλαδή, τρόικα και μνημόνια και βάζοντας τέλος στο σάπιο πολιτικό σύστημα. Ενώνοντας τις τεράστιες δυνάμεις του στην κατεύθυνση μιας άλλης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διεξόδου. Μια τέτοια διέξοδος θα σήμαινε άμεσα στάση πληρωμών προς τους δανειστές και προώθηση μιας μεγάλης εκστρατείας παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε να σταθεί ο λαός στα πόδια του και να σταματήσει να ζει υπό καθεστώς κηδεμονίας και εκβιασμών. Στο δρόμο της πραγματικής Δημοκρατίας, Ανεξαρτησίας και Χειραφέτησης. Αυτός είναι ο δρόμος της πραγματικής σωτηρίας, επιβίωσης και ελευθερίας για το λαό και τη χώρα.

Αποφασίζοντας να μπει σε αυτό το δρόμο, ο λαός δεν θα φοβηθεί να έρθει σε ρήξη με όλους εκείνους τους παράγοντες και μηχανισμούς που θέλουν μια χώρα καθηλωμένη και ταπεινωμένη, ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, βυθισμένο στην εξαθλίωση και την υποδούλωση. Έτσι θα σταλεί από την Ελλάδα σε όλους τους λαούς μήνυμα αξιοπρέπειας και αντίστασης. Η ευρωζώνη, βυθισμένη σε μια μακρόχρονη πορεία εσωτερικών ανταγωνισμών και διάλυσης, δεν μπορεί να σωθεί πάνω στα ερείπια όλων των λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων. Το ευρώ, αφού αποτέλεσε ένα σκληρό νόμισμα-όχημα για τη μεταφορά πλούτου στους λίγους και ισχυρούς, όχημα των πιο μαύρων και αντιλαϊκών επιλογών, τώρα χρησιμοποιείται ως αδιαπραγμάτευτο θρησκευτικό δόγμα σε βάρος της κοινωνίας. Όμως δεν υπάρχει άλλο δόγμα πέρα από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του λαού!

Η συναίνεση όλου του αστικού κόσμου στη βάση της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης, όπως διέταξαν Μέρκελ και Σαρκοζί από τις Κάννες, αποτελεί πρόκληση για το λαό και την εκφρασμένη θέλησή του. Οι μάσκες έπεσαν. Ο μέχρι χτες «αντιμνημονιακός» Σαμαράς δηλώνει σήμερα παρών για μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των μνημονίων, της τρόικας και της τελευταίας αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης. Δεν πρόκειται για «εθνική σωτηρία» αλλά για συντεταγμένη πορεία διάλυσης της κοινωνίας και της χώρας. Καμιά κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», «σωτηρίας», «συναίνεσης» ή όπως αλλιώς θέλουν να τη βαφτίσουν δεν θα γίνει αποδεκτή, τη στιγμή που όσοι αυτές τις ώρες ετοιμάζουν αυτές τις λύσεις, θέλουν τη διαιώνιση του έκτακτου καθεστώτος και της τροϊκανής επικυριαρχίας. Δεν υπάρχει ενότητα με το λαό γονατισμένο. Δεν υπάρχει σωτηρία με τη χώρα προσκυνημένη. Δεν υπάρχει καμιά συναίνεση με τα μνημόνια σε ισχύ και την τρόικα στην Ελλάδα. Ο λαός θα ψηφίσει και πάλι στους δρόμους, και θα στείλει πάλι καθαρό μήνυμα, φωνάζοντας «ΟΧΙ» στη νέα κατοχή.

Ο λαός δεν ζήτησε ποτέ ούτε λύση μέσω εκλογών, ούτε δημοψήφισμα με όρους Παπανδρέου ή Ε.Ε. (παρόλο που μέσα από οποιαδήποτε τέτοια διαδικασία, θα έβρισκε τρόπο να εκφραστεί η οργή και το ΟΧΙ), ούτε, πολύ περισσότερο, κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας» στην υπηρεσία της τρόικας. Γι’ αυτό και η ανάδειξη μιας νέας τροϊκανής κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», στο βαθμό που γίνει, αποτελεί κατάφωρη εκτροπή και αντιδημοκρατική, πραξικοπηματική μεθόδευση. Ο λαός μίλησε πολλές φορές και μίλησε πολύ καθαρά: Πάλεψε στους δρόμους για την ανατροπή της κυβέρνησης, που σήμερα παραπαίει, για το γκρέμισμα όλου του σάπιου πολιτικού συστήματος, για να μπει τέλος στη χούντα της τρόικας και των μνημονίων. Απαίτησε πραγματική Δημοκρατία και Ανεξαρτησία. Αυτή είναι η σαφής λαϊκή εντολή που δόθηκε, και κανείς ας μην την υποτιμάει. Γι’ αυτά θα συνεχίσει να αγωνίζεται ο λαός, και για την ανατροπή κάθε κυβέρνησης της τρόικας και των μνημονίων. Ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να ζητάει γενικώς εκλογές αλλά να συμβάλλει σε αυτό τον αγώνα, να συμβάλλει στη δημιουργία ενός πολύμορφου λαϊκού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας.

Δεν υπάρχει «εθνική σωτηρία» με μνημόνια και τρόικα
Στάση πληρωμών, παραγωγική ανασυγκρότηση, Δημοκρατία
Κοινωνικό - πολιτικό μέτωπο για τη διέξοδο της χώρας
Στους δρόμους για να φύγουν όλοι
ΟΧΙ στη νέα κατοχή - Μεταπολίτευση του λαού
πηγή: ΚΟΕ

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Διαχωριζόμαστε από τους διαχωρισμούς

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 1/11/2011

Κατανοούμε τον πανικό του «επίσημου» πολιτικού συστήματος μπροστά στο νέο βροντερό αντικατοχικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού όπως εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου, λίγες μόλις μέρες μετά τη μαζικότερη γενική πολιτική απεργία από την πτώση της χούντας, η οποία διατράνωσε την πλήρη απονομιμοποίηση της «κυβέρνησης» Παπανδρέου.

Αντίθετα, δεν κατανοούμε τους «διαχωρισμούς» που, σε αντίθεση από την πρώτη εύστοχη δημόσια τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, εκφράζει ένα δεύτερο «Δελτίο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ», το οποίο εκδόθηκε αυθαίρετα την επόμενη μέρα με ευθύνη του Συνασπισμού και διαχωρίζεται από όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη.

Με τη σειρά μας, διαχωριζόμαστε πλήρως από τις δηλώσεις του βουλευτή κ. Παπαδημούλη, που ζήτησε «να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του νόμου» (!) ο πολίτης ο οποίος επιτέθηκε στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαγκούφη στα Τρίκαλα – τον οποίο πολίτη απελευθέρωσε με υποδειγματικό τρόπο ο λαός της πόλης μέσα από την κλούβα της Αστυνομίας αμέσως μετά τη σύλληψή του.

Χαιρετίζουμε ολόθερμα τη στάση του Μανόλη Γλέζου και του Μίκη Θεοδωράκη, που τιμούν το αντιστασιακό παρελθόν τους «διαβάζοντας» ορθά τη λαϊκή οργή και την ιστορική σημασία της έκφρασής της στη μετατροπή των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου σε μεγαλειώδεις αντικατοχικές διαδηλώσεις απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας.

Ενάντια στις μανούβρες του καταρρέοντος και συνένοχου σημερινού πολιτικού συστήματος, ο ελληνικός λαός θα τσαλαπατήσει τα εκβιαστικά και τρομοκρατικά διλήμματα των νέων Τσολάκογλου, και θα συνεχίσει τον παρατεταμένο αγώνα του για επιβίωση και ελευθερία, μέχρι να διώξει την κατοχή και να ανοίξει το δρόμο για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.
Πηγή: http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4040:2011-11-01-12-52-41&catid=193:2010-01-26-15-02-35&Itemid=115 

linkwithin

Related Posts with Thumbnails